Ik heb een dochter van 8 jaar oud. Haar vader en ik zijn 7 jaar uit elkaar, we hebben een goede verstandhouding. Mijn dochter heeft altijd moeite gehad met het slapen bij haar vader. Niet om daar overdag te zijn, ze gaat graag heen. Het gaat meestal in periodes. We hebben vaker een periode gehad waarin we dan afspraken dat ze niet bij haar vader hoefde te slapen. Uiteindelijk kwam het er vanzelf weer een keer van. En nu weer wil ze daar niet slapen. Ze kan niet goed aangeven waar het aan ligt. Ze is daar wellicht te jong voor. Nu wil haar vader dat ik ga liegen, dat ik weg moet, waardoor ze bij haar vader moet slapen. Ik snap dat hij het niet leuk vindt dat ze niet bij hem wil slapen en het voelt voor mij niet goed om te liegen tegen mijn dochter. Heb jij ook in een soortgelijke situatie gezeten en wat had jij graag gewild dat je ouder zouden hebben gedaan of wat hebben zij gedaan?

Ik heb een hele lieve stiefzoon (P) die vanaf de scheiding bij vader woont. P was 5 jaar toen zijn ouders uit elkaar gingen. Zijn moeder besloot 1,5 uur van vader te gaan wonen en is meerdere rechtszaken aangegaan om P mee te verhuizen. Alle verzoeken van moeder zijn afgewezen. Al snel ontstond er een vechtscheiding. P is om de week een lang weekend met moeder (do tot zo) meerendeel vd vakanties en vrije dagen. Ik bespaar je de inhoudelijke details. Bij mama is het altijd feest, papa is slecht en als P weer naar papa gaat, dan gaat ze P zo ontzettend missen!!! Ze is zo verdrietig dat hij weggaat. Woonde hij maar bij haar, dan kon ze hem elke dag knuffelen. Kortom, P voelt zich ontzettend verantwoordelijk voor het geluk van zijn moeder en heeft inmiddels een groot loyaliteitsconflict. P is bijna 9 jaar. De laatste tijd huilt hij veel op de terugweg, als we P ophalen bij mama. Hij is teruggetrokken, wil niet met vriendjes spelen, wil niet meer naar sport. Het is hartverscheurend. Zijn moeder blijft aan hem trekken en gisteren kwam P bij papa met de vraag of hij misschien bij mama mag gaan wonen. Hoe weten wij of P dit echt wil? Of vraagt, omdat het van moeder moet of omdat hij denkt dat hij verantwoordelijk is voor het verdriet/geluk van moeder. Kan je een kind op die leeftijd zelf laten kiezen/ de verantwoordelijkheid geven? Moeten we hem laten gaan? Of blijft het zoals het is en steunen we P en vangen we hem op in de moeilijke situatie. Liefs M

Ik ben sinds 2016 weg bij mijn ex-vrouw en ben sinds dat moment weggehouden bij mijn 2 dochters. Mijn ex heeft mediation en TRIAS van tafel geveegd en het heeft geresulteerd in een rechtzaak waar de rechter aangegeven heeft dat de omgangsregeling moet bestaan uit een weekend, om de week, per maart 2020 bij vader (ik) om de week. Vanaf 2016 tot aan nu zijn mijn dochters(9 en 11) volledig gevormd door hun moeders invloed, loyaliteitsconflict en mijn geforceerde afwezigheid. Dit alles heeft mij financieel en emotioneel uitgeput. Mijn dochters hebben het loeizwaar en hebben mij eigenlijk verstoten, omdat ze hun moeder niet willen kwetsen. In de tijd dat ik ze zie doen ze ook nog eens een dansopleiding(zonder mijn instemming opgestart door moeder) die nagenoeg een hele zaterdagochtend of middag in beslag neemt: dans gaat voor namelijk. Dit gaat van de tijd af die ik hard nodig heb om weer te verbinden. Moeder ondersteunt alleen vanuit haar visie, deelt ongepast volwassen zaken met de meisjes en ondermijnt de papa-weekenden . Volgens mijn dochters ben ik de schuld van alles en moet ik me telkens weer verdedigen / verklaren. Ze geven aan al uit te kijken naar het moment van 12 jr dagt ze zelf mogen bepalen of ze naar papa gaan of niet. Hoe krijg ik dit in godsnaam weer goed , want ik sta 100 - 0 achter na 4 jaar?

Goededag, Ik ben bijna 4 jaar geleden gescheiden van de vader van mijn 2 kids. Nu 13 en 11 jaar. Hij had kort daarna een relatie met een vrouw waar hij nu in september mee gaat samen wonen. Stabiel dus. Na de scheiding heb ik een relatie van 2 jaar gehad wat 2x aan/uit is gegaan. Kids hebben daar wel verdriet van gehad. Daarna nog eens 2 mnd een relatie gehad met een bekende. Ook daar heeft voornamelijk de jongste last van gehad omdat die man mij heel erg gekwetst heeft. Die relatie is begin jan. Over gegaan. Nu heb ik een man leren kennen , date nu 2 mnd. En gaat super goed. Hij heeft geen kids, mijn kids weten zijn naam en dat ik met hem date. Ze vinden t erg fijn dat hij geen kids heeft. Door eerdere ervaring met mn ex die 3 kids had wat niet geheel klikte ( 2 jaar) Zij zeggen dat ze hem graag willen ontmoeten en dat ik niet zo moeilijk moet doen om te wachtte. Maar hoe weet ik dat ze dit menen. En dit niet zeggen om mij gelukkig te maken. Ik wil ze namelijk niet steeds teleurstellen als t op niets uit draaid. Wat altijd kan gebeuren natuurlijk. Dat beseffen zei ook wel. Dus wat is handig?

Als er onveiligheid is bij de andere ouder, die zich niet aan de maatregelen van Corona houdt, mag ik mijn zoon van 6 jaar thuis houden? Dit heb ik eerder meegemaakt, dat mijn zoon met zijn vader in een huis vol met visite was en een verjaardag heeft gevierd. Daarbij weet ik niet waar hij gaat slapen, omdat vader geen openheid geeft. Wordt er geblowd en gerookt in huis en is er een heftige ruzie geweest tijdens een verjaardag, waar kinderen getuigen van waren.

Ik loop tegen een lastige situatie aan. Ik heb mijn vriendin ruim twee jaar geleden voorgesteld aan mijn dochter(10jr). Mijn dochter is overigens iedere twee weken een weekend bij mij. In die tijd gaat het op en neer. We hebben het contact opgebouwd, weer wat afgebouwd en weer terug. Maar nog altijd krijg ik van haar moeder terug dat mijn dochter niet onder woorden kan brengen wat haar precies stoort of waar ze last van heeft. Ik heb echt 1 op 1 quality tijd momenten met mijn dochter. Mijn vriendin geeft ons die ruimte ook. Ze bemoeit zich zo min mogelijk met de opvoeding, dat is ook echt aan mij. Maar nu na al die tijd en alle pogingen zien mijn vriendin en ik niet meer wat wij nog meer kunnen doen. Heeft er iemand nog tips of adviezen, wellicht hebben wij nog dingen over het hoofd gezien.

Ik heb een zoon van 12 jaar die ik in het verleden in co-ouderschap opvoedde. Zo'n 6 jaar geleden hebben we onze zoon naar een andere school laten gaan, omdat deze beter aansloot bij zijn speciale behoeften. Deze school was in de buurt van zijn moeder die na de scheiding op 11km afstand is gaan wonen. Helaas wel aan de andere kant van een drukke stad. Ik heb mijn zoon nog 3 jaar op en neer naar school gebracht, maar aangezien dat toch wel erg veel reistijd kostte (elke dag voor mij anderhalf uur extra), hebben we dat 3 jaar terug veranderd naar dat hij elke woensdag en elk 2e weekend bij mij is. Inmiddels zit mijn zoon op de middelbare school en heeft daarbij voor een school gekozen op 3 km van zijn moeders huis en 8 km van mijn huis. De tocht vanuit zijn moeder naar school gaat door de drukke stad. Die van school naar mij over mooie fietspaden door de bossen. Nu wil ik graag dat we teruggaan naar co-ouderschap en mijn zoon weer de helft van de tijd bij mij komt wonen. Mijn vraag aan jullie: Zouden jullie in deze situatie kiezen voor co-ouderschap als je weet dat je dan wel de helft van de tijd 2x zo lang erover doet om van en naar school te fietsen (30 minuten enkele reis vs 15 minuten)? Welke andere argumenten zouden voor jullie een rol spelen?

Hoi, ik ben een moeder van 2 jongens in de leeftijd van 9 en 12 jaar. Ik ben 4,5 jaar geleden gescheiden en heb destijds het besluit genomen om te scheiden. De relatie met mijn ex man is niet zo best. Er zit nog altijd een wrok. We hebben 4,5 jaar geleden in samenspraak voor co-ouderschap gekozen, 40% bij mijn ex man en 60% bij mij. Een paar maanden geleden kwamen mijn zoontjes terug van mijn ex-en toen begonnen ze er over om meer bij mijn ex man te willen gaan wonen of zelfs helemaal. We hebben het erover gehad en hebben het laten rusten. Mijn ex man is sinds de scheiding heel erg manipulatief en koopt zijn liefde met grote cadeau’s, PlayStation en Nintendo switch etc. Ze krijgen echt alles. Een hele andere opvoeding dan dat ze hier krijgen. Ik dacht altijd dat als ik goed en met heel veel liefde voor mijn kinderen zou zorgen dat dat voldoende zou zijn,maar nu twijfel ik en ben ik onzeker... Afgelopen zaterdag kwamen mijn kinderen terug van mijn ex man en waren ze erg opstandig en fel tegen mij. Zij wilde in de bij mijn ex man wonen met als reden dat ze daar alles zouden hebben en het speelgoed niet mee mochten meenemen naar mij toe. Er werd mij door de kinderen vanalles naar mijn hoofd geslingerd. Erg hard en pijnlijk om te ervaren. Maar zeker niet afkomstig van hunzelf. Hoe nu verder... weet me eigenlijk geen raad.... kan mijn oudste zoon echt al kiezen om bij mijn ex te gaan wonen?

Hoi, hoi, Ik ben moeder van 2 fantastische kinderen, een dochter van 13jr en een zoon van 10jr. Hun vader en ik zijn nu ruim 3,5jr uit elkaar. Helaas is het contact tussen hem en mij verschrikkelijk. De kinderen gaan om het weekend naar hun vader,gelukkig gaat dat goed, maar door het corona virus en dus het thuis leren en huiswerk maken is het anders. Afgelopen vrijdag was dus een ramp. Mijn dochter wilde dus haar schoolwerk thuis afmaken en zou dus rond 16uur klaar zijn,maar aangezien ik een werkende moeder ben, was ik op het moment dat ze opgehaald zouden worden niet thuis. Zij heeft toen aan haar vader gevraagd of hij hun later op wilde halen, helaas kwam hier een negatief antwoord op, toen vroeg mijn dochter of ik papa wilde app-en, heb ik gedaan en ook daar kwam een negatief antwoord op, met als gevolg dat ik vrijdag middag met een dochter aan de telefoon heb gezeten die helemaal overstuur was en maar bleef bellen en een kwartier voordat ze opgehaald werden we aan het video bellen waren tot ze het huis verlieten.Wat kan ik als moeder, als werkende moeder, die er eigenlijk altijd is, op zo'n moment doen voor mijn kinderen en in dit geval voor mijn dochter. Mijn ex en ik communiceren dus totaal niet, op geen enkele manier,en dan is dit nog maar een klein puntje vd berg waar we tegenaan lopen.Ik wil niet dat mijn kinderen nog meer de dupe zijn van het conflict tussen mijn ex en mij. Vind het zo lastig, doet me zoveel verdriet om mijn kind zo te zie.

hallo, ik ben Karin en ben sinds een jaar gescheiden. Mijn ex man en ik hebben samen 3 kinderen, 19,17 en 14 jaar oud. De relatie met mijn ex man is zo slecht dat er geen communicatie meer is. We zijn op het punt beland dat de kinderen zich steeds meer gaan bemoeien en er kanten worden gekozen. De drie kinderen, ondanks dat ze ouder zijn, zitten klem tussen mij en mijn ex man. Nu heb ik gelezen over een kind behartiger, iemand die de kinderen een stem geeft. Heeft iemand hier ervaring mee?