Wanneer moeten we het vertellen

Beste Behrang, Allereerst vind ik het ontzettend dapper dat je je vraag stelt aan mensen/kinderen die je niet kent, dus mijn complimenten!! Mijn ouders zijn gescheiden toen ik 18 jaar oud was, dus ik was al een stukje ouder. Ik heb echter wel jongere broertjes en een zusje waar ik een hele mooie en fijne band mee heb, waardoor wij fijne gesprekken hebben gehad met elkaar over de scheiding. Wat ik jou vanuit mijn eigen ervaring mee kan geven is het volgende;

• het juiste moment om als kind te horen dat je ouders, je veilige omgeving/je veilige haven uit elkaar valt, bestaat niet. Jullie dochter van 4 jaar oud zal snel starten met school en voordat je het weet, begint ze met een nieuwe sport, krijgt ze vriendinnetjes/vriendjes etc. Er zal altijd iets gebeuren in haar nog jonge leventje wat een reden kan zijn om het uit te stellen voor jullie. Het beste moment gaat echter (in mijn ogen en in mijn ervaring) niet komen.
• dit betekent niet dat je er niet goed over na kan denken en dat doen jullie. Dit vind ik overigens heel goed en fijn, want op deze manier willen jullie zoveel mogelijk rekening houden met je kindje en dat is wat je als jong kind en vooral jong kind van gescheiden ouders nodig hebt.
• ik ben er zelf achter gekomen dat mijn ouders gingen scheiden. Dat is een lang verhaal dat ik je zal besparen ;), maar als ik iets fijn had gevonden, is het als mijn ouders open waren geweest over hetgeen ik dacht te zien/voelen, maar niet kon plaatsen als kind. Ik geloof enorm dat een kind heel goed meekrijgt wat er binnen een huishouden gebeurt. Daarbij krijg je als kind veel mee van de gevoelens van je ouders. Ik weet nog wel dat ik het lastig vond om bepaalde gedragingen van mijn ouders te plaatsen, omdat ik zag dat er iets aan de hand was, maar niet kon begrijpen wat precies. Dus wellicht (maar ik ken jullie dochter natuurlijk niet) voelt jullie dochter ook wel iets. Uiteindelijk hebben mijn ouders het samen tegen mijn 2 broertjes en zusje verteld (ik was natuurlijk ook bij het gesprek). Wat ik fijn vond, was dat mijn ouders dit echt als 'een team' deden. Ze waren liefdevol en duidelijk tegelijk. Ze hadden afgestemd met elkaar wie het zou vertellen (mijn moeder) en mijn vader zat erbij om aan te vullen. Waar mijn zusje enorm begon te huilen, werd mijn jongste broertje stil. Ik weet nog dat mijn ouders heel goed met elkaar probeerde af te stemmen wat zij voor ieder kind konden doen op dat moment (knuffelen/praten/met rust laten etc) Mijn ouders gaven ons allemaal de ruimte om alle vragen te stellen die wij hen wilde stellen en dit was ook heel fijn. Uiteindelijk moet je je voorstellen dat 'ouders' 1 geheel is voor een kind. Dat 'geheel' kan eigenlijk niet uit elkaar gehaald worden, maar dat gebeurt wel met een scheiding. Je kind vertellen dat het niet hoeft te kiezen, papa en mama nog steeds enorm van je houden, papa en mama beide in je leven blijven (als dit kan natuurlijk) en er altijd voor je zullen zijn, is voor een kind enorm belangrijk.
• jullie dochter is nog jong en tegelijkertijd geloof ik er heilig in dat het een veerkrachtig, mooi en prachtig meisje is. Dat jullie gaan scheiden, betekent niet dat jullie kindje jullie kwijt is. Jullie zijn daar nog steeds, maar niet meer als 1. Maak haar dit op haar niveau duidelijk. Deze duidelijkheid in combinatie met liefde is the key in mijn ogen. En ik denk vooral voor een jong kindje. Stem af op hetgeen jullie dochter kan begrijpen en volgen, zodat het duidelijk is voor haar wat er nu precies gaat gebeuren. Ik verlangde enorm naar duidelijkheid en mijn jongste broertje en zusje ook, dus; hoe ziet dit er precies uit in de praktijk? mag ik nu dingen niet meer doen? moet ik dan op en neer naar mama en papa? en zoals ik al zei; stem dit gesprek/deze info af op hetgeen jullie dochter begrijpt. Het is een kind, geen volwassenen.
• tot slot; vraag hulp aan mensen om je heen. Een soort veilig vangnet voor zowel jullie zelf als jullie dochter. Steun is fijn.

Laat ik tot slot zeggen dat jij en je vrouw jullie dochter het beste kennen van alle mensen op deze wereld. Ik geloof enorm in de kracht van ouders, dus vertrouw op jezelf. Als je intentie is; ik wil het beste voor mijn kind, dan zal je altijd doen wat je kan! Ik wens jullie heel veel kracht en wees lief voor elkaar, dat is wat ik jullie alle 3 enorm gun! Liefs Anne

Hoi Behrang, Wat goed dat je deze vragen hier stelt. Toen mijn ouders vertelden dat ze gingen scheiden was ik 11 jaar en toen ze echt uit elkaar gingen alweer 13 jaar. Het is verdrietig om te horen dat je ouders uit elkaar gaan. Toen mijn ouders echt uit elkaar gingen zat ik net op de middelbare school. Als ik hierop terugkijk heeft het mij geholpen dat de leraren dit wisten en daardoor net wat meer door de vingers zagen bij mij dan bij andere kinderen. Volgens mij is er niet echt een goed moment om het te vertellen, maar dat je er op deze manier mee bezig bent is al heel erg goed. Naar mijn ervaring werkt eerlijkheid het best. Volgens mij voelen kinderen het vaak ook dat er iets aan de hand is en wat is veranderd. Mijn ouders hebben destijds rustig de tijd genomen om het te vertellen aan mij en mijn broertjes. Ik vond het fijn dat ze dit op een rustig moment deden. Toen ze echt uit elkaar gingen was het alleen mijn moeder die dit vertelde, daar heb ik mijn vader wel in gemist. Ook is het fijn om te weten dat je hier verdrietig over mag zijn en dat je ouders er beiden nog voor je zijn, ook al veranderd er veel. Misschien kun je proberen om hierover in gesprek te gaan met je vrouw/ex. Wellicht kunnen jullie samen tot een goed plan komen. Kijk ook vooral verder op de site voor meer informatie en stel gerust meer vragen als je deze hebt. Succes en sterkte de komende tijd!