Jongelui, Als vader van een geweldige dochter (net negen geworden) heb ik jullie hulp en advies nodig! Gisteren zijn wij (voornamelijk mijn partner) tot de conclusie gekomen dat het niet veel zin heeft om bij elkaar te blijven. We hadden/hebben geen noemenswaardige ruzies oid. Het was meer van "uit elkaar gegroeid" en niet genoeg aandacht aan elkaar geven. Die aandacht bleek ze ook al buitenshuis gevonden te hebben. Het is niet mijn bedoeling om hier een schuldige te gaan aanwijzen, ik hou, ondanks de pijn die ze me aan doet nog steeds heel veel van haar. Waar het me eigenlijk om gaat is mijn dochter! Ik ben me nu al de hele dag suf aan het lezen over (langdurige) gevolgen van een echtscheiding op een kind, en moet tot mijn schrik constateren dat dat er niet al te rooskleurig uit ziet. Ongeveer een half jaar geleden is ADD gediagnosticeerd. Waarbij duidelijk aangegeven werd dat structuur en weinig verandering het beste voor haar zijn. Ik hoop dat jullie mij kunnen adviseren in de volgende zaken. - Hoe en wanneer het haar vertellen? (rekening houden met kerst en oud & nieuw?). - Moeten we de reden van de scheiding benoemen? - Wanneer begin je over "bij wie te wonen"? - Hoe kan ik (we) haar leed verzachten? - Hoe voorkom je (in het heetst van de strijd) onenigheid? Ook ontvang ik graag ander tips en praktische zaken. Ik begrijp dat voor sommigen (zeker de jongsten) onder jullie bepaalde vragen erg lastig zullen zijn. Sorry daarvoor. Wat voorop staat is het geluk van mijn dochter!! Bedankt voor jullie reacties, Een bezorgde vader P.S. Geloven jullie in "Het bij elkaar blijven voor de kinderen"?

Hallo, ik heb een lastig dilemma waarvan ik niet goed weet hoe hier mee om te gaan. Ik zal proberen mijn verhaal zo helder en concreet mogelijk te beschrijven. Het zal een uitgebreid verhaal worden denk ik…… Enkele jaren geleden zijn de moeder van onze dochter en ik uit elkaar gegaan. Ze is inmiddels bijna 5. Er is geen sprake van geweld, vreemdgaan of nieuwe relaties oid. Het werkte gewoon niet meer. Aanvankelijk wilde ik een co-ouderschap van 50:50 of iets in die strekking. Het hoefde van mij qua tijd niet 50:50, maar wel een verdeling op een eerlijke manier. Ik wilde (en wil) geen "weekend vader zijn". Ik wil opvoeder zijn. Ik wil graag onze dochter zowel doordeweeks als in de weekenden zien. Zo krijg ik de belangrijke dingen uit haar leven mee, en zij ziet mij ook in mijn gewone leven. Haar moeder dacht (en denkt) hier anders over. Een weekend in de maand, van zaterdag ochtend tot zondag avond is voldoende. Hiervoor zijn we bij de rechtbank geweest. Mijn wens was dus 50:50, echter mijn "eis" was 2 dagen en 2 nachten per week. Vooral omdat ik ook besef dat co-ouderschap enkel goed werkt als je kunt overleggen samen. Dat is in ons geval niet mogelijk. Woensdag avond tot vrijdag avond de ene week, de andere vrijdag avond tot zondag avond. Ik heb daarmee een flink compromis in mijn rol als opvoeder moeten doen. Met moeite, maar ik denk nog steeds dat dat de verstandigste keuze was. De rechtbank is met mijn voorstel mee gegaan. Moeder is in hoger beroep gegaan, en dat is afgewezen. Kortom, Ze is 2dagen en 2nachten per week bij haar vader. Tevens de helft van de vakanties….. Was de bedoeling. Telkens ging de vakantie niet door, omdat moeder vond dat het óf te veel was voor onze dochter, of de planning was niet helder, of het stond volgens haar niet in de uitspraak van de rechtbank of onze dochter was ziek of..….. etc etc…. 5 December kom ik haar ophalen, “ze kan niet komen want ze is ziek” om vervolgens haar vanuit binnen te horen schreeuwen: “ik wil met papa mee, laat me toch met papa mee gaan”. En nog meer van dat soort incidenten. Hoe moet je daar nou mee om gaan? Heel boos worden en schreeuwen? Dat zou voor onze dochter traumatisch zijn. Gewoon onze dochter houden voor een week vakantie? Dan wordt onze dochter speelbal van onze ruzie. Onze dochter de keuze laten? Dan komt ze in een loyaliteits conflict. Zij kan toch niet kiezen tussen beide ouders? Dus dan maar in ademen, uit ademen en door gaan. Onze dochter uitleggen dat Papa en Mama hebben besloten dat ze nu geen vakantie heeft bij Papa. En dan zonder onze dochter maar met moeders in gesprek gaan hierover. Uiteindelijk in overleg met advocaten een vakantie regeling afgesproken. Mondeling toegezegd, maar op het laatste moment, door haar, afgewezen. Om vervolgens zelf, onderhands met een irreëel voorstel te komen. Ik kan nog talloze voorbeelden geven, maar daar wordt niemand beter van. Inmiddels hebben moeder en ik beiden een nieuwe relatie. Ik ben redelijk in de buurt gaan wonen, zodat ik onze dochter makkelijk naar school kan brengen etc. Dan nu het dilemma: Tot een ruim half jaar geleden zij ik nog wel eens tegen mijn “nieuwe” partner, “het zou beter zijn als ze hier zou komen wonen, dan waren we van alle problemen af”. Maar ik voelde ondertussen dat ze het bij haar moeder (in het dagelijkse leven) niet slecht had. Toch is daar een verandering in gekomen de laatste maanden. Onze dochter wordt ingezet tijdens de overdrachts momenten. “wat wilde je vragen aan papa?” Waarop onze dochter (4,5 jaar oud) zegt “papa, ik wil niet bij jou zijn, ik wil met mama mee”. We hebben via jeugdzorg gesprekken gehad om onder andere deze dingen te bespreken. Hier is moeder mee gestopt, het leverde niets op en de professionals hadden dezelfde mening als dat ik heb en dus heb ik ze gemanipuleerd. Nu voelt het steeds meer niet goed. Het voelt niet goed dat zij haar basis heeft bij moeder. Ze laat daar probleem gedrag zien (slaan, schoppen, brutaal, slecht slapen, bij mama in bed slapen etc.) dat ik niet herken. Ik denk dat onze dochter rust moet hebben. Een omgangsregeling die loopt, een duidelijke vakantie verdeling en rust. Als ze bij mij is mag mama er zijn. Ze heeft een foto naar haar bed, en we hebben het over mama. Om de dag is er telefonisch contact met de andere ouder, om haar te laten weten dat haar beide ouders er voor haar zijn. Maar er is continu gesteggel over de vakanties en bijzondere dagen. Nu heeft moeder aangegeven te gaan verhuizen. Ver weg. (minimaal een uur rijden). En ze wil een verandering in de omgangsregeling. Wat nu? Ik kan haar dan niet meer naar school brengen en ophalen. Ik kan haar dus niet meer doordeweeks zien. Moet ik dan maar accepteren dat ze haar vader alleen nog maar om het weekend ziet? Dan is ze dus nog meer bij een moeder waar ik steeds meer twijfels bij heb. Er zijn veel meer voorbeelden waaruit blijkt dat moeder geen stabiele omgeving kan bieden. Onze dochter mist daar een veilige omgeving. Dit zal ik hier niet nader toelichten, maar dat speelt nu wel een rol mee. Ik heb twee opties. Accepteren dat moeder weg gaat en onze dochter mee neemt. Met als gevolg dat onze dochter een “weekend vader” krijgt. Óf Het niet accepteren en het voor de rechter laten komen. En daarbij een wijziging hoofdverblijfplaats aan te vragen. Ik heb veel overleg met mijn advocaat. Als we een wijziging hoofdverblijfplaats aanvragen hebben we een sterk verhaal. Het blijft alleen wel de vraag of de rechtbank hierin mee gaat. Maar als ze dat doen, betekend dat dat ik mijn dochter bij haar moeder weg haal. Mijn voorstel zou dan wel zijn haar zo vaak als mogelijk naar haar moeder te laten gaan. Maar is dat de beste optie voor haar? Of moet ik haar loslaten…… Ze is bijna 5……… Wat een keuze…. Wie kan mij hierin adviseren? Alvast hartelijk dank. Peter.

Hallo iedereen, Ik heb een dochter van 16 en een zoon van 14 jaar. Morgen is mn toekomstige ex-man jarig en wordt 50 jaar. Mn dochter kwam gisteren huilend naar me toe. Uiteraard vroeg ik wat er was. Ze vertelde me dat ze het zo erg vindt dat papa zo zijn verjaardag in moet gaan. Ik vind het ook zo erg haar zo verdrietig te zien. Ik wist niet wat ik moest zeggen. Ben met haar op de bank gaan zitten, ze huilde flink! Papa woont bij zijn moeder in. Dat wil zeggen: zijn moeder huurt het huis van de kinderen. Hij is 1/3 deel eigenaar van dit pand. En nu tijdelijk verblijft hij daar. Dit is via de rechter via voorlopige voorzieningen zo geregeld. Het zou nu even een tijdelijke oplossing zijn totdat de definitieve scheiding rond is. Wat kan ik doen om mn dochter te ondersteunen?

Drie jaar geleden zijn mijn ex-partner en ik gescheiden. Hij heeft een nieuwe vriendin die inmiddels bijna 2 jaar bij hem woont, de kinderen gaan 1 x in de twee weken een weekend naar hen toe. Onze kinderen zijn 11 en 14,5. Er is weinig tot geen communicatie tussen mij en mijn ex-partner. De kinderen zijn erg gesloten over hun gevoelens, maar af en toe vertellen ze toch iets. Uit de meeste verhalen begrijp ik dat zij zich vaak teleurgesteld voelen door hun vader, dat ze vinden dat ze aandacht te kort komen en dat het vaak is alsof ze niet bij hem zijn als ze daar wel zijn. Ik zou hier over graag in gesprek gaan met mijn ex-partner, maar hij reageert niet op mails die ik hem stuur over de kinderen, telefoontjes beantwoord hij niet en ik wil het gesprek niet aangaan waar de kinderen bij zijn. Bij mijn jongste zoon is afgelopen zomer ADHD geconstateerd en mijn ex-partner wil niet mee naar de gesprekken met de psycholoog en kinderarts. Hij wil ook nooit mee naar de ouderavonden op school. De laatste tijd merk aan de kinderen dat zij veel last hebben van de hele situatie en met name de oudste heeft het mijn inziens erg zwaar, maar wil nergens over praten. Het beinvloed momenteel zijn schoolcijfers en zijn gedrag nadelig. Hij wil absoluut geen hulp of iemand om mee te praten, wil hier ook niet met zijn vader over praten. Ik heb al voorgesteld om te proberen een afspraak met zijn vieren te maken, zodat we met z'n allen kunnen praten, maar dit weigeren allebei de kinderen. Ik denk dat hulp van een derde nu juist wel goed voor hem zou zijn. Heeft iemand van jullie misschien tips hoe ik hem het beste kan helpen bij het verwerken van zijn verdriet?

Mijn ex gaat verhuizen naar het buitenland met mijn dochter van 8 maanden ik heb mn dochter al meer bijna 7 maanden niet gezien Mn ex heeft nooit ondertekend dat ik de vader ben ik ben wel degene die haar heeft aangegeven bij het gemeente huis wat kan ik doen om er voor te zorge dat ik straks mn kind niet voor altijd kwijt ben want ik word overal van t kastje naar de muur gestuurd en eerlijk gezegd is na 7 maanden mijn geduld zo erg op geraaktdat ik tot onmenselijke dinge instaat ben maar blijkbaar heb je als vader in nl geen f*ck te zegge over je dochter dank je wel nederland dit geeft me nog meer hoop voor de toekomst

Ik ben gtrouwd,mijn vrouw is net voor de bevalling weggegaan .mijn dochter is inmiddels geboren maar ik mag haar niet zien en weet ook niet waar ze verblijft.mag dit zomaar?

Lieve allemaal, Ik ben een vader van 2 jongens van 5 en 8 jaar oud. Mijn vriendin heeft een paar weken terug aangegeven dat zij echt niet verder met mij wil doordat zij door mij gemaakte fouten in het verleden niet kan vergeven en daardoor het vertrouwen mist in onze toekomst samen. We hebben (en zeker zij) er hard aan gewerkt om toch voor onze droom te blijven gaan en samen te blijven. Het hebben van kinderen heeft hier natuurlijk een erg grote rol in gespeeld. Pijnlijk om te constateren dat het helaas niet gelukt is. Ze zeggen weleens spijt komt na de zonde en geloof me dat is zeker hoe ik er nu naar kijk. Maar goed, het volgende; Ik ben de afgelopen jaren door omstandigheden de primaire opvoeder geweest binnen het gezin. Mijn vriendin heeft een geweldig leuke baan en ik was en ben jammer genoeg nog steeds werkloos. Natuurlijk kijkt mijn vriendin hier anders tegenaan maar daar wil ik het nu niet over hebben want ondanks alle pijn en verdriet welke ik nu ervaar ben ik er trots op dat zij de moeder van mijn kinderen is. Maar nu in mijn ogen mijn hele leven op losse schroeven staat en de toekomst voor mij 1 zwart gat is balanceer ik op heel verschillende gedachten over hoe de toekomst eruit komt te zien. Mijn kinderen spelen hierin een grote rol. Het liefst zou ik ze nog elke dag in bed stoppen, voorlezen naar en van school halen, mee naar sport en op de hoogte zijn van elk voor hen belangrijk issue in hun leven. De wetenschap dat dit in de toekomst niet meer kan en op zijn zachtst gezegd er anders uit komt te zien is voor mij nu een ondraaglijk gegeven. Het doet zoveel pijn en verdriet dat ik nu echt niet meer weet wat ik wil. Ik weet bijvoorbeeld niet hoe mijn toekomstige woon en werksituatie eruit gaat zien en hoe ik dat kan gaan combineren met de kinderen. Ik heb namenlijk heel lang in de hulpverlening gewerkt maar kom nu in de huidige situatie niet meer aan de slag. We hebben verder geen ruime financiele middelen om een ideale situatie te creeeren. Dit leidt ertoe dat ik nu overweeg om in het buitenland mijn heil te gaan zoeken en kijken of ik daar aan de slag kan gaan. Dit klinkt natuurlijk heel erg egoistisch naar de kinderen en toekomstige ex-partner toe maar de wetenschap van de pijn en verdriet in de toekomst die nog komen gaat vind ik nu al ondraaglijk. Natuurlijk zou ik heel graag voor co-ouderschap gaan maar ik wil zo graag weg uit de omgeving waar ik nu verkeer. In 1 of ander dorp waar we op een of andere manier verzeild zijn geraakt en ik dagelijks met dat wat niet gelukt is wordt geconfronteerd. Het is allemaal zo verwarrrend en beangstigend dat ik ergens in mijn persoonlijkheid krijg om dan zelf destructief aan de slag te gaan, wetende dat dit niet goed is maar het is allemaal zo ondraaglijk. Ik zeg dan bijv tegen mezelf er is toch Skype enzo dat ik contact met ze kan blijven houden en om de paar weken terugvliegen moet dan ook een optie kunnen zijn met de huidige vliegprijzen. Aan de andere kant schuurt dat nu natuurlijk verschrikkelijk met hoe ik naar deze dingen kijk als een ander dit zou overkomen. Ik ben zo bang dat ik mijn kinderen teleur ga stellen en dat ik ga falen als ouder terwijl ik niets liever zou willen dat dit voorkomen kan worden. Mijn drang om nu weg te gaan heeft ook te maken met de situatie waarin ik de afgelopen jaren heb gezeten en mezelf zo vast voel zitten. Ook schaam ik me dat het allemaal niet gelukt is en dit straks nog aan mijn kinderen moet gaan vertellen. Ik gun mijn vriendin alle geluk van de wereld maar aan de andere kant ben ik boos en teleurgesteld dat we nu in deze situatie zijn terecht gekomen. Wel weet ik dat ik haar zoveel verdriet heb gedaan wat ik in haar ogen niet meer goed kan maken dat ik haar moet loslaten zodat iig zij gelukkiger wordt en ook heeft verdiend. Ik hoop dat jullie mij met jullie ervaringen verder op weg kunnen helpen om in de toekomst de juiste beslissingen te nemen. Bij voorbaat dank..

Beste allemaal, wie oh wie heeft de oplossing. Het is nog ver weg, maar we zijn al met de zomervakantie Planning bezig. Nu start de vakantie bij de ouder waar ze volgens omgangsregeling verblijven. Niets mis mee, ik zeggen. Maar nu wil de papa drie weken aan een gesloten onze kids. Ook niets mis mee. Maar dit houdt in dat ze vier weken bij mij zijn. Voor mij geen probleem. Maar ik denk dat het voor de kinderen veelste lang allemaal is. Plus heeft mij Zoon van 12 vorige vakantie aangegeven dat drie weken bij de een veel te lang is. Heeft iemand tips en trucs of ideeën hoe we eigenlijk 9 weken kunnen verdelen. 6 weken zomervakantie en 1,5 ervoor en 1,5 erna (de omgangsregeling). Beide ouders willen graag met de kinderen op vakantie. Wat zou jij willen, met alle twee je ouders op vakantie, of liever thuis blijven en hoe lang wil je zonder je andere ouder? Veel vragen maar wil het goed doen.... En mijn kids kunnen helaas niet bij alle twee de ouders hetzelfde verhaal kwijt. Iemand die mij op weg kan helpen????

Hoi allemaal, Fijn dat ik bij jullie mijn vraag kan plaatsen, hoe ironisch maar jullie zijn de ware deskundigen dus jullie reacties zal ik zeker zeer serieus nemen. Mijn vraag is het volgende. Sinds een klein jaar zit ik in een scheiding, 2 dochters zitten er midden in, ook ik maak de geijkte fouten maar ik ben lerende. Mijn dochters zijn elke maandag tot dinsdag en om de week vanaf vrijdag bij mij. Nu bracht ik vanmorgen mijn dochter naar school. Ze was vanaf vrijdag bij mij geweest met even een uitstapje op pakjesavond naar haar moeder. Ik vond haar vanmorgen een beetje kort door de bocht, chagrijnig. Ik vroeg of er iets was, of ze moe was, geen zin in school ofzo maar op alles nee. Later op de dag bedacht ik dat het wel eens kon zijn omdat de wisselmomenten zoals ik begrepen heb hele vervelende momenten kunnen zijn. Nu is mijn vraag aan jullie hoe kan ik deze momenten zo min mogelijk vervelend maken. Is er iets wat ik kan doen of juist niet doen? Is er iets wat ik kan zeggen of juist niet? Ik heb niet de indruk dat ze het vervelend vind ofzo om naar mij toe te komen, integendeel zelfs. Waar ik wel rekening mee hou is wat haar oudere zus mij al 3x heeft verteld namelijk dat ze het niet vervelend vond om naar mij toe te gaan maar dat ze het zo vervelend vond om van de een na de ander te gaan, ik ben bang dat mijn jongste dochter hier ook last van krijg en hebben jullie tips om dit vervelende moment tot een minimum te beperken of misschien nog beter om er een leuk moment van te kunnen maken. Ik kijk erg uit naar jullie reacties.

Ik ben ca 5 jaar geleden gescheiden. Mijn 4 kinderen van 17-9 jaar wonen bij mijn ex. Ik en mijn ex partner zijn beide hertrouw. Ik heb het idee dat mijn ex partner mijn kinderen bij mij weg houd, niet stimuleert naar mij te gaan. Wat ze bij mij krijgen en mee nemen wordt bij moeder weg gegooid. Moeder praat negatief over mij als vader hoe ga ik daarmee om? een liefde volle vader met veel zorgen om zijn kinderen