Beste kinderen, Ik ben gescheiden en moeder van mijn biologische kind van 7 jaar en stiefmoeder van een dochter van 10 en een zoon van 12, ik woonsamen met hun vader. De verhoudingen tussen mij en de kinderen zijn goed en ook tussen de kinderen onderling. Zowel mijn partner en zijn ex als ik met mijn ex hebben co-ouderschap over de kinderen. Mijn partner is nog niet gescheiden van zijn ex-partner, dus de moeder van mijn stiefkinderen, helaas duurt dit allemaal erg lang en is er veel ruzie. Volgende maand is er na 3 jaar eindelijk een rechtszitting. Nu is het zo dat mijn stiefzoon net 12 is, en dus gehoord wordt door de rechter. Hij wil er niet met zijn vader of moeder over praten wat hij tegen de rechter zal zeggen. Zelf weet ik niet goed hoe zo'n gesprek tussen een kind en een rechter verloopt, hoe de vragen gesteld worden en dergelijke. Ook zou ik hem graag wat meer informatie hierover geven. Zouden jullie mij kunnen vertellen hoe zo'n gesprek gaat, wat jullie ervaringen waren en hebben jullie tips hoe wij hem het beste kunnen helpen en begeleiden. Alvast erg bedankt, Rebecca

Dag allemaal, ik heb een vraag en hoop dat jullie me verder kunnen helpen. Wij zijn nu ongeveer 1,5 jaar uit elkaar en hebben co-ouderschap over onze zoon. Wat mij opvalt is dat onze zoon van 10 jaar iedere keer als hij bij zijn vader is geweest heel boos en opstandig is. Hij geeft aan dat hij niet zichzelf kan zijn bij z'n vader en op z'n tenen loopt. Het gevolg is alleen dat hij bij mij iedere keer eerst de grenzen opzoekt en heel brutaal is en niet luistert. Ik geef duidelijk m'n grenzen aan, maar vind ook dat hij best boos mag zijn en ook zijn mening mag geven over dingen die hij bij mij niet leuk vindt. Na een aanvaring praten we het uit en dan hebben we het de rest van de dagen heel goed, met veel humor en dichtbij elkaar zijn, knuffelen, leuke dingen doen etc. Toch merk ik dat ik er last van heb, het lijkt namelijk steeds erger te worden en vandaag gooide hij ook met dingen en gaat hij slaan. Ik heb gezegd dat hij daar straf voor krijgt, een dag z'n computer innemen, maar ik zou graag horen wat ik nog meer kan doen. Ik moet zeggen dat ik er langzamerhand wel moedeloos van word, zijn vader geeft namelijk aan dat hij het bij hem nooit doet. Mijn zoon zegt dat dit klopt, hij zou niet durven..... Maar hij zegt aan de andere kant ook dat hij het liefst bij mij zou wonen, omdat z'n vader zo vaak boos wordt. Ik hoor het heel graag, dank jullie wel voor het beantwoorden.

Hallo, ik zou graag jullie advies willen. Ik ben een gescheiden moeder van een dochter van 14 jaar. Door financiële omstandigheden woont mijn dochter bij haar vader en is zij om het weekend en tijdens vakantie bij mij. Dagelijks heb ik telefonisch contact met haar. Nu vertelde mijn dochter dat ze al maanden zonder ontbijt en lunch naar school gaat, iets wat ik niet wist. Wel weet ik dat haar vader haar altijd zegt dat ze dan maar eerder moet opstaan. Vaak is hij namelijk al zelf naar zijn werk, als ze opstaat. Maar heeft nooit ontbijt voor haar klaar staan. Zelf ben ik van mening dat de ouder hoe dan ook er voor moet zorgen dat kinderen goed gevoed naar school gaan. Ik heb er met de vader over gemaild en gesproken, maar hij vindt dat onze dochter 'groot' genoeg is om hier zelf voor te zorgen. Ik kan me niet voorstellen dat je als ouder rustig op je werk kan zitten, wetende dat je kind met een lege maag in de klas zit. Het verklaart voor mij nu wel waarom onze dochter vaak misselijk is en ziek naar huis gaat. Hoe kan ik de vader laten inzien dat het toch ook echt de taak is van de ouder om er voor te zorgen dat je kind eerst ontbijt en het liefst ook lunch mee heeft? Alvast bedankt voor een reactie. Moeder.

Hallo, Graag zou ik jullie advies willen. Ik zit in een relatie van bijna 3 jaar en we hebben samen een zoon van bijna 1. Meer dan 1,5 jaar geleden is hij onverwachts gekomen en hebben we destijds besloten ons kind te houden. Dit terwijl onze relatie nou niet bepaald goed ging. Door de zwangerschap en de komst van onze zoon, hebben we alleen maar meer moeite gehad naar elkaar toe te groeien. We proberen veel en willen het beste voor onze zoon. Maar we hebben ook vaak ruzies. Tot mijn grote spijt heeft hij dit soms meegemaakt. Ook al blijven het bij woorden... zelfs kinderen op deze jonge leeftijd voelen spanningen aan. Op een gegeven moment zei ik tegen mezelf, het is afgelopen. Niet meer voor zijn ogen. Ik wil mijn kind dat absoluut niet aandoen. Nu we toch soms nog spanning creeren en ruzie hebben, vraag ik me af wat het beste is in deze situatie. Als ik deze relatie beeindig, ben ik bang dat de gevolgen erger worden voor in dit geval onze zoon. Zijn ouders zullen dan niet meer bij elkaar zijn. En ik neem hem het gezinsplaatje af. Maar aan de andere kant ben ik bang dat dit door blijft gaan. (Ook al zijn er ook positieve momenten, het negatieve overheerst). Nu begrijpt hij nog niet zoveel, maar hij wordt ouder en op latere leeftijd is het moeilijker een scheiding te verwerken. Vrienden met gescheiden ouders gaven mij daarom ook het advies beter nu te stoppen dan later. Ik zelf stop telkens weer al mijn krachten in het redden van deze relatie. Het is immers in mijn hoofd altijd beter voor ons kind om beide ouders te hebben. Of zie ik dat verkeerd.. en zal hij beter af zijn bij gelukkige ouders met wellicht een stiefvader/moeder in de toekomst? Ik hoop jullie mening te horen, vanuit jullie perspectief.

Beste Villa, Ik ben een vader van 48 jaar en heb een dochter van 10 jaar. Ik lig met mijn vrouw in een scheiding en mijn vrouw woont nu met mijn dochter bij haar ouders. Nou krijg ik mijn dochter extreem weinig te zien of te horen. Rechter heeft in Oktober 2014 beslist dat het contact zo snel mogelijk weer normaal hersteld moet worden ! Maar elke keer als mijn dochter bij mij is merk ik veel angst en onrust. Zij is inmiddels zo beinvloed, door haar moeder en mijn schoonouders, dat ik dus slecht ben en dat ze verplicht bij mij moet zijn anders wordt de rechter boos.......enz ( dit weet ik van de verhalen van mijn dochter en is een feit ) Voordat mijn vrouw en dochter het huis uit gingen Januari 2014, haalde en bracht ik mijn dochter 3 dagen in de week naar school, gaf ik 3 keer in de week hockey training en ging elke zaterdag mee naar de hockey wedstrijden. Kortom mijn contact met mijn dochter was zeer goed !! Wat moet ik doen, de handdoek in de ring gooien en mijn dochter vrij laten, of de bezoekregelingen doorzetten ?? Ik hoop dat er iemand is die mij advies kan geven, want ik mis mijn dochter extreem veel !! !! Met groet, Kees.

Hoe kan ik mijn dochter helpen? Ik ben moeder van twee meisjes 9 en 10 jaar mijn man en ik zijn 5 jaar uit elkaar, en hebben co ouderschap. De communicatie tussen ons als ouders is goed en ook met de nieuwe partners aan beide kanten voeld het goed. Mijn oudste dochter heeft since een half jaar steeds meer moeite met de wissel. drie dagen voor een wissel huilt zij savonds dat zij niet wilt wisselen. Zij geeft aan dat zij het bij papa en mama even fijn vind, maar heeft veel verdriet als zij afscheid moet nemen. Aanvangs was het eventjes huilen maar het wordt steeds erger en soms kan zij nachten niet slapen. Van mama's kant naar papa's kant is erger, maar ook andersom heeft zij soms verdriet. Wij praten veel en zij was nu 4 x bij een kindertherapeut, maar zij heeft nog steeds veel verdriet. Hoe kan ik haar nog meer helpen?

Hallo, ik heb een vraag. Kunnen jullie mij vertellen waarom een kind twee of meerdere verhalen of zelfs verhalen verzinnen/fantaseren naar ouders gescheiden ouders toe? Als ouder ga je er vanuit dat je kind de waarheid spreekt, want dit is wat ik mijn kinderen leer. Doordat mijn kind verschillende verhalen verteld over gebeurtenissen die zij mee maakt thuis bij beide ouders, nog erger dit wordt besproken met buren, vrienden, familieleden en opa's en oma's. Waar ik nu erg mee zit is dat ik mijn kind wil vertrouwen, maar keer op keer kom ik er achter dat mijn kind niet de waarheid spreekt. Je merkt duidelijk dat het kind aan het uitspelen is. Door dat er onwaarheden worden verteld door mijn kind, brengt dit de communicatie alleen maar moeilijkheden op met de andere ouder. terwijl BJZ er steeds op hamert dat je moet communiceren met de andere ouder. Dus mijn kind verergert de situatie alleen maar. Beide ouders vertrouwen elkaar nu niet meer en de andere partijen doen hier ook nog een groot deel aan mee. hierdoor kunnen ouders ook nauwelijks communiceren met elkaar.

Hoi, Ik heb een vraag, niet voor mezelf maar voor de kinderen van een vriendin van mij. Ze is eind september bij haar ex weggegaan, begin november heeft ze een nieuwe man leren kennen die ze na 2 weken heeft voorgesteld aan de kinderen, en deze week trekt ze samen met de kinderen bij hem in. Ik weet natuurlijk heel goed dat dit voor de kinderen (en voor haar waarschijnlijk ook) veel te snel en niet goed is. Ik heb veel met haar gepraat en alle bekende argumenten gegeven. Ze wil er echter niet naar luisteren. Ze zegt dat het goed gaat met de kinderen en dat die geen last hebben van deze situatie. De band met de ex is (zoals jullie je kunnen voorstellen) helemaal niet goed. Maar ook de kinderen gaan steeds meer in opstand tegen de vader. Wat kan ik doen om de kinderen te helpen door deze periode heen te komen? Wat kunnen de gevolgen zijn voor de kinderen van deze hele situatie? Hoe kan ik haar duidelijk maken dat dit niet goed is, en wat kan ik haar meegeven waar ze op moet letten bij de kinderen? Waarom denken zoveel mensen dat "de andere ouder" ineens onbelangrijk is geworden en dat de kinderen er geen last van zullen hebben om hun vader bijna niet meer te zien. Hebben jullie ervaringen hoe het is om ineens bij iemand anders te moeten gaan wonen die je eigenlijk niet kent? De kinderen doen zo verschrikkelijk enthousiast over deze man dat ik me gewoon niet voor kan stellen dat ze zich echt zo voelen. Het zijn veel vragen, maar ik hoor graag van jullie hoe jullie deze situatie hebben beleefd. Groeten

Hallo, ik zou graag advies krijgen over mijn situatie. Mijn man en ik hebben drie jongens 11,13 en 15 jaar. Voor mij was de liefde over en na jaren lang zoeken om het weer goed te krijgen zijn we twee jaar geleden toch uit elkaar gegaan. We hebben altijd alles in goede harmonie kunnen doen dus veel ruzies en een vechtscheiding is zeker niet aan de orde, gelukkig. Eigenlijk het tegendeel, loslaten blijkt toch wel erg lastig. Ook zijn er geen andere partners in het spel. Nu is het zo dat we sinds twee maanden weer aan het kijken zijn of we toch niet verder met elkaar kunnen. Tot nu toe heb ik de kinderen daar niet in willen betrekken maar ook zij zijn niet gek en zien uiteraard dat we meer bij elkaar over de vloer komen of samen afspreken. Mijn vraag is dus, is het wel of niet verstandig het met ze te delen dat we aan het kijken zijn of we toch een toekomst samen zien. Het laatste wat ik wil is ze nog meer pijn aan doen en verwarring geven. Maar ik geloof dat het op dit moment ook soms wel wat vreemd voor ze is. Wat zeggen we wel tegen ze en wat niet? Alvast heel erg bedankt! Groeten Marijke

Voor alle kids van Villa Pinedo die (hopelijk tijdelijk) geen contact hebben met 1 van beide ouders Bloedband Langzaam maar zonder aarzeling strooit de tijd Zout in die grote gapende wond Daar waar we ooit samen verbonden waren wrijft hij elke dag met een vreselijke lach het gemis in. Dieper en dieper ….... En ik sta hier, verwonderd door het waarom, verlamd door de pijn veranderd door de twijfel over wat ik niet goed heb gedaan. Ik fantaseer hoe het met je gaat, Jij in de fast lane hunkerend naar wat er voor je ligt ontdekken, groeien, bloeien, leven Ik weet, elke dag wordt je mooier en mooier zo zie ik je voor me. En vraag mij af, ben ik daar nog ergens? Daar …. zo diep ergens van binnen? Dat binnenste binnen waar ik je zo graag mee naar toe zou nemen waar de echo van jouw wortels ligt diep weggestopt, onzichtbaar, in oorverdovende stilte En ik? Ik kan alleen roepen, hier ben ik! Ik sta hier, alleen gewoon jouw papa te zijn, verlangend naar weer gemist te worden ik, ik, that's all of me waarmee ik voor je sta zie je me nog? Waar ik ga volg jij mijn echo reist met jou mee, is zichtbaar op je gezicht Uit mijn verleden kon jouw heden ontstaan Kon je bouwen aan wie je bent. Beweeg, beweeg, misschien ben je bang, maar jij bent sterk kan meer dan je denkt Op die weg die nu onbegaanbaar lijkt maar die ooit, niet meer zal zijn dan een stap Daar vind je mij, kwetsbaar naakt, alleen maar ik wachtend op jou Vol van jou, trots, liefde wachtend wachtend wachtend ..... liefs papa