Hallo, Ik ben recent gescheiden. En nu heb ik een nieuwe vrouw ontmoet en dat is in korte tijd al erg serieus. Ik vraag mij af wat een goed moment is, als dat er al is, om haar in het leven van mijn (nog jonge) kinderen te introduceren. Dank vast voor jullie antwoord!

Hallo Ik heb een vraag aan jullie en ik weet niet hoe ik ermee m moet gaan. de vader en ik zijn ongeveer 5 jaar uit elkaar , we hebben 2 kinderen 7 en 8 jaar. wij hebben een erg goede verstandhouding wonen 500 meter van elkaar af en hebben co ouderschap . Als ze bij hem zijn kom ik altijd ff een bakje koffie drinken en ff kletsen met hem , gaan ook elk jaar op vakantie , maar nu komt het ik ben verliefd geworden op een goede vriend van hem en we daten regelmatig. De vader weet dat en vind het super leuk en gaat met hem elke week een biertje drinken. Dus niks aan de hand ljkt het zo, maar we hebben t met zijn drieen over gehad : hoe moeten we dit aan de kinderen vertellen , we hebben ook duidelijke afspraken als de kinderen het weten blijft alles hetzelfde en niet dat hj dan bij mij is als de kinderen er zijn . Hoe moet je zoiets gaan zeggen en op wat voor manier ? De kinderen kennen hem ook goed Ik voel me gewoon erg schuldig hier over dus mijn vraag hier aan jullie? groeten Rachel

hoi, Na de scheiding passen mijn ouders veel op. Zij hebben een mening over mijn ex-man, de vader van mijn kinderen. Deze mening laten ze verbaal en non-verbaal doorschemeren aan hun kleinkinderen. Mijn kinderen hebben dit verteld tegen hun vader die op zijn beurt niet positief heeft gepraat over mijn ouders. Nu is de situatie ontstaan dat mijn kinderen niet meer willen dat er opgepast wordt door opa en oma. Ik ben afhankelijk van deze oppas dus ik kan niet de oppas zomaar afzeggen. Bovendien zijn ze het ook erg goed en lief en doen ze alles (en ook heel veel leuke dingen!) met hun kleinkinderen. Hoe kan ik hiermee volgens jullie het beste mee omgaan?

Ik heb een vraagje. mijn dochter van 12 jaar oud heeft stiekem in mijn telefoon zitten neuzen en ze heeft seksuele berichtjes van haar vader en mij gelezen. Ik ben boos geworden, want dit zijn namelijk privé berichtjes. En haar vader en ik zijn niet meer bij elkaar. Ik ben boos op haar geworden. zij heeft nu problemen met de berichtjes. Wat zou ik doen, want dit kan zij tegen niemand vertellen dit is namelijk privé. Kan ik haar aanraden dit van haar af te schrijven? of heeft u andere suggesties?

Als ouders er samen niet uitkomen en ouderverstoting aan de orde is, vinden jullie dat meer "dwingende" inmenging van een rechter mogelijk moet zijn?

Mijn verhaal in het kort. Ik ben een moeder van twee zonen van 12 en 13 jaar. Deze maand is het precies een jaar geleden dat ze nog bij mij kwamen. De afgelopen 3 a 4 jaar zijn ze mij ontglipt. Uiteindelijk wilden ze niet meer bij mij zijn. Waren zo boos, elke keer als ik ze sprak. Hun vader zei dat ze niet meer wilden en bracht ze dus ook niet meer. Er is weer een nieuwe vriendin van vader in huis die er nog een schepje bovenop doet. Ik word afgeschilderd als een slechte moeder. Na 2 jaar bezig te zijn geweest met Jeugdzorg, kinderbescherming, De Rading en rechtszittingen, heb ik twee maanden geleden mijn handdoek in de ring gegooid. Om rust te creëren. Voor mijn kinderen. Omdat ze dat zelf gevraagd hebben. Ik weet dat het daar niet rustig is in huis. Ik ben namelijk ook gevlucht voor huiselijk geweld. En nu ligt er weer een ots. Het wordt nu toch misschien weer een verwarrend verhaal. Het is ook zo extreem. Ik maak mij zorgen om mijn jongens. Zij hebben nog een oudere broer uit een eerste huwelijk van vader, hij (hij is nb 38!) heeft pas kortgeleden aan zijn moeder verteld dat hij ook mishandeld is door zijn vader. De vader van mijn jongens dus... Ik denk dat mijn jongens niets aan de toeziend voogd zullen vertellen. Omdat ze eigenlijk heel bang zijn van binnen. Mijn vraag is eigenlijk... hoe gaan kinderen met Moederdag of Vaderdag om als deze niet in hun leven aanwezig is... Zeker omdat de media er zoveel aandacht aan geeft.

Hoi lieve kinderen, Wat vinden kinderen belangrijker: Het zien van hun vader met het risico dat de moeder dat niet kan waarderen en dit ook laat blijken of dat de kinderen alleen de moeder zien met pleegvader en op die manier een gelukkig gezinnetje samen vormen ? Ik stel deze vraag omdat de omgang ernstig is verstoord. Éen van de kinderen heeft gevraagd aan haar vader toen hij haar belde wanneer hij ze op komt halen. Nu heb ik eventueel een oplossing bedacht, los staande of dat het wel of niet lukt, vraagt de vader zich af of dat hij het kind niet in een lastig pakket brengt als ze thuis bij moeder komt nadat ze bij vader is geweest. Wij weten niet wat wijsheid is en daarom stellen we deze vraag aan jullie als ervaringsdeskundige.

Ik maak mij zorgen over mijn kinderen. Ik voel dat het niet goed met ze gaat, maar als ik er naar vraag zeggen ze dat er niets aan de hand is. Ze willen niet praten. En vooral niet met vreemden zoals leerkrachten, begeleiders etc. Ze willen ook niet met leeftijdgenoten praten. Er niet over praten lijkt voor hen de beste oplossing. Ik maak me daar zorgen over. Er is in de afgelopen twee jaar veel gebeurd. Mama heeft kanker gehad en is geopereerd, papa en mama gingen scheiden, opa is overleden. Te veel voor een kind van 10, 12 of 15 lijkt me. Wat kan ik doen?

Hallo, Na weken bij mijn ouders ggewoond te hebben, wil ik graag dat onze kinderen 5 en anderhalf, terug gaan naar hun ouderlijk huis (mijn ex-partner woont daar) en vertrouwde leefomgeving. Mijn idee is dat ik iedere morgen daar sta om ze naar school te brengen en iedere avond weer weg ga. Mijn ex-partner werkt namelijk veel. Wat vinden jullie hiervan? Wat voor invloed heeft dit op de kinderen? Huren van m'n ex-partner is volgens hem geen optie.

Ik ben Miranda en heb een vraag ik heb 6 kinderen waarvan er 3 thuis wonen sinds 20-4-2010 woon ik alleen met mijn 2 kinderen deze 2 waren 6 jaaren7 jaar geen afspraak met vader blijft vast staan de kinderen zoeken vader zelf op maar hij doet er weinig tot niks voor mijn kinderen zijn ontroostbaar en mijn oudste zoon nu 12 zit nu in behandel therapie Maar vader heeft nog steeds geen tijd en komt met smoesjes naar de kinderen ik zie hun verdriet teleurstellingen en kan alleen maar troosten en er zijn maar dat is niet genoeg want ze gaan raar doen veel eten vervelend zijn om de aandacht want ze missen hem nu heb ik een vriend sinds maart en dat gaat super fijn deze man heeft ook een zoon met het gemis van zijn moeder her zelfde verhaal kind gaat kapot van get. Gemis van de anderen ouder met als gevolg veel boosheid en overdag broek plassen hij is al 13 jaar en is verdrietig en teleurgesteld hij wilt zo ontiegelijk graag bij vader wonen maar dat wilt buro jeugdzorg niet Mijn vraag wat kan ik als ouder doen om mijn kinderen blij en gelukkig te maken en te houden dus beschermen tegen deze pijn verdriet en teleurstellingen zonder de anderen ouder uit te spugen om wat er gebeurd met ons kind Ik ben al 5 jaar bezig maar weet het niet met hulp van volwassen die zeggen dat ze ervoor geleerd hebben Alvast dank je wel voor het lezen ik hoop een antwoord te krijgen Groetjes en een fijne dag Miranda van wolde