Hallo. Ik ben mama van 2 prachtige kids. Meisje en jongen. Meisje is van een andere vader waar ik dus niet meer samen mee ben. Nu gaat ze dus 1 x in de 2 weken naar haar vader en ik heb het daar erg moeilijk mee zelf vind ze het wel erg leuk maar komt erg geprikkeld terug. Haar vader kijkt niet naar haar om als ze niet bij hem is en die mogelijkheid is er wel. Ook vaak houdt hij zich niet aan gemaakte afspraken en brengt of haalt haar op andere tijden op of wat ook nog wel eens voor komt is dat hij helemaal niet komt. of dan is het weekend bij hem en gaat hij naar zijn werk en blijft mijn dochter bij zijn vriendin zown 2uur..Ik vind het erg moeilijk om hier mee om te gaan het liefst hou ik haar dicht bij mij en heeft ze gewoon 1 gezin wat mij het beste lijkt maar het is zo als het is. Hoe kan ik hier het beste mee om gaan? erg lastig. super gek op mijn kids! Wil natuurlijk het beste voor allemaal. Hoop om wat tips.. Alvast bedankt

Hoi, Een korte sitatieschets: ons gezinnetje bestaat uit papa, mama, grote zus(10) en kleine zus(2). Grote zus komt uit een vorige relatie van de papa. Ik ben dus haar co-mama. Er is een week-week regeling in het schooljaar; in de vakantie wordt er onderling een regeling afgesproken. Op een paar details na loopt het co-ouderschap vrij vlot. In het schooljaar verloopt de wissel via school, in de vakanties aan de deur. Bij ons wordt er wel een kort praatje gemaakt aan de deur maar daar blijft het bij. We vragen de mama en co-papa nooit mee naar binnen en de gesprekken gaan bijna uitsluitend over de dochter. Hoewel het meisje dit niet letterlijk vraagt, merken we toch dat ze graag haar nieuwe kamer of haar nieuwe huisdier eens zou willen tonen aan haar mama. Omgekeerd merken we dat de mama en co-papa daar minder problemen mee hebben en is mijn vriend wel al eens tot in de tuin gegaan omdat zijn dochter hem iets wou tonen. Ik vraag mij af of dit belangrijk is voor een kind om dit wel te doen ook al hebben wij hier niet zoveel zin in. Ik vind het contact met de mama en co-papa nog steeds niet evident. Je bent geen vrienden van mekaar maar toch zit je héél dicht in mekaars leven. Ik denk hierover na en kan mij inbeelden dat het als kind moeilijk is om twee afgesloten levens te hebben (ondanks het feit dat er foto's verstuurd worden, dat ze zelf van de een naar de nader kan als ze dit wel en dat de ouders en co-ouders wel met mekaar praten en samen naar schoolvoorstellingen ed gaan). Dus mijn vraag: in hoeverre is het voor de kinderen belangrijk dat de ouders bij elkaar over de vloer komen?

Nog een vraag. Mijn man heeft een vriendin. Dat is uiteindelijk de reden dat we heel snel uit elkaar zijn gegaan. Vriendin woont in Australia. Hij gaat tijdens onze vakantie ( ik en de kinderen gaat hij daar naar toe). Kinderen zijn 9 en 11 ze weten van niets over zijn vakantie plannen ( net geregeld en ook niets van vriendin). Geeft het verwarring als de kinderen het weten of is het juist goed. vader wil liever niets vertellen ik wil liever alles vertellen maar ik wil ook niet dat de kinderen de duper van mijn boosheid worden of zijn ontkenning worden. Is er een tussen weg. Ik zie het even niet. Help!! Advies graag.

Ik heb een dochter van 9 jaar. die niet haar vader wilt bellen!ze is 3 wk bij me elke keer bonje erover.bel ik zijn nummer verbreekt ze de lijn.lopen we langs zijn huis bel even aan en papa even gedag zeggen.nee hij is te druk met andere dinge en loopt gewoon door! Papa belt mijn toch ook niet!Hoe kan ik dit toch beter krijgen!

Hoi, mijn dochter van 3,5 jaar heeft al sinds haar geboorte moeite gehad met in slaap vallen en blijven slapen s'nachts. ze heeft problemen gehad met haar luchtwegen waardoor het inslapen lastig was (pijnlijke oortjes, benauwd, keelontstekingen etc.) Ik ben er altijd voor haar geweest. Toen zij negen maanden was zijn haar vader en ik uit elkaar gegaan. Het ander half jaar wat volgde was hectisch, ik stond er met mijn dochter vrijwel alleen voor. Slopende nachten met een huilende baby. Ik heb toen weinig steun van mijn ex gehad en mijn dochter daardoor ook. Het afgelopen ander half jaar is het veel beter gegaan met het contact met mijn ex en onze kinderen. ( we hebben nog een zoon). Mijn kinderen gaan nu graag naar hun vader toe, zijn altijd blij als ze hem zien. Het enige wat een probleem blijft met mijn dochter is het slapen bij haar vader. Bij mij gaat het ook niet altijd soepel maar vaak wel. we hebben wel een ritueel, ik blijf bij haar tot ze in slaap valt. Hierbij houd ze mijn pink vast. Dit vind ik niet erg want het gaat nu beter als eerder. Toen viel ze in slaap in mijn bed en bleef ze bij me slapen. langzamerhand viel ze in slaap in haar eigen bed en kwam ze ergens gedurende de nacht. Nu slaapt ze vaak de hele nacht in haar eigen bed. Bij haar vader lukt het niet om in slaap te vallen in haar eigen bed en gaat ze in zijn bed. Haar vader is dan een uur of drie met haar bezig voordat ze in slaap valt. Ze wil naar beneden, ze wil naar mij, huilen totdat ze, waarschijnlijk, van vermoeidheid in slaap valt. Als ze in de nacht wakker word dan is het ook regelmatig huilen en wil ze naar mij. Soms wil ze al niet mee naar haar vader. ze is dan wel blij als ze hem ziet maar wil niet mee. Dit is vaak in de avond. We laten haar dan bij mij of hij neemt haar mee en als ze blijft huilen dan haal ik haar weer op. Als ze bij mij blijft slapen is ze overdag wel gewoon bij haar vader. Mijn gevoel zegt dat ik haar niet moet dwingen om bij haar vader te slapen. Ik kan mij voorstellen dat kinderen soms liever bij hun moeder zijn. Dit kan natuurlijk ook andersom. Mijn zoon (6) wil regelmatig extra naar zijn vader wat hij dan ook mag. Gezien haar verleden en haar angst om in slaap te vallen kan ik mij voorstellen dat ze zich veiliger voelt bij mij, dat ze meer vertrouwen heeft bij mij. Mijn vraag is aan jullie, wat is jullie ervaring hiermee. Wat als je niet naar 1 van je ouders wilde of liever niet daar sliep, hoe werd hier mee omgegaan en hoe vond je dat. mijn dochter kan mij helaas nog geen duidelijk antwoord geven, ze is nog erg jong. Alvast dank jullie wel voor het meedenken en antwoorden.

Een lang verhaal probeer ik zo kort mogelijk te vertellen. Mijn stiefdochters (13 & 17 jaar) geven beide afzonderlijk van elkaar aan dat er bij vader thuis nogal wat (financiële) problemen zijn. Geen internet, geen tv (geen gas, geen elektra in de maand april/mei). Afgelopen week vertelde de oudste dat het huis door de bank verkocht gaat worden. Vader heeft gezegd dat ze hier niet over mag praten bij moeder thuis (de jongste weet van niets). Allebei de kinderen willen graag de omgangsregeling aanpassen. Op dit moment wonen ze bij ons (moeder en partner) en gaan op woensdagmiddag en 2 weekenden per maand naar vader. De laatste weekenden hebben ze vader niet gezien (de jongste heeft hem gevraagd om meer thuis te zijn, maar is van een hele koude kermis thuisgekomen). De dagen dat ze eigenlijk bij hun vader horen te zijn, brengen ze door bij opa en oma op de flat (opa en oma zijn ontzettend goed voor de kinderen, daar gaat het niet om). Helaas wonen opa en oma in een heel ander deel van de stad, waardoor contact met vriendinnen etc. geen mogelijkheid is. Sinds wij vermoedens hebben dat het niet goed loopt bij vader proberen we in contact met hem te komen (buiten de kinderen om). We hebben hem nu 6 keer uitgenodigd om in gesprek te gaan over de kinderen. Vader heeft nergens op gereageerd (neemt niet op, stuurt niets terug etc.). Allebei de kinderen geven afzonderlijk van elkaar aan dat ze de zomervakantie liever bij moeder blijven. Na overleg met de advocaat is gebleken dat een zaak aanspannen een zeer kostbare maar vooral zeer tijdrovende klus gaat worden waarbij de kinderen bij de rechter hun verhaal moeten doen (de oudste durft dit niet). De andere optie is in gesprek gaan met vader om de omgangsregeling aan te passen aan de wensen van de kinderen (helaas lukt het ons niet om met vader in gesprek te gaan). Wij weten niet meer wat we moeten doen! We willen niet nog meer stress veroorzaken voor de kinderen. Wie heeft er nuttige tips voor ons (daarbij wel aangegeven dat we al veel hebben ondernomen: AMK - Advocaat - korrelatie - CJG)

Onze kleinzoons hebben aangegeven dat ze graag bij ons op bezoek komen en ook graag ook willen logeren. Nu zouden wij willen weten hoe we dat kunnen realiseren zonder dat het van de tijd van hun papa af gaat. Hun moeder wil met ons of onze familie niks meer te maken hebben. Het staat wel in het ouderschapsplan dat ze het contact moet blijven onderhouden, maar dat wil ze niet

Beste jongeren, Is het voor kleine kinderen (4 jaar) een probleem qua structuur/rust/regelmaat als zij om en om een paar dagen bij iedere ouder wonen? Hoe kan je aan zo'n klein kind duidelijk maken wanneer hij bij welke ouder is (de dagen zijn niet iedere week hetzelfde door wisseldiensten)? Bijvoorbeeld een kalender met gekleurde vlakjes: roze is mammadag, groen is pappadag? Of op welke andere manieren? Alvast bedankt voor de tips!

Ik ga scheiden. ik heb kinderen van 9 en 11jaar. De kinderen vooral de jongste wil graag dat ik nog naar feestjes gaan van mijn ex-schoonfamilie maar ik kan moeilijk gezellig doen met mijn ex op zulke gelegenheden. we kunnen verder prima met elkaar praten over alle zaken rondom de kinderen. Hoe kan ik het beste uitleggen aan mijn kinderen dat ik het niet ''kan''/ wil. graag jullie advies

Hallo allemaal, Ik ben een gescheiden moeder met 4 zoons, hun vader en ik zijn al 2 keer gescheiden. Wij wonen nu apart en zien elkaar regelmatig, dit lijkt de oplossing voor ons, omdat wij veel van elkaar houden maar niet in 1 huis kunnen wonen. Mijn zoons weten hier nog niks van. We durven het ook niet te vertellen omdat ze alle 4 heel afstandelijk doen ( wat ik als moeder ontzettend goed begrijp). Ik heb zelf een moeilijke fase in mijn leven doorgemaakt door mishandeling in mijn jeugd. Dat heeft een last op onze relatie gelegd en was de reden dat ik wij uit elkaar gingen omdat ik mezelf moet leren kennen en mijn jeugd moet verwerken. Ik weet op dit moment niet wat ik met de situatie aan moet, ik wil mijn kinderen niet kwijt!!!!!! Maar snap ook dat wij als ouders er de laatste jaren een zootje van hebben gemaakt. Ik snap mijn kinderen heel goed, maar wat is er leuker dat je ouders weer bij elkaar zijn maar wel apart wonen omdat dat uiteindelijk de juiste weg is voor de ouders. Snap dat ze het vertrouwen kwijt zijn!!! Maar moeten toch als volwassenen zich enigszins kunnen inleven hoe moeilijk het misschien wel is als je in je jeugd mishandeld bent, en dat je uiteindelijk kan vastlopen in je huwelijk, omdat het voor hun vader ook moeilijk is om met een partner te leven die haar jeugd niet heeft verwerkt. Wie heeft hier een reactie op?? Ik ben een radeloze moeder die wil dat alles weer enigszins normaal gaat lopen, maar dondersgoed weet dat er veel beschadigd is!!!,