Hoe kan ik handelen

Beste Janneke, Dankjewel voor je bericht. Ik begrijp je onbegrip en frustratie, zeker gezien het feit dat de vader niet eens antwoord wil geven op jouw eerste vraag: waar, wanneer en hoelang de kinderen op vakantie gaan. Ik vind het heel vreemd dat de vader niet bereid is hier gewoon antwoord op te geven, daar heb jij als moeder namelijk recht op. Waarom kan hij dit niet vertellen? Het gaat notabene over een vakantie, iets waar je naar uit kijkt, als het goed is. Op deze manier (matige communicatie en onbegrip van beide kanten), wordt het verwerken van de scheiding alleen maar moeilijker. Ook voor de kinderen. Sterker nog, de kinderen gaan zulke dingen ook merken. Als je ouders uit elkaar gaan is dat pijnlijk maar helaas soms onvermijdelijk; nog veel pijnlijker is slechte communicatie en verwijten tussen de ouders. Dát raakt een kind veel meer. Maar goed, als de vader hier geen antwoord op wil geven, houdt het op. Ik zou niet weten hoe je dit kunt veranderen, het moet immers van beide kanten komen. Omtrent je tweede vraag kan ik wél advies geven. Of de vakantie niet te snel komt weet ik niet, dat is lastig te zeggen. Het is zeker snel maar als de kinderen toch moeten wennen aan de nieuwe situatie met een bonusmoeder en -dochter, dan is een vakantie wel een zeer fijne manier om elkaar beter te leren kennen. De vervolgvragen daarna vind ik makkelijker te beantwoorden. Je kunt je kinderen nooit op alles voorbereiden. Zo'n vakantie brengt allerlei (onbekende, nieuwe) momenten met zich mee, waar de kinderen enorm aan zullen moeten wennen. Zeker jullie jongste is nog zó jong dat het mij moeilijk lijkt (heb zelf een neefje van twee) om hem ergens op voor te bereiden. Wat je als moeder in mijn optiek zou kunnen meegeven aan de oudste, is dat hij/zij dicht bij de vader blijft. Letterlijk. Veel blijven optrekken met zijn/haar vader tijdens de vakantie. Ik ken veel situaties waarbij het contact verwatert doordat een nieuwe partner enorm veel aandacht opeist van de vader of moeder, wat de relatie met het kind/de kinderen natuurlijk niet ten goede komt. Gelukkig bedoelen de meeste bonusouders het hartstikke goed, ook in mijn geval, maar ik wil het toch meegeven. Het is belangrijk dat vader en dochter/zoon veel momenten blijven houden dat ze echt sámen zijn. Even kunnen praten, stoeien, een boekje (voor)lezen, wat dan ook. Dat is belangrijk. Tot zover mijn advies, dit is hetgeen wat ik nu kan meegeven en wat in mijn ogen goed is. Veel sterkte gewenst de komende tijd. Yannick