Hallo allemaal, Al tijdens mijn zwangerschap ben ik achter gekomen dat ik geen gevoelens (in de romantische zin) voor mijn man koester en dat de kloof tussen onze werelden zo groot is geworden dat het niet meer te overbruggen valt (achteraf bekeken, had ik een aantal jaar geleden niet meer terug moeten gaan na onze relatiebreuk). Ik hoopte dat de geboorte van onze prachtige dochter daar verandering in zou brengen, maar tevergeefs. Dit is mijn grootste worsteling en mijn duivelse dilemma. Wat is wijsheid: om bij elkaar te blijven (als twee vrienden onder 1 dak) of de goede verstandhouding te gebruiken om op een respectvolle manier uit elkaar te kunnen gaan (en tot goede afspraken met elkaar te kunnen komen). Hoewel ik geen voorstander van scheidingen (zeker als er kinderen in spel zijn; mijn dochter is bijna 1 jaar oud) ben, voel ik (met mijn hart) dat mijn man en ik uit elkaar moeten gaan. Ik heb geen romantische gevoelens voor hem en ik vermoed dat ik mijzelf (en uiteindelijk hem en mijn dochter ook) meer pijn aandoe door te blijven dan door weg te gaan. Ik wil dat mijn dochter opgroeit bij ouders die liefdevol met elkaar omgaan (en niet die als twee vreemden onhandig in elkaars aanwezigheid verkeren). Gelukkig hebben we nog geen ruzies met elkaar, maar de spanning is om te snijden en ik begin me al te irriteren aan zijn gedrag en/of uitspraken. Wellicht verstandig om op dit punt de relatie te beëindigen en de redelijke verstandhouding te gebruiken om tot goede afspraken te komen. Ik vind het vreselijk en ik word geplaagd door allerlei angsten. Tegelijkertijd merk ik al jaren dat ik binnen deze relatie niet mijzelf kan zijn, dat ik mijzelf al die jaren verloochend heb en dat ik moet stoppen met wat niet werkt (hoe moeilijk ik het ook vind, want ik ben een doorzetter en ik heb de neiging om mijzelf weer onder de loep te nemen en nog een keer te gaan proberen, terwijl ik de schuld bij mijzelf neerleg-omdat ik mijzelf kwalijk neem voor het feit dat ik niet meer van hem houd). Ik ben zelf een kind van gescheiden ouders en ik wil de juiste beslissing voor mijn dochter nemen. Ik hoop dat jullie met me mee willen denken en willen reageren op mijn bericht. Alvast hartelijk dank ervoor

Hallo allemaal, Ik heb een vraag over mijn zoon. Hij is nu 11 jaar en zijn vader en ik zijn een paar jaar geleden gescheiden. Het was best een heftige scheiding: veel ruzie en gedoe en meerdere keren verhuizen. Daarnaast had ik een nieuwe vriend (met wie het weer is uitgegaan) en had/heeft mijn ex-man ook een nieuwe relatie. Kortom: dat is best wel heel erg veel om tussen je 6e en 11e mee te maken. Gelukkig is de scheiding vorige jaar eindelijk afgerond, en ik hoopte dat het allemaal wat rustiger zou worden voor mijn zoon. Het is zelfs gelukt begin dit jaar om een nieuwe omgangsregeling af te spreken (zonder rechtbank, en mijn zoon hoeft nu minder vaak te wisselen: wat hij graag wilde). Maar jammer genoeg is het eigenlijk nog helemaal niet rustig. Mijn ex-man wil misschien verhuizen naar de andere kant van het land, en ik ben verliefd geworden op iemand in het buitenland. Nu ben ik gewoon 'lekker verliefd' en verder niets. Maar ik snap wel dat dat lastig is voor mijn zoon. Kortom: Hij is de laatste tijd eigenlijk weer hoe langer hoe bozer over de scheiding, en over zijn situatie. En ik snap dat wel heel goed, want het is ook heel veel en lastig en hij heeft hier helemaal niet om gevraagd. Nu doet hij daardoor soms ook dingen die niet o.k. zijn. Mijn vraag aan jullie is: hoe zou ik hem het beste kunnen helpen om te zorgen dat hij zich weer wat fijner en blijer voelt? Want dat vind ik best heel moeilijk. Ik praat er ook al over met volwassenen (opvoedspreekuur en mevrouw van KIES-traject waar mijn zoon een paar jaar geleden was), maar ik ben heel benieuwd of jullie nog ideeen hebben. Alvast bedankt! Een moeder

Ik ben een gescheiden moeder sinds twee jaar. Mijn kinderen houden heel veel van hun papa. Maar als ze bij hem zijn, zorgt hij slecht voor ze. Ze geven aan dat ze zich niet veilig voelen en het moeilijk vinden om daar te zijn als hij er niet voor ze is (meestal wel fysiek aanwezig, maar niet emotioneel). Ze hebben er geen structuur of ritme. Dit vinden ze heel vervelend. Ze durven het niet tegen hem te zeggen, omdat ze geen goede ervaring hebben met dingen tegen hem te zeggen of te vragen. Reactie is dan of negatief of helemaal niet. Mijn oudste wordt in augustus 12 en mijn jongste wordt in november 9. Ze willen zo graag een fijne tijd bij hun papa hebben, maar nu is het iets negatiefs aan het worden. Dit is iets dat ik ook niet wil en wil het graag op lossen. Naar mij luistert mijn ex niet. Ik wil liever niet naar een rechter stappen, maar mijn kinderen zo gestresst zien en zelfs in volle paniek aan de telefoon hebben, is iets dat ik niet kan accepteren. Weten jullie misschien iets dat we nog kunnen doen om de weekenden bij hun papa beter te maken, zodat we allemaal weer lekker kunnen slapen.

Goedemorgen, ik heb eigenlijk 2 situaties waar ik vragen over heb. Enerzijds ben ik een stiefvader van een 9 jarige jongedame. Haar moeder en vader zijn niet heel erg goed uit elkaar gegaan en daar merken we nog vaak de gevolgen van. Nu heb ik wat moeite om de rol van strenge stiefvader te vervullen. Haar corrigeren valt mij zwaar omdat ik continu in mijn achterhoofd heb dat ik een fijne stiefvader wil zijn en niet een stiefvader waar zij negatief over denkt. Ik heb zelf een stiefmoeder en probeer zoveel mogelijk te voorkomen dat zij over mij gaat denken zoals ik over mijn eigen stiefmoeder denk. Ik heb het er wel eens over met mijn vriendin maar ik blijf het toch erg lastig vinden. Hoe kan ik het beste hier in handelen? De tweede situatie is dat ik ook nog eens zelf een zoontje heb. Maar hij woont samen met zijn moeder in zweden. Ik probeer zoveel mogelijk contact te houden maar zoals dat altijd het geval is werkt dat alleen van 2 kanten. Het duurt soms maanden voor ik weer wat hoor. Ik ben deels ook afhankelijk van wat zijn moeder hem over mij verteld. Hoe zou ik dit aan kunnen pakken? Ook met het oog op dat hij wellicht op latere leeftijd naar zijn biologische vader op zoek gaat. (een voogdij kwestie wil ik er niet van maken aangezien ik geen ruzie wil veroorzaken waar hij het slachtoffer van zou worden) Alvast dank voor het lezen van mijn verhaal. Patrick

Hallo . Ik weet niet goed wat ik hier mee aan moet. Mijn zoon van 15 woond bij zijn moeder. Maar nu wil hij daar niet meer wonen . Hij wil graag bij ons komen wonen. Ik ben hertroywd en heb nog twee kids van 5 en 7 .. hij doet het hier heel goed maar thuis is het hem te veel geworden dus stond hij ineens hier binnen.. ik vind het niet erg maar wil het gewoon goed geregeld hebben . wat kunnen we doen en wat kan hij doen ..wat moet er geregeld worden en hoe starten we daar mee.. elke tips zijn welkom

Hallo allemaal, Fijn dat jullie de moeite nemen om mijn vraag te lezen. Wij zijn een samengesteld gezin met een (bonus)papa, (bonus)mama en 4 kids (11-9-7-3 twee van ieder ouder, de oudste twee dames biologisch van mij, de jongste dame en de kleine heer van mijn partner). We wonen nu dik een jaar samen en ik moet zeggen dat het vanaf het begin heel erg goed is gegaan. We zijn allemaal dol op elkaar en ook met de ander biologische ouders gaat het over het algemeen goed. Wij als ouders vinden dan ook allevier dat het geluk van de kids voorop staat en moet blijven staan. Waar het nu om gaat is dat het niet lekker gaat met mijn bonusdochter. Ze heeft vaak erg negatieve gedachten, kan die dan maar moeilijk uit haar hoofd zetten en "blijft er in hangen". Ze is ook heel veel aan het vergelijken. Ik vind mama liever dan papa. Mama kookt lekkerder dan jij. Bij mama doen we dit en dat. Vervolgens is ze dan heel erg verdrietig dat ze dat zo voelt en benoemd heeft. We vertellen haar keer op keer dat ze alles mag zeggen wat ze voelt en dat we altijd naar haar willen luisteren. Maar met deze aanpak werd het eigenlijk alleen maar erger. Ze ging steeds vaker in een hoekje zitten kniezen. We zijn in gesprek gegaan met haar moeder, die gaf aan dat ze er daar geen/weinig last van heeft. Toen wij aangaven dat bonusdochter wel heel vaak verteld dat ze met mama oude foto's kijkt, over vroeger praat hoe fijn het dan wel niet was, kwam helaas de verdediging in werking. Die uitte zich van dat mag toch? naar het was ook altijd heel gezellig en ik wil niet dat ze dat vergeet! Ze zal later al niet anders weten dat jullie bij elkaar zijn. Daar ben ik heel erg van geschrokken. Na dit gesprek vallen er helaas wel wat dingetjes op zijn plaats in mijn optiek, er is dus nog steeds verdriet maar inmiddels ook jaloezie. En die richt ze (onbewust) op bonusdochter. Haar mama en ik zijn heel erg verschillend. Mama is van het knutselen, knuffelen, samen boekje lezen. En ik ben meer van spelen in de tuin, ravotten, gekke dansjes, verkleden. Daarnaast is mama veel ingetogener en zal zich niet makkelijk op de voorgrond plaatsen. Bonusdochter zelf heeft haar karakter. En dat maakt het voor haar moeilijk(er) bij ons. Want ze moet dus "opboxen" tegen 5 redelijk aanwezige mensen. Ik probeer aan alle kanten rekening te houden met haar maar ik vind dat langzamerhand echt heel erg moeilijk worden. Merk dat ik niet meer 100% mezelf kan zijn. Dat kan niet de bedoeling zijn. Maar ik wil wel dat mijn kleine bonusmeisje het ook bij ons fijn heeft. Wat kan ik doen om haar te helpen?

hallo Ik heb een moeilijke situatie en weet niet hoe ik het moet doen ik ben 5 jaar geleden uit elkaar gaan met goed overleg en co ouderschap de kinderen zien wij allebei bijna dagelijks nu heb ik een lieve man ontmoet en de kinderen kennen hem al heel goed als een vriend van hun vader , de vader weet dat wij verliefd zijn. hoe moeten we het de kinderen vertellen moet ik dat samen doen met de vader of alleen vader en ik zijn nog erge goede vrienden groetjes

Hallo, Mijn ex-partner en ik zitten nog midden in een scheiding. Hij had tijdens ons huwelijk al een nieuwe vriendin die ook een dochter heeft. Mijn ex-partner heeft zonder overleg een vakantie geboekt en deelde mij mede dat hij de kinderen meeneemt op vakantie. Nu is dat heel zuur voor mij omdat ik de afgelopen 2 jaar herhaaldelijk heb gevraagd om op vakantie te gaan maar dat lukte nooit door werk of zogenaamd geen geld en nu lukt het ineens wel. En het is de allereerste vakantie van de jongste. (we hebben twee kinderen 5 jaar en 1 jaar en 8 maanden). Ook heeft hij niet nagedacht of ik misschien plannen had en de zwemlessen gaan in de vakantie ook door met een speciaal vakantierooster. Ook mag ik niet weten wanneer en hoelang ze met vakantie gaan. Hij vindt dat het er niet toe doet. Ik vind dat ik daar alle recht op heb, maar de kinderen verdienen een vakantie dus ga ik ze dat niet ontnemen maar de manier waarop is belachelijk. Mijn vraag: - Hoe kan ik zorgen dat ik te weten krijg waar mijn kinderen heen gaan, wanneer en hoelang? - Hoogstwaarschijnlijk gaat zijn nieuwe vriendin met haar dochter mee, is dit niet te snel voor de kinderen? Aangezien de oudste nog in de fase zit dat papa en mama weer bij elkaar moeten komen? Of hoe kan ik de kinderen (vooral de oudste) hierop voorbereiden? Alvast bedankt voor jullie antwoorden.

Lieve adviseurs, Fijn dat jullie ons als ouders willen helpen, door jullie eigen ervaring/gevoelens hierbij te gebruiken. Ongeveer 5 jaar geleden, (na een relatie van 23 jaar), toen ik opmerkte dat de kinderen banger werden en vader net als ik gingen pleasen, om de relatie te stoppen. Er hing vaak ineens spanning als vader thuiskwam. Maar om weg te gaan is o zo moeilijk en zo eng. Maar een kind moet zich veilig voelen en zichzelf zijn thuis. De eerste 1,5 jaar heeft vader zich amper laten horen, waarvan de laatste 8 mnd helemaal niet. Hield zich ook niet aan de afspraken om ze op te halen. Onze (oudste) dochter (toen 14) vroeg aan de rechter, of ze haar vader ajb nooit meer hoefde te zien, ze was bang dat hij weer boos zou worden en hen net als andere keren nare verhalen over mij ging vertellen. Haar dingen vroeg over mij, en dan die verhalen herhalen maar dan altijd dat ze ineens negatief waren. Samen met de oma deed hij dat. Helaas moest ze mee, ze moest van de rechter. Huilend en schreeuwend of ze ajb bij mij mocht blijven is ze meegegaan. We appte iedere dag en gingen face-timen of bellen als vader even weg was. De laatste avond appte ze: tot morgen mam, heb je zo gemist! Ik laf joe xx. De volgende dag is ze niet gekomen. Toen ik appte hoe laat ze kwam reageerde ze niet, toen ik belde bleek haar mobiel uit te staan. Vader reageerde ook niet en oma waar ze logeerde ook niet. In de avond ging haar mobiel wel over, vader nam op en zei dat ze niet kwam, nu niet nooit niet. Mijn smsjes aan haar antwoorde hij, mijn telefoontjes ook, werd afgezet op school enz enz. Haar broertje (toen 12), had een rot vakantie gehad zei hij, hem sprak ik ook in die 3 weken maar iets minder. Omdat hij altijd wel bezig is,vermaakt zich makkelijk met anderen. En ik vond/vind het rot dat als ik app of bel zijn vader dit merkt en opmerkingen maakt daarover tegen de kinderen. Meer dan rot vakantie en het is niet eerlijk hoor mam, zei hij niet. Later bleek dat hij wist dat vader dochter niet terug wilde brengen en haar 3 weken lang verwende, en alle aandacht gaf. Tot op heden wil ze mij niet zien, en verteld ze de meest wilde verhalen over mij. Deze hoort ze van vader, net als onze zoon. Die verteld het aan mij en vraagt of het echt zo is. Ik ga mij niet verdedigen, en zeg altijd dat hij mij kent en zelf vast heel goed weet of een verhaal waar is of niet. Dochter beschuldigd mij nu ineens ook van dingen wat ook onmogelijk waar kan zijn. Dit is zo moeilijk, wij waren 4 handen op 1 buik, nooit ruzie en ze was zo lief. Tja was.... Lieve adviseurs, ik mis haar zo, tegen vriendinnen zegt ze dat zij mij haat en ik haar vader heb weggejaagd en een hele slechte moeder ben. Een vriendin kwam laatst bij mij langs en zei dat ze mijn dochter had gesproken, en dat dochter er zo ongelukkig en verdrietig uitzag. Maar ik wil haar niet ergens opwachten, omdat haar vader dat deed bij haar en dr broertje en dat zo eng vonden en bang werden buiten. Ik weet ook dat als we elkaar zouden zien, en vader komt erachter dat dit dan thuis, voor haar er niet leuker op word. Intussen is de Kinderbescherming ingeschakeld door de rechter omdat de rechter niet blij werd van vaders bedreigingen. Maar vader kan ook erg charmant zijn, en overtuigend klinken en verdriet tonen als dat helpt bij instanties. Lieve advieseurs...... Wat kan ik doen? Het gemis en verdriet slijt niet, wordt als maar meer.

Hoi deskundigen, Wat vinden jullie ervan als een vader geen alimentatie betaalt omdat hij zijn kinderen niet kan/mag zien ?? Ik probeer deze vader uit te leggen dat dat NIET in het belang is van zijn kinderen en van zijn contact met de kinderen. Hebben jullie tips voor deze vader voor de periode dat hij geen contact heeft ?? Alvast bedankt voor jullie reacties !