Meebeslissen

Hey Claire! Dank je wel voor je bericht. Ik herken mij heel erg in je dochter! Ik was 2 toen mijn ouders gingen scheiden. Op een bepaalde leeftijd wilde ik ook heel graag zelf beslissen over de regeling. Ik had het eigenlijk niet fijn bij mijn vader, wat niet aan hem lag, maar aan mijn stiefmoeder en haar dochters. Het was mijn allerdiepste wens om bij mijn moeder te wonen en mijn vader af en toe een dagje te zien. Ik was zó ongelukkig bij mijn vader thuis. Mijn vader had wel door dat ik het niet fijn had en een voorkeur had voor mijn moeder en vroeg dan ook heel vaak waar het dan aan lag. Hij stelde zelfs ook voor om minder naar hem te gaan omdat ie doorhad dat ik mij niet thuisvoelde. En tóch, ondanks mijn diepe wens, ben ik verder gegaan met de huidige regeling. Omdat ik mij loyaal voelde naar mijn vader, ik wilde hem niet kwetsen. Ik begrijp je dochter daarom goed, dat ze het lastig vind om dat bij haar vader aan te geven. En je kan dat inderdaad niet dwingen dat ze dat aangeeft bij haar vader. We zitten als kind zo erg in die loyaliteit naar beide ouders. Wat ik je als tip mee zou willen geven is te vragen aan je dochter of er iets is wat jij kan doen hierin en dat alles helemaal oké is. Dat je het belangrijk vindt dat ze allebei haar ouders blijft zien, maar dat het wel mogelijk is om de vakantieverdeling in overleg te veranderen. Ik hoop je zo een beetje verder te hebben geholpen. Succes!

Hi Claire, wat een goed idee om hier een vraag te stellen! Ik lees je bericht en vind het mooi om te lezen dat jullie wel al hierover hebben gesproken, en ook met z'n drieën. Ik en mijn ouders zijn ook altijd met elkaar blijven praten, op dat moment zelf werkte dat niet altijd en was het soms ook best ongemakkelijk maar als ik hier op terug kijk vind ik dat wel echt bijzonder. We probeerde er toch altijd met elkaar uit te komen. Ik lees ook dat jullie dochter het lastig vind om te benoemen wat zij misschien graag zou willen voor de reactie van haar vader. Dat gevoel herken ik onwijs erg. Ik koos er vroeger zelfs voor om dingen niet aan te geven omdat ik toch al wel kon aanvoelen wat de reactie zou zijn. Mijn moeder kwam toen met het idee om dingen op papier te zetten. Wij spraken toen af dat als er dingen waren waar we het over moesten hebben ik deze zou opschrijven en dan aan mijn ouders zou geven. Zo zouden zij er alvast over na kunnen denken en wellicht het er onderling al over kunnen hebben. Op die manier was iedereen voorbereid op het gesprek en liepen de gemoederen niet te hoog op. Misschien is dit ook een goed idee voor jullie? Ik hoop dat jullie er iets aan hebben, liefs van Mae