Liegen

Hoi Jochem! Jij ook bedankt voor het stellen van je vraag. Super mooi om te lezen dat ouders om advies vragen. Dat geeft ons de kans om te vertellen hoe we het zelf graag gezien zouden hebben en dat kan voor andere kinderen de situatie misschien weer een beetje beter maken. Allereerst, wat super vervelend om te lezen dat je merkt dat je vrouw al zo lang achterhoudt dat ze twijfelde over jullie relatie en dat ze nu een ander heeft. Klinkt als een hele lastige en vervelende situatie, zeker omdat jullie het niet met elkaar eens zijn m.b.t. de info aan de kinderen. Het gevoel van een 'gefaald huwelijk' en een 'gefaald gezin' is iets wat ik bij mijn moeder ook nog regelmatig terugzie. Ze vindt het lastig dat ze geen gezin heeft zoals ze dat gehoopt had en voor zich zag. Zelf heb ik nooit het gevoel gehad dat er iets 'gefaald' is in ons gezin zoals het nu is. Misschien is dat een troost voor jou: het kan zo zijn dat het voor jezelf niet is zoals je het gehoopt had, maar je kinderen (zeker de jongste) gaan straks opgroeien met twee ouders die niet bij elkaar zijn, en dat is voor hen óók het referentiekader, dus voor hen heel 'normaal'. Het is niet zo dat je iets fout doet voor je kinderen door te scheiden. Het huwelijk of gezin faalt misschien voor jou, maar voor je kinderen is het waarschijnlijk een stuk normaler. Ik lees dat je het lastig vindt om alles achter te houden tot na de Cito. Zelf vind ik dat 'achterhouden' überhaupt niet nodig is. Ik had het liefst gezien dat mijn ouders me het gewoon gezegd hadden, ondanks Cito of andere belangrijke toetsmomenten. Het is namelijk niet zo dat de mededeling dat je ouders gaan scheiden per se een traumatische ingrijpende gebeurtenis is. Dat heeft niet zo veel te maken met die mededeling an sich, maar véél meer met de manier waarop je er als ouders mee omgaat. Als het in een gesprek gezegd kan worden met een open dialoog, waarin jullie alles heel helder en duidelijk uitleggen aan de kinderen, ze vertellen dat jullie allebei van ze houden, dat ze niet hoeven te kiezen, en dat ze van jullie allebei mogen houden, en mama/papa zo vaak mogen zien of bellen als ze zelf willen. En als jullie zélf geen ruzie maken en open in gesprek gaan en je eigen emoties in zo'n gesprek even aan de kant kunt schuiven, dan hoeft een scheiding helemaal geen probleem te zijn. Zelf zou ik vanuit mijn eigen ervaring dus zeggen: gewoon vertellen aan de kinderen, maar ik lees dat je vrouw het daar wellicht niet mee eens is, en ik zou er ook weer geen heftige ruzie over gaan maken. Je kunt hoogstens uitleggen wat ik nu uitleg en dat het voor de kinderen ook fijn is om duidelijkheid te hebben, aangezien de kans ook groot is dat ze (misschien onbewust voor jullie) wel wat meekrijgen van de veranderende sfeer thuis. Het is trouwens ook zó weer eind januari, dus ik denk dat dat een afweging is die je even voor jezelf en samen met je vrouw moet maken. Daarnaast vertel je nog dat je vrouw niet wil dat naar buiten komt dat ze vreemdgaat, omdat dat niet de hoofdreden van jullie scheiding is. Dat klinkt als een mooi excuus om iets negatiefs over jezelf te verdoezelen, van haar kant uit, om eerlijk te zijn, hoewel ik natuurlijk ook wel snap dat ze dat liever niet naar buiten heeft. Lastige situatie wel ... Ik vertel graag nog een stukje over mijn eigen ervaring daarmee. Mijn moeder zegt namelijk dat mijn vader vreemdgegaan is, en mijn vader heeft dat altijd ontkend. Daar heb ik het ontzettend lastig mee gehad, en eigenlijk vind ik dat nog steeds wel eens schijtirritant, omdat ik gewoon niet weet wat er gebeurd is, terwijl ik ondertussen 20 ben. Ik snap ondertussen óók wel dat mensen soms verliefd worden op een ander. Mijn ouders zijn al 14 jaar uit elkaar, en mijn vader kan nog steeds niet toegeven dat hij vreemdgegaan is. Het meest frustrerende is dat het me in feite helemaal niet uitmaakt of hij vreemdging of niet. Daar ben ik al lang en breed oké mee, maar het is wel stom dat hij (of mijn moeder ... ik weet immers niet wat er 'waar' is) tegen me liegt. Daarom denk ik dat het belangrijk is om te voorkomen dat je kinderen niet weten wat er gebeurd is. Het lijkt me voor hen niet fijn als jij zegt dat mama vreemdging, en mama gaat dat keihard ontkennen. Dan komen je kinderen in zo'n zelfde situatie als ik, en dat is niet zo heel fijn. Als ik zelf in je schoenen zou staan zou ik met je vrouw in gesprek gaan om zelf een eenduidig verhaal te bedenken om te vertellen wat er is gebeurd en wat er gaat gebeuren. Een eerlijk verhaal. Misschien kun je wat betreft het 'vreemdgaan' enige consensus vinden, door bijvoorbeeld te vertellen dat mama een nieuwe vriend heeft. Daar komen de kinderen toch vroeg of laat wel achter, en het woord 'vreemdgaan' is veel te ingewikkeld voor een kind van 5. In jip en janneketaal eerlijk vertellen wat er gebeurt lijkt me prima, in het belang van de kinderen. Verder heeft Villa Pinedo ook nog een online training voor ouders die gaan scheiden. Daarin kun je veel ervaringen lezen van kinderen en dat kan hartstikke nuttig zijn. Je kunt ook altijd nog een vraag op het forum stellen. Je vindt info over de online training hier: https://training.villapinedo.nl/ Verder is het volgende boek ook een grote aanrader: https://bit.ly/2Q8a3kK Ik hoop dat je iets aan dit (ellenlange) verhaal hebt. Succes met alles! Anne

Beste Jochem, Wat fijn dat u ons om advies komt vragen, bedankt daarvoor. Wat een lastige situatie zeg. Ik kan me goed voorstellen dat deze situatie enorm veel emoties met zich meebrengt en al helemaal dat het toneel spelen dan steeds lastiger wordt. Ik ben zelf niet echt een voorstander van dingen achterhouden en toneelspelen. Ik denk dat er nooit een perfect moment komt om het de kinderen te vertellen, en daarbij voelen kinderen echt veel meer dan je denkt. Ik denk ergens dat de kinderen allang doorhebben dat het niet meer is zoals het was. Ik denk dat het goed is als jullie de kinderen gewoon de waarheid vertellen. Of dat dan voor of na de cito is maakt dan denk ik niet echt uit, het belangrijkste is denk ik hoe jullie er daarna mee omgaan, dat er ruimte is voor de kinderen om hun gevoelens kwijt te kunnen en erover te praten. En daarbij denk ik dat het belangrijk is dat jullie gewoon eerlijk zijn. Mijn moeder heeft mij vroeger altijd verteld hoe het zat, maar pas (dus intussen 24 jaar later) vertelde mijn vader zijn kant van het verhaal, en dat bleek dus precies het tegenovergestelde. Dus een van mijn ouders vertelt niet de waarheid, en dat doet mij pijn. Ik had het niet erg gevonden als mijn moeder was vreemd gegaan, of juist mijn vader. Op een gegeven moment was er geen liefde meer, als een van de twee dan vreemd gaat, dan komt dat toch omdat de relatie tussen allebei niet meer helemaal top was. Ik kijk ook niet anders naar mijn vader of moeder omdat ze vreemd zijn gegaan. Het enige waar ik wel moeite mee heb, is dat ze niet eerlijk zijn. Het roept een hoop vragen op, en heeft ook echt wel impact op mijn vertrouwen. Vandaar dat ik u adviseer om toch wel de waarheid te vertellen aan de kinderen, of in ieder geval allebei hetzelfde verhaal te vertellen. Het beste lijkt me nog als jullie dit samen doen, zonder iemand er de schuld van te geven. Julie hoeven het geen vreemdgaan te noemen, het kan prima gewoon dat jullie niet meer verliefd waren op elkaar. Het mag best in simpele taal, als het maar op de waarheid neer komt. Misschien kun je het zelfs vergelijken met vriendschappen, jullie kinderen hebben vast vrienden waar ze vroeger veel mee om gingen en nu bijna niet meer,gebruik dat soort dingen om het duidelijk te maken voor de kinderen. Ze begrijpen echt meer dan je zult denken :) Ik hoop uw vraag zo een beetje beantwoord te hebben! Mocht u meer vragen hebben, dan bent u hier altijd welkom. Veel liefs en sterkte, Samantha

Hallo Jochem, bedankt voor je berichtje op het forum. En ook dankjewel voor het mooie compliment :) Ik herken de situatie die je schetst heel goed. Mijn moeder riep al jaren dat ze bij mijn vader zou weggaan, maar deed dat niet. Ik geloofde dat dus op een gegeven moment niet meer. Totdat de dag kwam dat ze wel ging en wij (mijn vader, broertje en ik) het nieuws te horen kregen dat ze zou gaan scheiden van mijn vader. Dat was al een klap opzich, maar een week later kwam het nieuws dat mijn moeder al een tijdje een ander had en bij hem ging wonen. Dat heeft ze ook meteen gedaan en inmiddels zijn ze getrouwd. Ik herken jouw gevoelens van boosheid en verdriet heel goed. Daarnaast was ik ook heel teleurgesteld dat mijn moeder zoiets kon doen. Ik heb dan ook erg veel tijd nodig gehad om alles te verwerken en een plekje te geven. Het heeft dan ook lang geduurd voordat ik mijn stiefvader wilde ontmoeten en bij hem en mijn moeder langs wilde komen. Ik heb dit gelukkig op mijn eigen tempo mogen doen. Als ik kijk naar mijn eigen ervaring kan ik alleen maar meegeven hoe belangrijk het is om eerlijk te zijn tegen je kinderen. Mijn moeder is dat niet geweest en dat heeft zoveel emoties teweeggebracht en zoveel gedaan met de band die wij samen hadden. Die is inmiddels weer aangesterkt (we zijn 5 jaar verder nu) maar de relatie is nooit meer hetzelfde geworden en ik zal dit ook nooit vergeten. Ik kan dus met zekerheid zeggen dat ik wel beschadigd ben door de manier waarop dingen gegaan zijn en daarom wil ik jou adviseren om eerlijk te zijn. Open en eerlijk zijn werkt het beste en het langste en daarmee geef je ook nog eens een goed voorbeeld aan je kinderen. Zij hebben niet om deze situatie gevraagd, dus het minste wat je kunt doen is eerlijk zijn. Ik hoop dat je hier iets mee kunt en ik wens je veel sterkte, Liefs, Nadine