Lieve jongeren, kunnen jullie mij adviseren over het volgende: sinds een half jaar woon ik op mezelf. Kids wonen bij hun vader. Communicatie is erg slecht met mijn man; hij praat eigenlijk helemaal niet met mij, goedendag zeggen is zelfs nog moeilijk voor hem (-nog niet gescheiden). Communicatie altijd al slecht geweest in ons huwelijk; hij ging alles uit de weg. Hij voelt zich erg gekrenkt en vernederd, omdat ik vreemdgegaan ben. Dat is natuurlijk ook niet goed te praten. Kunnen jullie mij zeggen wat ik het beste kan doen om zodoende te kunnen praten over onze kinderen en over de toekomst? Dat hij sms en whatsap weer deblokkeert en minder stug tegen mij gaat doen en wil praten? Alvast bedankt!

Sinds 2008 zijn mijn ex vrouw en ik gescheiden. Voornamelijkste reden hiervan was omdat ik vond dat mijn ex heel slecht en manipulatief met mij en onze dochtert omging. Dit kon ik niet aanzien en er was geen partnerrelatie. Ik besloot te scheiden. Sinds ik onze woning verliet heeft mijn ex gedreigd als ik voor de deur zou staan mijn dochtertje (toen 3 jr) te willen zien dat ze de politie zou bellen voor bedreiging. Op advies van de advocaat dit niet gedaan en de uitspraak afgewacht. Daarna had ik mijn omgangsregeling. Tussen de periode van toen tot op heden is mijn dochtertje steeds met uitspraken gekomen over mij, mijn familie en nieuwe vriendin, wat ze van de moeder of in haar omgeving hoorde. Omgekeerd deed mijn dochtertje dit ook bij de moeder. Naarmate ik de problemen bij de moeder kenbaar maakte vond de moeder het niet nodig hier nog aandacht te geven. De volgende keren heb ik de uitspraken van mijn kind voor me gehouden, merendeels uit vertrouwen naar mijn kind omdat mijn kind mij vertelde dat als ik de uitspraken aan de moeder vertelde dat haar moeder boos werd op haar. Dus ik beloofde dat niet meer te doen. Tijdens mijn relatie met mijn nieuwe vriendin kreeg ik een zoontje erbij. Als mijn dochtertje bij mij is heeft ze mijn thuisregels op te volgen ook al vond ze het niet leuk, en dan vertelde ze dit aan haar moeder die vervolgens de omgangsregeling eenzijdig stopzette. Ik heb aangifte moeten doen tegen de moeder wegens een strafbare feit volgens artikel 279. De moeder schrikt hiervan en laat via een familielid bemiddelen, maar bij het kortgeding die ik toen had aangespannen kreeg de moeder het wel voor mekaar dat mijn vriendin niet meer met mijn dochtertje mocht omgaan. Hiernaast speelden heel veel financiële aspecten. Ik als vader had ten tijde van de scheiding alle schulden op mij genomen (ca. € 70.000,-) totdat de moeder weer zou werken en daar tegen over zou moeder geen alimentatie vragen. Toen ik zelf in de geldproblemen kwam en moeder al jaren aan het werk was heb ik de moeder verzocht ook haar aandeel hierin over te nemen, desnoods een klein gedeelte. Natuurlijk weigerde zij en moest ik dit noodgedwongen via de rechter spelen en uiteindelijk betaalde de moeder (€ 16.000,-). Omdat ik dit had gedaan is de moeder alimentatie verzoek gaan indienen. Ondanks mijn grotere schuld aan openstaande posten inclusief die van de moeder is de uitspraak gekomen dat ik ook nog eens alimentatie moet betalen ondanks de eerdere afspraak dat de moeder geen alimentatie zou vragen zolang ik nog opgezadeld zou zitten met schulden. Mijn dochtertje heeft dit allemaal meegemaakt en vaak heb ik open gesprekken met mijn kind. Naarmate zij ouder werd kwamen steeds meer vragen in haar op en ik heb haar steeds een uitleg proberen te geven zonder haar moeder negatief neer te zetten. Het kwam zelfs zo ver dat de financiële problemen mij enkele weekenden met mijn kind moest laten overslaan. Zelfs een bijbaantje die inmiddels niet meer van toepassing is hielp niet en ik had ook een nieuw gezin. Financiële vragen werden ook door mijn kind gesteld. Daarnaast vertelde haar moeder haar dat zij aan mij € 16.000,- heeft betaald en dat ik wel geld zou hebben. Communicatie tussen mij en mijn ex waren er totaal niet. Vanaf 2008 heb ik wel 100x verzocht aan de moeder om de communicatie goed te laten verlopen omwille van ons kind. Ik heb alle berichten zwart op wit staan en elke keer ziet ze ervan af. Dat wilt de moeder via de advocaat spelen. En dit hoort niet vind ik. Vorig jaar heb ik uit kwaadheid boze berichten gestuurd en daarin bijvoorbeeld dingen gezegd dat de moeder zichzelf in de spiegel moest kijken met wat ze aanricht om mij financiëel uit te kleden en dat het ook effect heeft op onze kind. Ik heb gezegd dat ze een slechte moeder is en zij de grootste fout was in mijn leven ondanks het enige mooie mijn kind is. Ik voelde me in de maling genomen financiëel gezien. Frustraties liepen op en mijn dochtertje maakte nog steeds alles mee. Op alle vragen die mijn kind mij stelde voelde het alsof ik mij moest verantwoorden naar mijn kind toe omdat de moeder haar alle andere dingen wijs maakte. Ik voelde dat mijn dochter met al die zaken erom heen zat. Maar medewerking van de moeder kreeg ik niet om samen onze communicatie en naar ons kind te verbeteren. Om desnoods met z'n drieën te zitten en ons kind gerust te stellen hoe de zaken liggen en dat wij als ouders geen ruzie meer zouden maken. Helaas, de moeder wilt dat niet. Intussen is ook mijn relatie van mijn nieuwe gezin stukgegaan door alle valse beschuldigingen van mijn ex en problemen rondom deze echtscheiding. Begin dit jaar heb ik de moeder nogmaals verzocht om de strijd nu achter ons te laten want het heeft te lang geduurd en ons kind lijdt eronder. Ik heb sorry gezegd voor mijn boze berichten, ik heb haar in geen een berichtje ook maar uitgescholden maar ze voelde zich beledigd. Ondanks dit verzoek tot verbetering van onze communicatie krijg ik als reactie dat ze alles via de advocaat speelt. Sinds maart dit jaar heeft de moeder weer de omgang stopgezet. Ik heb mijn kind nu de 4e maand ingaande niet meer gezien. Ook telefonisch of contact via chat en facebook heeft de moeder verbroken. Mijn kind wilt graag ook naar mij toe maar is bang door de conflict tussen haar ouders. Logisch ook. Ik heb weer aangifte moeten doen. Volgens mijn ex heb ik weer financiële en volwassenen zaken met mijn kind besproken die haar overstuur maakte. Ik moet eerlijk zeggen dat ik een enkele keren wel uit mezelf dingen heb gezegd zoals ja je moeder wilt mijn geld die ik niet heb, bijvoorbeeld. Had ik natuurlijk niet moeten doen maar ik wil me ook niet verschuilen achter de frustraties die door mijn ex in stand wordt gehouden. Bij het kortgeding werd ik neergezet als stalker en als iemand die niet met mijn kind kan omgaan. Ik heb duidelijk aangegeven dat wij als ouders dit moeten oplossen, wij het veroorzaakt hebben en ook wij beter moeten communiceren omwille van het kind. Er is geen uitspraak gekomen hoewel de rechter een uitgangspunt heeft en dat is om de omgang te starten maar wel eerst naar de mediator te gaan en de conflicten op te lossen. Ook mocht mijn ex geen eigen rechter spelen. Maar voor alsnog mijn kind niet gezien. Stiekem stuurt zij mij berichtjes. En via fb chat heeft zij een schattig fimple creatief in mekaar gezet maar ik mocht het van haar niet posten. De dag dat ik haar niet mee kreeg stond ik bij de politiebureau mijn verhaal te doen en terwijl de agent dit opnam in zijn verslag kreeg ik een stiekeme berichtje van mijn dochtertje "I love you" met een emoticon. Ik heb het de agent meteen laten zien. Ik ben van mening dat mijn dochtertje met een loyaliteitsconflict zit en dat wij als ouders hier natuurlijk niet goed mee omgaan. Ik krijg geen medewerking van de moeder. Ik ben degene die steeds door haar is neergezet als iemand die agressief zou zijn aan de deur bij hun en niet mee te communiceren valt. Enige positieve wat ik kan zeggen is dat ze nu wel verplicht is mediation te doen en tot afspraken te komen. Maar intussen zie en spreek ik mijn kind niet wetende dat mijn kind met een probleem zit die alleen wij als ouders kunnen oplossen. Ik weet dat mijn kind bang is voor de moeder maar zelf niets durft te zeggen tegen haar. Bij de eerste eenzijdige stopzetting van omgang door de moeder heeft zij mijn kind bij een kinderpsycholoog gebracht waar ik mijn toestemming gaf om ook mijn dossier ten tijde van de huwelijksproblemen in staan beschreven, bij de behandeling mee te nemen. Hierin staan namelijk veel belastende zaken over hoe er werd omgaan als partners maar ook hoe de moederschap verliep. Toen mijn ex dit wist heeft zij de behandeling bij de kinderpsycholoog per direct stopgezet omdat ik de psycholoog zou beinvloeden. Moeder zou op zoek gaan naar een andere psycholoog maar gebeurde niet. Volgens de moeder ging het binnen een week opeens goed met ons kind. Ik weet me geen raad meer als vader. Ik weet niet eens meer of ik open gesprekken met mijn kind kan hebben en de vragen van haar zal kunnen beantwoorden zodat deze niet weer door moeder in misbruikte context kan worden neergezet. Ik weet niet meer hoe ik mijn kind kan helpen als zij met al deze dingen loopt. Geen communicatie met de moeder en totale verdraaiingen van mijn uitleg naar mijn kind die door de moeder neergezet wordt. Ik mis mijn kind. Droom erover. En droom er zelfs over dat ik waarschijnlijk wel een slecht persoon ben. Ik voel me niet gehoord door de rechter, maar zeker niet door de moeder die tegenwerkt.

Hallo, Ik zit met een dilemma en hoop dat jullie mij kunnen helpen. Mijn vrouw heeft mij in februari laten weten dat ze geen gevoel meer voor mij had en uit elkaar wilde. Ik heb gevraagd of er een ander was, maar die was er niet. Helaas ben ik er achter gekomen dat er toch een ander was. Wij zijn 22 jaar samen en we hebben 2 kinderen (meisje 10 en jongen 12). Ik heb geprobeerd met haar te praten en wilde ondanks mijn verdriet en gekwetstheid heel graag met haar knokken voor onze relatie en voor ons gezin. Helaas wilde zij dat niet meer omdat ze heel graag verder wilde met hem. We zij nu in gesprek met een mediator en bezig met het ouderschapsplan. We hebben de kinderen steeds op de hoogte gebracht en uiteindelijk verteld dat het onze gezamenlijke beslissing was om te gaan scheiden. Voor ons beiden staan de kinderen en hun belang voorop, maar ik vind het soms wel heel moeilijk. Het is extra moeilijk omdat zij nu al zo openlijk verder gaat met deze relatie terwijl wij nog maar net in gesprek zijn met een mediator en de kinderen nog niet weten van die ander. Het geheel is nog eens extra complex omdat hij directeur is van de school waar mijn vrouw werkt maar ook mijn kinderen op zitten. Ik ben bang dat iedereen het zo direct weet en de kinderen het dan via iemand anders horen. Bovendien vindt ik het ook wel lastig dat de kinderen steeds vooral mij heel erg verdrietig zien, en ik ben bang dat dat onze relatie kan verstoren ondanks hun loyaliteit. Ik wil hun dus vertellen dat zij verliefd op elkaar zijn en dat dat mij verdriet doet. Hier moet ik nog bij vertellen dat zij ook al met hem en zijn kinderen en mijn kinderen een aantal keer heeft afgesproken toen ik van dit alles nog niks wist. De kinderen vermoeden nog niks denk ik omdat ze nog steeds heel blij aan mij vertellen als ze hem en zijn kinderen hebben gezien, en ik denk niet dat ze dat zouden doen als ze wisten hoeveel verdriet mij dat zou doen. Ik wil het dus graag vertellen aan de kinderen, maar mijn vrouw wil dat dus niet. Ik wil het beste voor mijn kinderen en probeer dus niet te handelen uit boosheid. Graag zou ik jullie advies willen hierover.

Ik ben 7 jaar geleden gescheiden. Nu heb ik sinds een jaar een nieuwe relatie. Ik ben er erg gelukkig mee. De kinderen weten zijn naam maar hebben hem nog niet ontmoet. Hoe kan ik hem het best introduceren? Wanneer is het juiste tijdstip? Ik wil het op een goede manier doen. Een manier die goed is voor ons allen. Want ik ben gelukkig met mijn kinderen én met mijn vriend, nu nog in aparte werelden maar het zou fijn zijn als die werelden zo nu en dan elkaar kruizen!

Lieve jongeren, En wat als mijn kind (13 jaar) zelfs op jullie site (anoniem) geen vragen meer aan jullie durft te stellen omdat ze door vader in alles gecontroleerd wordt? Hij haar verhalen herkent en zij vervolgens de grootste problemen ermee krijgt? Wat dan? Ze was zo blij met jullie...

lieve kinderen, 4 jaar zijn we nu uit elkaar. Mijn zoon is nu 10,5 jaar. De afspraak is dat hij eens per 2 weken van donderdagavond tot zondagavond naar zijn vader gaat. Dat gaat wel al mist hij zijn vriendjes, vindt hij het er niet gezellig en aan de lange kant. Daarnaast moet hij elke maandag naar zijn vader. Dat is hem teveel. Elke week buikpijn of hoofdpijn, koorts, huilen, stress en scenes. Dat wil hij niet meer. Vader wordt steeds boos en eist hem op. Ik vind het zielig en wil de maandag skippen. Tussendoor mag hij altijd spontaan naar zijn vader en ik hoop dat dat gebeurt als de stress van maandag weg is. Ik zit een beetje klem tussen een boze ex die dreigt met opeisen van meer tijd en de rust van mijn kind die voor mij veel belangrijker is. Herkennen jullie dit en wat zouden jullie doen? dank jullie wel en wens jullie veel geluk.

Geef advies aan een grootouder,

De situatie is als volgt:
De moeder van 2 kinderen waarvan de oudste 12 jaar is eind vorig jaar tijdens een ongeval om het leven gekomen.
Er was sprake van co-ouderschap.

Oma ging 1 x per maand op bezoek. Daarnaast kwamen de kinderen minimaal 1 x per jaar in de vakantie logeren en was oma , indien nodig, vaste oppas in de weekenden.

De oudste zoon heeft direct na het ongeval aangegeven bij vader dat hij wel naar oma wil blijven gaan. Nu geeft de zoon bij vader aan niet meer naar oma te willen. Vader gaat niet het gesprek hierover aan met oma maar verwijst haar naar jeugdzorg.

Wat kan oma doen behalve afwachten? Oma is nu niet alleen haar dochter kwijt maar ook haar kleinkinderen.

Lieve kinderen, Mijn ex en ik zijn nu bijna 6 jaar uit elkaar en hebben vanaf het begin goede afspraken gemaakt over de omgang met de kinderen (die nu 6 en 10 zijn) en de alimentatie. De eerste jaren heeft mijn ex zich precies aan de omgangsregeling gehouden (geen co-ouderschap maar 4 dagen van de 14 bij vader), maar extra tijd met de kinderen was bij hem nooit mogelijk ook niet in noodsituaties. Ik heb alle jaren met liefde en plezier mijn leven ingericht om mijn kinderen en hier ook mijn werk op afgestemd. Sinds 4 jaar heb ik een lieve partner waar de kinderen dol op zijn en het gaat uitstekend met ze. Geen probleem zou je zeggen. Achter de schermen heeft mijn ex echter jaren in alle opzichten tegengewerkt, getreiterd, verwensingen naar mijn hoofd geslingerd en nooit kon hij extra tijd maken voor de kinderen, afspraken werden niet nagekomen, alimentatie niet betaald, gedreigd met korte gedingen enz. Uiteraard heb ik dit nooit gedeeld met de kinderen, maar de rek is er wel uit bij me. Als ik niet doe wat hij wilt of wat hem uitkomt, wordt hij boos en dan begint de ellende weer. Nu heeft hij sinds een jaar een vriendin met 3 kinderen, beide zijn ze ruim een jaar werkloos en nu komt het hem ineens goed uit om de rollen om te draaien: hij wil de kinderen full time en als dat niet lukt dan minimaal co-ouderschap en de alimentatie tot het minimum terugdringen. Ik wil graag met de kinderen en mijn partner verhuizen en uiteraard goede afspraken maken over de bezoekregeling want natuurlijk wil ik dat de kinderen een goede band blijven houden met hun vader. We staan nu erg ver van elkaar af en mediation heeft niets opgeleverd. Nu wil mijn ex de kinderen een stem geven in deze situatie en dat als leidraad gebruiken om tot een nieuwe omgangsregeling te komen. Ik ben daar erg op tegen omdat ik vind dat de kinderen hiervoor veel te jong zijn. Ik vrees ervoor dat dit, ongeacht de uitkomst, toch zal zorgen voor schuldgevoelens bij hun (nu of later), omdat hun stem of voor vader of voor moeder gevolgen heeft en ze dit in een loyaliteitsconflict zal brengen. De wet heeft niet voor niets een grens van 12 jaar bepaald, toch? Als ik hier niet aan mee werk dan dreigt mijn ex met de rechter en met de mededeling dat ik niet meewerk aan het vinden van een oplossing. Mediation zou dus door mijn toedoen niet slagen. Ik heb het gevoel dat ik moet kiezen tussen 2 slechte: de rechter of doen wat hij zegt. Moet ik nu mijn moederhart volgen en mijn kinderen beschermen tegen al deze onrust en problemen met als gevolg de inzet van een rechter of moet ik maar instemmen ook al zegt mijn gevoel dat dit heel schadelijk is voor de kinderen. Wat moet ik doen? Ik heb alle stations gepasseerd en weet het niet meer.

Graag zou ik van jullie advies willen hebben over het volgende: Sinds 6 mndn woon ik op mezelf (nog niet gescheiden). Mijn kinderen, 21, 17 en 14 jr wonen bij hun vader, omdat dat hun thuis is, waar ze alles hebben. Ik mis mijn kinderen heel erg. Het is alsof ik afgesneden ben van alles; ik voel me opeens geen moeder meer. Mijn jongste 2 kinderen komen soms bij mij eten en de jongste blijft soms een nachtje slapen. Het contact met mijn oudste dochter verloopt moeizaam en dat snap ik ( ik heb een buitenechtelijke relatie gehad, die 3,5 jr heeft geduurd). Communiceren is ook moeilijk met haar. Ook berichtjes van mij op whatsap beantwoordt ze vaak niet. Ze staat volledig achter haar vader. Ik begrijp dat, maar ik mis het contact met haar natuurlijk wel. Ik weet, dat ik fout ben geweest en heb mijn spijt ook meermalen betuigd. Wat kan ik het beste in deze situatie, wat betreft mijn oudste dochter, doen? Groet en alvast bedankt!

Ik heb een vraag. Zou het jullie helpen om samen met andere kinderen van gescheiden ouders een aantal keren samen te komen om verhalen te delen en te leren met je emoties om te gaan zonder dat je ouders er bij zijn. En wat zouden jullie ouders moeten leren zodat jullie beter met de scheiding om kunnen gaan?