De vader van mijn kinderen en ik zijn al 8 jaar uit elkaar. Hij heeft sinds een jaar of 4 een nieuwe vriendin. Sinds een jaar of 2 botert het tussen mijn kinderen en haar steeds slechter. Zij lijkt dominant aanwezig en bepaalt de regels terwijl de vader van mijn kinderen het maar zo laat. Hij gaat erin mee als zij er is, en als zij er niet is, is hij veel relaxter volgens de kinderen. Zij hebben steeds meer moeite met haar aanwezigheid. Gesprekken (tussen hem en mij, tussen de kinderen en hem en haar en tussen hem, mij en de kinderen) hebben tot nu toe weinig tot geen structurele verbetering opgeleverd. Mijn insteek is het behoud van de relatie tussen vader en kinderen. Hij wil zijn kinderen niet kwijt, maar is (volgens de kinderen) bang om zijn vriendin kwijt te raken als hij haar niet tevreden houdt. Graag jullie advies. Wat had jullie geholpen in zo'n zelfde soort situatie? Wat kan ik als moeder doen?

Mijn zoon (10) heeft zich aangemeld voor een buddy. Omdat hij bang was dat papa het onzin vindt, vroeg hij mij een bericht (wij communiceren helaas alleen via e-mail) naar papa te versturen. Ik heb dit gedaan. Papa geeft aan dat hij dit niet laat gebeuren en dat ik hem bij villa pinedo moet afmelden. Maar mijn zoon heeft het zelf geregeld, en er is toch geen toestemming van ouders nodig? Ik gun het mijn zoon zo, omdat hij er zelf om vraagt en dus de behoefte heeft. Wat is jullie ervaring met een Buddy of als Buddy? Misschien kunnen we zo vader overtuigen van de meerwaarde ervan.

Mijn dochter van 7 gaat eens per twee weken naar haar vader. Wij zijn uit elkaar gegaan toen zij nog een baby was en weet niet beter dan dat papa en mama apart wonen en beide een partner hebben. Jarenlang heb ik haar huilend en gillend afgezet bij haar vader, dit was immers wat de rechter van mij vroeg. Momenteel gaat ze redelijk goed naar haar vader en heb ik ook geen signalen dat ze het er niet leuk heeft. Echter wil vader nu de omgang voor een jaar lang vastleggen, dit gaat met name om vakanties en feestdagen want voor de rest hebben we al een prima regeling. Ze gaat nu dus eens per twee weken 2 nachten in de vakantie wil vader graag dat zij vier hele dagen en de daarbij horende drie nachten bij hem is. Ik vind dit wat veel gevraagd, met name omdat zij een hechtingsstoornis heeft en zodra zij terug komt van vader de overgang erg moeilijk is voor haar. Boos , gefrustreerd verdrietig etc. ( Ze krijgt overigens therapie voor de hechtingsstoornis) ik zie het graag zo, wil zij drie nachten blijven op het moment dat zij daar is? Prima. Met alle liefde mag ze bij hem zijn als zij dit zelf aangeeft. Vader vind echter dat zij niks te vertellen heeft en wij dit bepalen, en ja deels ben ik met hem eens dat kinderen niet alles kunnen bepalen maar gezien haar bewezen problemen en haar eigen mening neig ik er ook naar om haar daarin wel een soort van mee te laten beslissen. Is er iemand met ervaring hierin, wat is wijsheid. Negeer je de mening van het kind want de ouders beslissen of zoek je een midden weg ?

Hallo. Ik ben een moeder van 2 schatten van meiden, nu 5 jaar gescheiden en een omgangsregeling van een week bij mij een week bij hun vader. De communicatie met mijn ex, hun vader loopt uiterst stroef en bestaat eigenlijk alleen uit een overdrachtelijk elke maandag morgen. Hun vader woont sinds 3 jaar samen met zijn nieuwe vriendin die zelf ook twee meiden heeft. Onze jongste(10,11 jaar) zitten bij elkaar in de klas. Mijn jongste dochter wil heel graag op scouting dit is op zaterdag ochtend. Ik heb dit met haar vader gedeeld en gezegd dat ze een keertje ging kijken of ze het echt wel leuk vindt. JA!!! Ze vindt het echt leuk. Maar van pappa moet ze kiezen of blijven dansen (dinsdag middag) of naar de scouting. Aangezien ze al 6 jaar danst en nu in de selectie zit was haar keuze snel gemaakt. Dan maar naar scouting om de week als ze bij mij is. Scouting vindt het geen probleem en aangezien ik alle sportkosten moet betalen ligt daar ook geen probleem. So far so good. Nu heeft de nieuwe vriendin van pappa verzonnen dat scouting wel heel erg leuk is. Haar dochter gaat dus ook op scouting naast haar judo uurtje. En jawel gewoon elke week. Ik als moeder word hier heel boos en verdrietig van. Natuurlijk heeft mijn dochter aangegeven dat ze het naar vindt en het niet begrijpt. Dan krijgt ze als antwoord: Ik ben verantwoordelijk voor jou en nieuwe vriendin is verantwoordelijk voor haar kind. Wat kan ik hiermee of hebben jullie advies voor mijn dochter?

Lieve kinderen van gescheiden ouders, Zelf ben ik helaas voor mijn kinderen ook uit elkaar, maar gelukkig een hele lieve vriend ontmoet ook voor mijn kinderen. Mijn vraag gaat over hem. Hij is helaas met een vechtscheiding 8 jaar geleden uit elkaar gegaan en zijn ex weigerde de kinderen te geven op de afgesproken momenten. Via mediation en advocaten van alles geprobeerd om contact te kunne krijgen met zijn kinderen. Toen 5 en 11 jaar oud. De uiteindelijke oplossingen zouden dwangsommen en of de politie zijn. Hij wilde het zover niet laten komen in het belang van de kinderen. En heeft het contact met zijn ex gebroken na advies van de specialisten.Een paar keer per jaar zie ik zijn verdriet ( verjaardagen feestdagen en met mijn kinderen als we iets leuks doen), niet alleen voor hemzelf maar ook de familie die ze nog hebben. ( Opa 91 & Oma 88, ooms, tantes, nichten& neven en al achternichtjes en neven) een grote warme familie. Van zijn dochters (12 en 19 jaar) hij heeft geen contact gegevens maar wil al een heel jaar nadat zijn dochter 18 is geworden contact zoeken maar weet niet hoe. Het enige wat hij heeft is het werkadres van hun moeder en waar zijn oudste studeert. En i.v.m. de wet bescherming persoonsgegevens kan hij niets opvragen. Mijn vraag is hou zouden jullie benadert willen worden of is het wachten totdat ze zelf opzoek gaan naar hun vader. Het grootste cadeau voor hem zou zijn, zijn dochters weer zien en in zijn armen te sluiten en vooral ook voor hun Opa en Oma. Laat het me weten! Daniële

beste, mijn vriend heeft 2 dochters, tieners. op het moment is het contact met de moeder tot een dieptepunt gezakt. hij wil contact met haar omtrent de kinderen en niet alles op de app of mail. zij staat hier niet voor open, gooit de deur dicht en bepaalt nu wanneer hij contact mag zoeken met haar over de mail. niet persoonlijk. 1 per week en anders doet ze aangifte van weet ik wat. de dochter van 16 kiest ervoor om nu bij haar moeder te blijven, is haar goed recht natuurlijk maar de vader krijgt geen kans om zijn verhaal te doen. In hoeverre kan de moeder de vader verbieden om contact te zoeken met de moeder van zijn kinderen om afspraken te maken of te bespreken bijvoorbeeld gedrag van de tieners?  Ze weten dat ze altijd mogen komen en contact kunnen opnemen maar denken dat haar wat anders wordt verteld... In hoeverre heeft dit invloed op de dochters en wat te doen? alvast bedankt! groet, Anne

Hai, Ik ben moeder van een dochter van 11 (groep 8) en een zoon van 9 (groep 5) en sinds vier jaar gescheiden. Sinds een jaar is vader naar een grote stad verhuist 50 km verderop. Ze zijn het ene weekend van vrijdag tot maandag bij hun vader en het andere weekend van zondag lunch tot maandagochtend. Hun vader heeft een zware baan en kan doordeweeks niet voor ze zorgen. Ik merk alleen dat de kinderen het steeds moeilijker vinden om uit hun vertrouwde omgeving weg te gaan en weer een uur in de files naar papa moeten gaan, maar aan de andere kant missen ze hem ook heel erg en vinden ze het helemaal niet fijn dat hij niet meer even een kusje komt geven op belangrijke momenten, bij sporten komt kijken, etc. Door de afstand is het gewoon te tijdrovend om echt betrokken te blijven bij hun dagelijkse leven. Daarnaast vinden de kinderen het iedere week weer stressvol of ze wel alles bij zich hebben, hoe goed we hier ook in proberen te coachen, soms wordt er iets vergeten en dat moeten ze dan een week missen. Nu overweeg ik om dan maar met de kinderen naar dezelfde stad te verhuizen zodat we weer allemaal op dezelfde stek wonen en ze op 1 locatie op kunnen groeien. Ik ben zo bang dat ze straks het gevoel krijgen dat ze moeten gaan kiezen tussen tijd met vriendjes thuis of tijd met hun vader doorbrengen. Ik vind het eigenlijk niet oké dat zij concessies moeten doen omdat wij deze keuzes hebben gemaakt. De oudste wil het allerliefste verhuizen, de jongste wil de basisschool hier afmaken, maar dan zou de oudste weer halverwege het vwo moeten wisselen.... ik wil zelf het liefste hier blijven, maar kan me ook prima vinden in een verhuizing naar de stad als dat beter is voor de kids. Mijn nieuwe partner staat er blanco in, wat het beste is voor de kinderen, daar legt hij zich bij neer. Ik vraag me af of er kinderen zijn die ervaring hebben met deze situatie en wat zouden jullie adviseren? Is het inderdaad een grote belasting als je ouders op een uurtje afstand van elkaar wonen of zijn er praktische oplossingen die veel beter zijn dan hun (en mijn) vertrouwde omgeving opgeven? Ik wil graag het beste voor de kinderen... Alvast hartstikke bedankt voor jullie hulp! Daniëlle

Goedemorgen, Ik zit echt enorm met mijn handen in het haar. Ik heb al ruim 6 jaar een stiefzoon (hij word bijna 10) en de eerste jaren ging het echt heel goed. Tot ik zwanger werd 3 jaar geleden. Hij heeft bij zijn moeder al vanaf het moment dat zijn ouders uir elkaar gingen een sriefzus die een jaar jonger is en daar is 3 jaar geleden een broertje bij gekomen. En ook bij ons is er nu een zusje. Ik ben stapelgek op mijn stiefzoon maar het gaat gewoon niet goed. De weekenden dat hij er is is zo'n spanning en stress in huis. Hij praat niet tegen mij, negeert me, liegt over dingen en doet heel anders (negatief) als zijn vader er niet is dan wanneer die er wel is. Hij heeft zelf ook toegegeven dat hij anders met mij omgaat dan met zijn ouders en stiefvader. Ik weet niet meer wat ik moet doen om het goed te latdn verlopen. Vooral voor mijn vriend ook. Ik ben helemaal op van deze situatie en wil het zo graag goed doen maar ik weet niet meer hoe. Mijn vriend "straft" hem niet als hij zo tegen mij doet en vind dat ik er niet op moet letten. Heb t gevoel dat mijn stiefzoon ons uitspeelt en weet dat hii bij zijn vader overal mee weg komt omdat die zich schuldig voelt en alleen maar wil dat hij een leuk weekend bij ons heeft. Ik heb zelf al 10 jaar geen ouders meer en een rot jeugd gehad misschien wil ik daarom wel te graag een liefdevol iemans zijn. Ook is er geen waardering van zijn kant, met feest en verjaardagen bijvoorbeeld word ik altijd "vergeten" en dat doet heel veel pijn. Hebben jullie een advies voor mij of herkenbare situatie?

Sinds 6 maanden heb ik een relatie met de liefde van mijn leven. Het gaat heel goed tussen ons. Wat alleen momenteel veel stress oplevert is dat ik stief/bonusmoeder ben van zijn zoon. Ik geef enorm veel om hem en houdt bijna net zoveel van hem als van mijn eigen zoon. Het lastige is nu dat de ex van mijn vriend vind dat ik mij afzijdig moet houden van de opvoeding en eigenlijk alles wat betrekking heeft tot zijn zoon(sportwedstrijden, uitvoeringen op school e.d.). Ik begrijp dat ze mijn rol lastig vind en het gevoel kan hebben dat ik haar rol wil overnemen, maar ik wil dolgraag een onderdeel zijn in zijn leven en ook trots langs de kant staan bij wedstrijden. Ze voert momenteel de druk op richting mijn vriend en hij voelt zich in een tweestrijd te zijn beland. Ik word alleen maar verdrietig van de situatie en weet niet hoe ik dit het beste aan kan pakken. Ik hoor graag wat jullie vinden dat ik nu het beste kan doen.

Hallo, Mijn zoontje van 6 jaar vind het heel moeilijk om afscheid van mij te nemen als hij naar papa gaat. Hij gaat 1x in de 2 weken 1 nachtje bij papa slapen maar als ik hem daar breng huilt hij alles bij elkaar dat hij met mij mee wil. Als hij eenmaal even daar is, gaat het wel prima. Sinds kort is hij ook bang dat als hij naar school of zwemles gaat dat er daarna niemand op hem staat te wachten (terwijl we nog nooit te laat zijn geweest). Wat zou dit kunnen zijn?