Hoi, Ik ben sinds 2 jaar bonus moeder van 2 kinderen. Meisje van 6 en jongen van 11. Mijn man werkt veel, ook in de weekenden. Eigenlijk vanaf het begin de zorg voor de kinderen gehad als zij er waren omdat mijn man werkte. Het ging allemaal goed. Ik heb sinds een maand of 2 steeds meer moeite met de jongste. Ze is alles en iedereen aan het uitproberen. Tot de Max gaan. Klaagt over ons tegen haar moeder. Terwijl dit onterecht is. Ik vind het soms heel erg lastig om daar mee om te gaan. Ik doe alles voor ze, met alle liefde. Ik ben in de 2 jaar ook oprecht van ze gaan houden. Ik merk aan haar dat zij het lastig vind om met de situatie om te gaan. Ze begrijpt steeds meer van de situatie. Papa is gelukkig met mij. Mama heeft in die tijd een aantal vriendjes gehad. Heeft er iemand tips om hier mee om te gaan. Ik wil graag goed met ze omgaan. Ze zijn nog zo jong en hebben hier ook niet voor gekozen. De oudste gaat beter. Die heeft een beetje zijn eigen dingetje. Praat wanneer hij dat wil.

Sinds drieëneenhalf jaar ben ik gescheiden. Mijn nieuwe vriend is nu vier jaar gescheiden. Wij zijn nu tweeënhalf jaar samen. Ik heb twee kinderen van 8 en 10. Hij heeft er drie, van 12, 15 en 17. Tussen mijn vriend en mijn kinderen gaat het goed. We wonen niet samen en ze zien hem, na langzaam opbouwen, twee à drie dagen per week. Zijn kinderen wonen niet bij hem en eten er alleen twee keer per week. Ik ben daar niet vaak bij, omdat ik alleen kan in de weekenden dat mijn kinderen bij hun vader zijn. Het contact tussen zijn en kinderen en mij verloopt slecht. Als ze binnenkomen, ploffen ze op de bank, meestal zonder hallo en gaan met koptelefoon op naar een scherm kijken. Tijdens het eten is het meestal ook niet leuk. Er is altijd commentaar op het eten. Er wordt amper gepraat en er wordt nooit ,echt nooit, iets tegen mij gezegd. Het doet me zeer en kost me zoveel negatieve energie dat ik eigenlijk geen zin heb om er nog langer mijn best voor te doen. Tegelijkertijd, het zijn de kinderen van mijn lief en ze zullen daarom, terecht, nooit uit zijn/ons leven verdwijnen. Hebben jullie tips om het makkelijker te maken? Mag ik bijv verwachten dat ze op zijn minst beleefd doen? Ze hoeven me niet aardig te vinden, maar zich wel realiseren, denk ik, dat ik niet wegga.

Hallo, ik ben een moeder van mijn 5 jarige dochter, vader weigert met mij in gesprek te gaan. En bij de breng en haal momenten is dit zeer voelbaar. Mijn dochter begint steeds meer vragen te stellen, ik heb haar recent laten weten dat papa en mama niet praten. Maaaaar wij allebei heel veel van haar houden, mijn dochter lijkt hier geen genoegen mee te nemen, en vraagt nu waarom we niet praten enz enz enz. Ik heb dit al vaker bij vader neergelegd en gevraagd of een simpele hallo en een korte toelichting over het verblijf er vanaf kan maar die ruimte lijkt er niet te zijn. Wat adviseren jullie mij om wel en of niet met mijn dochter te delen ?? Groetjes

Ik ben een vader van een dochter van negen jaar. Haar moeder en ik zijn sinds vijf jaar uit elkaar. Ik heb sinds twee jaar een nieuwe partner, de moeder trok vrij snel in bij een nieuwe partner. De relatie met de moeder van mijn dochter is zeer moeizaam. Sinds mijn nieuwe partner in beeld is doet zij nog veel moeilijker. Zo zegt ze bijvoorbeeld dat mijn dochter een hekel heeft aan mijn nieuwe partner en altijd moet huilen wanneer ze naar ons moet (3 dagen in de week). Ik heb een goede band met mijn dochter en we proberen vaak te bespreken hoe ze zich voelt. Hetgeen wat moeder zegt staat haaks op wat ik zelf merk. Ten eerste is mijn partner er maar weinig, maar wanneer ze er wel is dan zoekt dochter haar meteen op. Moet ze even weg alleen, dan staat dochter te springen om mee te gaan. Ik heb subtiel geprobeerd om te achterhalen of het klopt wat moeder zegt, of er dingen zijn die we anders kunnen doen, maar dochter ontkent dat ze moeite heeft met de nieuwe partner. Ik zoek een manier om erachter te kunnen komen wat dochter voelt. Hoe kan ik dit gesprek juist aangaan? Mag ik zeggen wat moeder specifiek heeft gezegd? Helaas is het geen optie om te praten met moeder erbij. Dit wil moeder niet.

Goedemorgen, Sinds 5 jaar heb ik een relatie met een man die een dochter heeft uit een eerdere relatie. Zij is nu 8 jaar. Haar moeder heeft ook een nieuwe relatie. Met die nieuwe relatie heeft ze nog een kind gekregen. De dochter van mijn man heeft nu dus een klein broertje van bijna 2. De dochter noemt de nieuwe man van haar moeder bij zijn voornaam (wat me ook niet meer dan normaal lijkt), maar nu het broertje zijn vader ook bij zijn voornaam gaat noemen, wordt er van dochter verwacht dat zij die man aan gaat spreken met papa. Hier is zij het niet mee eens, en mijn man overigens ook niet. Ze durft er alleen niks van te zeggen tegen haar moeder omdat ze bang is voor haar moeder (haar moeder wordt nogal snel boos om redenen die een kind niet altijd snapt. Wij vermoeden zelfs dat moeder last heeft van een narcistische stoornis) We hebben al voorgesteld dat dochter haar broertje gaat verbeteren als hij zijn vader bij zijn voornaam noemt. Dit leek goed te gaan, maar er wordt nu toch geëist dat zij papa gaat zeggen. Als mijn man hier iets van gaat zeggen tegen zijn ex dan gaat zijn dochter daar last van krijgen. Wij weten niet wat te doen. Heeft iemand hier ervaring mee? Hoe kunnen we dit het beste aanpakken? Groetjes

Lieve mensen, Ik ben Michael Vader van twee lieve kinderen, dochter van 6 en een zoon van 3. Sinds juni 2019 ben ik officeel gescheiden. Kinderen worden sinds jan 2019 via een omgangsregeling om de week gewisseld. Nu wilt mijn ex vrouw de omgangsregeling aanpassen naar halve week bij papa en anderhalve week bij mama. Dit omdat ze denkt dat het rust gaat geven bij de kinderen. Hoe hebben jullie dit mee gemaakt en geeft het echt rust bij de kinderen? Om weer de omgangsregeling aan te passen geeft alleen maar meer onrust denk ik. Mijn optiek zie ik het verschil niet, aangezien er gewoon een wissel moment is. En dit altijd wel wat spanning met zich mee brengt. Wel is er een heel groot verschil kwa opvoedingsstyle. Ik ben meer open en lekker gek met de kinderen maar rechtvaardig streng wanner dat benodigd is. Moeders is minder open en stuk strenger dan papa. mama heeft altijd een hele strenge opvoeding gehad en papa een hele vrije opvoeding gehad. Graag jullie advies want ik zie even door de bomen het bos niet meer. p.s. Ik heb Zelf ADHD en vermoed dat me dochter dit ook heeft, ook al zegt mama van niet :-) Mvg, Michael

Beste allemaal, Graag zou ik willen weten hoe ik dit het beste kan aanpakken. Mijn ex en ik zijn nu zo'n 5 jaar uit elkaar. We hebben een dochter van nu 14 jaar oud. Om de week is zij een weekend bij haar vader. Al vanaf het begin van onze scheiding gaat zij er heen omdat zij loyaal is aan haar vader. Maar zelf zegt ze dat ze liever hier is. Het ging nu een jaartje goed. Maar nu is het weer dat zij niet wil. Als ik vraag wat de reden is, krijg ik geen duidelijk antwoord behalve ik weet het niet, het is hier leuker... Ze vindt het moeilijk om over haar gevoelens te praten. Graag zou ik wat meer willen dat zij dit doet. Hoe vonden jullie het fijn om te praten over gevoelens met ouders? Ik zou graag weten waarom zij daar niet meer heen wilt, misschien dat we dan dingen kunnen oplossen. Gr

Hallo, Mijn ex en ik zijn nu 2 jaar gescheiden en hebben samen 2 kinderen. Mijn zoontje van 5 en dochter van 8 wonen bij mij. Mijn zoontje gaat om het weekend 1 nachtje bij zijn vader logeren en onze dochter gaat alleen de zaterdag overdag naar haar vader toe. Mijn ex en ik hebben overigens een goed contact samen en hij is altijd welkom om langs te komen wanneer hij wil. Nu is het zo dat mijn zoontje (van bijna 6) vaak na een nacht bij papa zegt dat hij papa mist en eigenlijk het liefst bij papa wil wonen. Zijn vader geeft aan dat dit niet kan, door zijn werk maar ook door zijn psychische kwetsbaarheid. Hij kan niet volledig voor hem zorgen. Ik vind het moeilijk omdat ik dan ook het verdriet van mijn zoontje zie. Ik zeg dan ook ik snap dat je papa mist en papa is ook heel lief, maar je kan niet bij papa wonen. Je mag papa altijd bellen en papa mag altijd langskomen bij ons, maar je woont bij mama en bij je zus. Maar eigenlijk weet ik niet of ik hier goed op reageer en wat ik anders zou kunnen doen.

Mijn ex en ik zijn sinds 3 jaar uit elkaar en sindsdien loop ik tegen een muur aan qua communicatie met ex. Het enige wat hij doet is dwarsliggen. Het ergste is dat hij mijn jongens belast met zaken voor volwassenen. Heb al diverse malen dringend gevraagd om hier mee te stoppen. Maar hij stopt hier niet mee. Mijn jongens hebben hier emotioneel heel veel last van en gaan binnenkort starten met hulpverlening. Ik loop tegen een muur aan en dit kost me al 3 jaar heel veel energie. Ben ten einde raad wat ik hiermee aan moet. Hij communiceer alles via mijn kinderen en dat MOET gestopt worden. Wie of wie heeft een tip? Ben echt ten einde raad.

Goedenavond, Mijn dochter heeft aangegeven een brief te willen schrijven naar de rechter over dingen die ze graag anders zou zien en niet fijn vind, ze heeft van haar oma en buddy te horen gekregen dat dit kan. Ze is bijna 11 en kan al een hoop zelf schrijven, maar toch wil ze graag mijn hulp. Waar ik bang voor ben is dat de rechter of persoon die het leest dit dan ziet als een brief van mij richting ex, dit wil ik echt voorkomen, want het is echt haar keuze. Hebben jullie tips? Fijne avond....