Dag allemaal, Graag wil ik jullie om advies vragen hoe ik mijn kind van 7 kan helpen. Al een tijd geleden hebben wij een vechtscheiding achter de rug. Ik dacht dat het met de tijd beter wordt, niets is minder waar. Mijn ex man dwingt onze zoon naar zijn geklaag over mij te luisteren, ook als hij huilend wegloopt gaat zijn vader door. Hij vertelt hem dingen die niet geschikt zijn voor een kind. Hoe kan ik mijn zoon helpen ? Hoe kan ik hem zichzelf leren beschermen en niks van aantrekken?

Hallo Sinds bijna 5 jaar ben ik gescheiden ons zoontje was toen 5. we zitten al 4 jaar in allerlei rechtzaken en heb ik tot aan vorig jaar mijn zoontje alleen op maandag middag mogen zien (ook in vakanties) Vorig jaar notabene op zijn verjaardag wilde zijn moeder bij me terug, ons zoontje super blij natuurlijk. echter na een paar maanden krabbelde ze terug omdat ze gene gezichtsverlies tegen over haar vrienden wil (ze heeft het zelfs haar dochters nooit verteld) we gingen toen nog wel goed met elkaar om en deden gezamelijk dingen. In die periode zag ons zoontje ons even veel. Nu is het helemaal mis en zegt ze de meest vreselijke dingen tegen hem over mij, zoals ik snap niet dat je van je vader kunt houden, je vader is ziek, ik wou dat ik jou nooit gekregen had met je vader etc etc. Hij verteld mij ook dat als hij met haar over dit soort dingen wil praten dat ze boos wordt. En altijd als hij bij me is en hij moet weer terug is hij erg overstuur en ontroostbaar. Nu komt er een onderzoek van de raad voor kinderbescherming en ben ik bang dat als ik alles op tafel leg er misschien een uithuisplaatsing komt en daar is hij natuurlijk ook niet bij gebaat, maar ik weet geen andere manier om haar (zijn moeder) met deze dingen te laten stoppen. Ik weiger om slecht over haar te praten tegen hem maar het doet zo vreselijk veel pijn om zijn verdriet steeds te zien. Hulpverlening doet niets en on zoontje is bang om met haar te praten. Wat voor advies kan ik hem geven als hij bij haar is?

ik ben een gescheiden vader en weet soms niet goed wat de juiste keus is. Mijn huwelijk is uit elkaar gespat na zware jaren van ziekte (angst stoornis) van mijn ex-vrouw na de geboorte van mijn 2 kinderen en ons onvermogen om elkaar weer te vinden. Mijn ex-vrouw bleek uiteindelijk excessiefelijk vreemd te gaan, wreed en onbetrouwbaar te zijn (geworden?), waar ik achter kwam door annonieme inlichtingen. Ik ben nu een aantal jaar gescheiden en krijg steeds meer een andere kijk op opvoeding en wat ik mijn kinderen aan normen en waarden wil meegeven dan mijn ex-vrouw. We heben echter wel co-ouderschap. Ik zie geen mogelijkheid om dit bespreekbaar te maken met mijn ex-vrouw omdat het gaat over oneerlijkheid en manipulatief gedrag dat ik bij mijn kinderen waarneem (en graag anders zou zien) en wat hun moeder zelf ook vertoont(maar zelf niet zo ziet/vind). Wat is het juiste, meegaan in de invloed en hiermee de lieve vrede bewaren, maar mijn kinderen laten opgroeien als liegende en manipulerende volwassenen, of de tijd dat mijn kinderen bij mij zijn mijn normen en waarden leven en mijn kinderen aanspreken op in mijn ogen ongewenst gedrag, of me er tegen verzetten en een (in mijn beleving) onvermijdelijk conflict aangaan waarin mijn kinderen (8 en 14jr) tussen hun ouders inzitten en onvermijdelijk de hele scheidings geschiedenis ook voor mijn kinderen duidelijk wordt (mijn kinderen weten geen details). De "misdragingen" zijn namenlijk van dien aard dat mijn kinderen het naar mijn idee op deze leeftijd emotioneel niet kunnen verwerken. Wil je als kind de waarheid weten hoe onbegrijpenlijk ook en zo ja op welk moment.

Hoi allemaal, mijn man heeft een dochter van 9 die niet meer naar ons toe wil. Nou hebben wij zoiets van je moet een kind niet dwingen. En tuurlijk vinden wij dit vreselijk.!! Wat is hier aan te doen?

HELP, WIE KAN MIJ ADVIES GEVEN !! Wat moet je doen als je dochter van 10 jaar ( die sinds ruim 1 jaar bij mijn ex schoonouders met mijn ex vrouw woont ) zo is beinvloed en gemanipuleerd door je ex vrouw en ex schoonouders dat ze jou zo min mogelijk wil zien en jij geen ,,fijne ,, vader bent en niet met je op vakantie wil ? Terwijl voor de scheiding het contact tussen mijn dochter en mij zeer goed was, ik bracht en haalde haar 3 dagen per week naar/uit school, gaf haar 3 keer week hockey training, ging elke zaterdag mee naar de hockey wedstrijden....... Terwijl volgens de uitspraak van de rechter is, dat het contact met vader en dochter moet worden nageleefd en dat de conclusie van het Riagg, na een onderzoek met mijn dochter, is dat het contact zo snel mogelijk moet worden hersteld. Maar als dat alles door de ex vrouw en ex schoonouders volledig wordt genegeerd en niet nagekomen en tegengewerkt, wat kan ik dan nog als vader doen ?

ons dochtertje is 10 jaar en wil soms graag spulletjes meenemen naar haar vader. Alleen de jurk, de etui...de noem maar op vergeet ze vaak weer mee terug te nemen. Wij hebben in allebei onze huizen kleding voor de kinderen en ze hebben ook hun eigen spulletjes in elk huis. Nu wil ik niet iedere keer de mama zijn die zegt : Nee doe maar niet, want straks vergeet je het.. Ik wil haar zo min mogelijk lastig vallen want ze heeft het al zo moeilijk met de vechtscheiding. Hoe kan ik hier het beste mee omgaan volgens jullie ? Alvast bedankt

Graag hoor ik jullie advies over het volgende. Ik heb 2 bonuskinderen die bij mij wonen met hun vader en ik heb 2 eigen kinderen die bij mij wonen. Met de meeste kinderen gaat Alles goed en kunnen het goed met elkaar vinden. Met een van de bonuskinderen een meisje van 11 jaar zijn er problemen. Wij vinden het contact met mama erg belangrijk, vragen ook als ze bij mama is geweest hoe het was en zijn positief over mama. Ze weet wel dat papa en mama het samen niet goed kunnen vinden. Nu plaats zij mama op een torenhoog standbeeld. Zij is eigenlijk de enige die alles goed heeft. Ze vergeet (gelukkig) de negatieve dingen die er allemaal bij mama zijn gebeurd en waarom ze daar niet meer woont. Zij accepteert mijn gezag niet. Alleen papa en mama mogen iets tegen mij zeggen en jij als stiefmoeder niet is haar houding. Als ik haar toch ergens op heb aangesproken omdat het echt niet kan krijgen we het verhaal weer ik wil hier niet wonen, maar wel bij mama. Zij is van mening dat ze hier vaak ruzie heeft. Is vergeten dat haar gedrag de ruzies veroorzaakt en destijd toen ze bij haar moeder woonde minimaal 1 keer per dag ruzie had. Nu is dat hier een stuk minder, maar als er ruzie is, is zij er altijd bij betrokken. Wat kunnen we er aan doen dat zij mij gaat accepteren. Voor ons is het geen optie dat ze terug naar moeder gaat. Zij heeft duidelijke grenzen nodig en die kreeg ze niet van moeder. Ze heeft niet in de gaten dat haar gedrag ongewenst is. Wij spreken haar daar op aan en dat is heel moeilijk voor haar. Moeder deed/doet dat niet. Wat hebben jullie voor advies voor mij om met haar om te gaan of moet ik accepteren dat zij mij nooit zal accepteren? Alvast bedankt Gerdien.

Hallo, Ik ben een moeder van twee kids, van 9 en 12. Hun vader heeft mij bedrogen met een vrouw/moeder, met wie hij nu samenwoont. En zij vormt momenteel mijn grote probleem. Ze lijkt zich op alle mogelijke manier te willen mengen in het leven van mijn kinderen. Aan de kant gezet worden als partner doet enorm pijn, maar het gevoel dat ook geprobeerd wordt om aan je rol van moeder te knagen is zo mogelijk nog pijnlijker. Ze hangt de lieve stiefmoeder uit, vooral naar m'n oudste, dat is de dochter en zij heeft alleen jongens.. M'n dochter vind haar aardig, dat kan ik haar niet kwalijk nemen natuurlijk, ze kent de voorgeschiedenis van de scheiding niet. Ik besef dat het erger zou zijn als mijn kinderen haar niet zouden accepteren/aardig vinden, maar daar gaat het nu even niet om.. Nu is mijn dilemma; in hoeverre meld ik mijn kinderen dat ik zo veel moeite heb met haar? Ik wil op een of andere manier uitleggen dat het pijnlijk is als zij mee is naar de gymuitvoering van m'n dochter. Dat ik het vreselijk vind als zij m'n dochter mee naar de stad neemt om sportkleren te kopen. Ik wil de kinderen niet het gevoel geven dat ze een soort van moeten kiezen, maar ik wil ook niet dat ze denken dat ik er oke mee ben..? De vader vindt trouwens dat ik niet moet zeuren, volgens hem moet ik de kinderen de kans geven een band met haar op te bouwen.. Hoe voorkom ik dat het voelt alsof haar nieuwe band met mijn kinderen ten koste gaat van mijn band met m'n kinderen!? Ik hoop dat jullie goede raad hebben, alvast bedankt.

Mijn partner en ik zijn ongeveer een jaar uit elkaar. Helaas zijn er nog veel spanningen tussen ons. Wij hebben samen twee prachtige dochters van 16 en 13 jaar. Mijn ex-partner spreekt nog steeds slecht en laatdunkend over mij tegenover iedereen die het (wel/niet) horen wil, ook in bijzijn van de dochters. Zij kan haar frustratie en wrok maar niet loslaten, ook al voldoen ik trouw aan mijn verplichtingen. Dat zegt ook de mediator. Mijn ex-partner meent mij nog continue de les te moeten leren en bemoeit zich ook met mijn leven als ex partner terwijl we uit elkaar zijn. Ik zie mijn dochters 4 op 10 dagen, inclusief 1 weekend. Net als andere kinderen, hebben ook mijn puberdochters begrenzing en opvoeding nodig; ik wil niet alleen maar een 'fun weekend daddy' zijn. Als ik dus opvoed of grenzen stel, krijg ik kopieergedrag van mijn ex -partner terug, inclusief grote bek. Het gevoel van verhouding is daarbij zoek. Ik zou graag willen dat we met een beetje begrip en respect met elkaar omgaan; ik vind het moeilijk bespreekbaar te maken omdat ik geen zin heb om slecht te praten over hun moeder en omdat zij individuen zijn en geen kopie van mijn ex-partner. De link met hun moeder hoeft dus ook gemaakt te worden, maar zij zien/horen wel hoe mijn ex partner meent met mij om te moeten gaan. Ten aanzien van mijn ex-partner ga ik vaak niet in op haar bittere commentaar omdat uit het verleden blijkt dat geen zin heeft. Ik kijk naar voren en wil graag ene betere band met mijn dochters, juist omdat ik toch al op (informatie) achterstand sta. Niet geforceerd, soms je mond houden en er gewoon zijn al voldoende. Maar in mijn huis moet ik op kunnen voeden en soms grenzen stellen. Tegelijkertijd wil ik hun ook compassie en mildheid mee geven als mensen anders reageren dan dat zij zelf verwachten. Pogingen om dit met mijn ex partner als moeder van onze kinderen te bespreken, stranden. Ik kan echt wel tegen een stootje en ben zelf ook (ooit!) puber geweest. Enig idee hoe ik hun gedrag met mijn dochters bespreekbaar maak, zonder dat onmiddellijk het korte lontje ontvlamt?

Lieve jongeren, kunnen jullie mij adviseren in het volgende. Mijn 3 kinderen wonen bij mijn bijna ex-man. Bij mij komen ze, naar mijn inziens, te weinig, maar ik laat ze daarin wél vrij. Ik mis ze vréselijk in elke cel van mijn lichaam. Ik merk vaak, dat ze dit niet beseffen. Wat kan ik het beste doen? Hun vertellen, dat ik ze heel erg mis en dat ik graag zou zien, dat ze vaker kwamen? Of moet ik ze daar niet mee lastig vallen? Ik vind het moeilijk om hier een keuze in te maken.Ik wil het beste voor mijn kinderen. Misschien kunnen jullie mij helpen. Alvast bedankt!