Accepteren of niet?

Mijn ouders gingen scheiden toen ik 3 was. Er was toen ook een heftige rechtszaak over de omgangsregeling. Mijn vader wilde de tijd gelijk verdelen, mijn moeder wilde dat hij mij nooit meer te zien kreeg, de beslissing was dus ergens daar tussen in: ik zag mijn vader erg weinig, 1 weekend in de twee weken. Bij mijn moeder mocht ik zijn naam niet uitspreken en werd ik vreselijke verhalen verteld waarbij mijn moeder zei dat ik hem later ook zo erg zo haten als zij. Toen mijn vader trouwde, zochten hij en mijn stiefmoeder een huis uit dat voor alle kinderen (mijn stiefbroers, mijn stiefzus en ik) niet te ver weg was van de andere ouder en van school. Kort daarna verhuisde mijn moeder naar een dorp redelijk ver buiten de stad (een uur en een half fietsen voor mij). Dus ik snap jouw situatie wel, vooral uit het oogpunt van je dochter. Het is een lastige situatie, maar ik kan je zeggen dat het beste wat je hier kan doen is wat het beste voor je dochter is. Ik raad je dus aan te doen wat mijn vader gedaan heeft. Mijn vader is gestopt met vechten tegen mijn moeder. Het is niet alsof hij opgaf, maar het is belangrijker om er voor je kind te zijn dan om te vechten om je kind te zien. Vechten is altijd schadelijk voor het kind. Door niet te vechten maar de situatie enigszins te accepteren kon mijn vader er voor zorgen dat ik een plek had waar ik me veilig voelde, waar ik even mezelf kon zijn. Hij was een ‘weekend vader’ zoals jij dat noemt, maar dat is niet perse een slecht iets. Eens in de twee weken had ik een weekend vol gezelligheid. We hoefde niet eens iets speciaals te doen, het was gewoon leuk om samen te zijn. Bij hem had ik mijn eigen kamer, eigen speelgoed, eigen bestek; ik voelde me er net zo thuis als bij mijn moeder, ook al was ik er minder. Als ik erop terug kijk zie ik ook dat hij zeker deel heeft uitgemaakt van mijn opvoeding, op manieren die erg belangrijk zijn. Hij heeft mij geleerd dat ik gewoon kan zijn wie ik wil zijn en gaf mij de vrijheid om mijn eigen gedachten te vormen. Het is niet erg om een weekendvader te zijn, zeker als jij je dochter op die manier wat momenten van rust kan geven. Ga alsjeblieft niet nog een gevecht aan, ga alsjeblieft niet naar de rechter, het zal onrust en pijn voor haar veroorzaken, en daar wil jij toch niet de bron van zijn? Je hoeft de situatie natuurlijk niet in z’n geheel te accepteren, maar ga ook niet vechten. Wees er in plaats daarvan voor je kind, bied haar een veilige plek aan. Ze is 5, dus misschien niet op een uitspreekbare manier bewust van alles wat er gebeurt, maar ze heeft waarschijnlijk meer door dan je denkt. En ze zal het er lastig mee hebben. Dus praat met haar. Natuurlijk niet over alles, maar zorg dat ze weet dat ze bij je terecht kan. Mijn vader vertelde mij altijd dat zijn deur altijd open stond, en dat was voor mij een grootte steun. Kinderen groeien veel te snel op in zulke situaties, ze hebben bijna geen keus als ze willen overleven in hun wereld. Dus onderschat haar niet te veel, maar verwacht ook niet te veel van haar, want dat ze zo snel opgroeit moet natuurlijk helemaal niet. Ik voelde me bij mijn moeder nooit veilig. Ik weet niet wat de situatie van jouw dochter is, en hoe erg dat is, dus daar kan ik niets over zeggen maar ik hoop dat je iets hebt aan mijn verhaal. Ik werd geestelijk mishandeld en verwaarloosd bij mijn moeder, en als ik dat niet had hoeven ondergaan was ik nu misschien geestelijk gezond geweest. Maar ik ben nog steeds blij dat mijn vader geen gevecht is aangegaan. Hij gaf mij een veilige plek en de ruimte om mijn eigen gedachten en meningen te vormen. Voor mij heeft dit ertoe geleid dat ik op mijn 12e/13e zelf heb besloten bij mijn vader te gaan wonen. Hoe dit voor jou dochter zal zijn weet ik niet, maar geef haar de ruimte en dwing haar nergens toe, alleen zij weet waar zij gelukkig door kan worden. Dus luister naar haar. En wees de beste ouder die je kan zijn, ook als je haar weinig ziet, geloof me, ze zal er nog steeds veel aan hebben. Veel succes, en veel sterkte

Mij valt op dat je de rol van moeder belangrijker lijkt te vinden dan jouw rol als vader. "Als ze bij mij komt wonen, dan haal ik haar bij haar moeder weg." Maar dat is toch ook wat er nu gebeurt, maar dan andersom? Als jij er werkelijk, diep in jouw hart van overtuigd bent dat ze beter af is bij jou, dan ben je het aan je dochter verplicht om die strijd aan te gaan. Sterkte. Het blijft een rotsituatie.

Wil toch even reageren op An, want dit is een veelvoorkomende misconceptie, dat je voor je kind vecht. Alsof je echt kan weten wat het beste is voor het kind, en of vechten het niet alleen maar erger zal maken. Een vechtscheiding ontstaat doordat twee ouders allebei denken het beter te weten. Ze zeggen dat ze voor het kind vechten omdat ze denken dat het kind beter bij hun kan zijn. 'Vechten voor je kind' wordt heel vaak je kind in de vuurlinie zetten, het wordt eigenlijk vechten om het kind, omdat ouders hun kind willen hebben en het dus van beide kanten kapot trekken. Natuurlijk zijn er situaties waar het kind echt bij één ouder weg moet, maar alleen het kind weet dit echt. Dus denk er goed bij na, denk na over wat goed voor je kind is, ook al is het niet perse goed voor jezelf. En probeer eerst alle vredige opties die er zijn.

hoi peter wat een verschrikkelijk lastige situatie en helaas ook weer heel herkenbaar. er zijn grote verschillen tussen juridische standpunten en emotionele. ik stel voor eerst eens het juridische deel te bekijken. er is een omgangsregeling die door de rechter is vastgelegd. moeder wil deze omgangsregeling breken. moeder wil bovendien verhuizen waardoor deze omgangsregeling niet meer houdbaar is. dat kan niet zonder jouw toestemming. moeder gaat daar aan voorbij. er zijn al diverse soortgelijke rechtszaken geweest waarbij moeder gedwongen is weer terug te verhuizen. anderszijds zou moeder ook vervangende toestemming bij de rechter kunnen vragen voor deze verhuizing. vaak geeft de rechter dan deze toestemming in verband met de reden dat een gelukkige moeder die dagelijkse zorg heeft voor de kinderen in het belang van de kinderen is. dus juridisch gezien acht ik de kans groot dat je verhuizing tegen kunt houden. maar nu de vraag van een emotionele / gevoels kant bekeken liefde staat voor loslaten angst staat voor vasthouden de vader van dara in bovengenoemde reacties heeft gekozen voor loslaten en heeft uiteindelijk daarmee voor elkaar gekregen dat dara kon opgroeien en haar keuze heeft kunnen maken. nu is de vraag in hoeverre jouw kindje deze keuze later ook zou kunnen maken. in hoeverre de moeder jouw kindje bij jou gaat weghouden en in hoeverre jouw kindje geestelijk en emotioneel beschadigd raakt door de stappen van de moeder. naarmate ik dit opschrijf schrik ik enigszins van de stellige woorden die verschijnen op het scherm. toch beslis ik deze te laten staan. het geeft immers duidelijk aan de verschillen tussen de liefde en de angst. tussen het loslaten dat hoort bij de liefde en het vasthouden dat hoort bij de angst. bij de angst hoort ook de strijd, hoort het gevecht en daar hoort dus ook de advocaat en de rechter bij. de liefde leert je te gaan voor begrip, berusting, het luisteren, je hart, de acceptatie. het is nog al wat wat van je gevraagd wordt. ik herken het heel erg in mijn eigen situatie. mijn ex vroeg mij voor de kinderen te zorgen. zij wilde vrijheid, plezier, kon volgens haar niet voor de kinderen zorgen. 2 jaar later was het verhaal echter omgedraaid en wilde zij graag mijn dochtertje 100 % bij haar laten wonen. kon ik niet meer voor mijn 2 kinderen zorgen. er werd veel gezegd waar mijn dochtertje heel veel last van had. op zich niet zo erg om haar bij mijn ex te laten wonen, alleen was zij inmiddels zonder toestemming en zonder info vooraf 200 km verder gaan wonen en was het ouderschapsplan inmiddels een aantal malen aangepast (van een nest regeling met co-ouderschap in 1 huis , naar co ouderschap in 2 verschillende huizen, naar een 1 keer in de 2 weken weekend (zaterdag en zondag) regeling in dezelfde woonplaats, naar een regeling waarbij alleen mijn dochtertje nog heen ging 1 keer per 2 weken een weekend) en was er een uitspraak van de rechter. desondanks bleef de moeder trekken aan mijn dochtertje. wat kun je doen ? ik heb besloten keer op keer weer het overleg aan te gaan. te luisteren en door te vragen bij mijn dochtertje. te horen wat zij echt aangaf en verder vooral te luisteren naar wat mijn hart zei. ook heb ik besloten mijn dochtertje 100 % te vertrouwen. inmiddels is zij 12. zij gaf aan bij haar moeder te willen gaan wonen. ik heb haar aangegeven dat dat van mij mocht. dat ik haar daarbij zou helpen. haar was verteld dat ik boos daarover zou worden. ik heb haar aangegeven dat ik heel veel van haar hield en daar zeker niet boos over zou worden. liefde is immers loslaten en niet vasthouden ? wel heb ik haar gevraagd om open te zijn tegen mij. om echt te vertellen wat zij dacht, vond en voelde. zij gaf mij een hand en een knuffel en samen zijn wij verder gelopen. ik gaf haar de ruimte. het vertrouwen en de rust. na een tijdje koos gaf zij mij aan dat zij bij mij wilde blijven wonen. gaf zij aan dat zij zo goed met mij kon praten. dat ik wist wat zij dacht, wat zij voelde. dat zij wel graag had dat zij haar moeder vaker zag en dat zij hoopte dat haar moeder dichter in de buurt zou gaan wonen zodat zij van haar naar mij en weer terug kon. reden dat ik zou willen pleiten dat ouders bij elkaar in de buurt blijven wonen. zelfde keuze als die jij gemaakt hebt. het doet mij verdriet te lezen dat je ex wil gaan verhuizen en zo veel onmogelijk maakt. speel het niet via je dochter. zij is te jong om te begrijpen. zij is te jong zoals elk kind te jong is overigens. het is zaak dat er overleg komt met de moeder. wat er gebeurd kan gewoon niet. is niet in het belang van het kind. moeder hoort als zij in het belang van het kind denkt in de buurt te blijven wonen ! maar dat is mijn mening. kon zij dat maar begrijpen. ik wens je heel veel sterkte ! en vooral ook voor je dochtertje ! hopelijk komt alles goed en zal moeder alsnog afzien van de verhuizing ! hoop dat je wilt laten wat je van de reactie vond en hoe het af loopt !