Hoe kan vader weer met moeder praten? Net na de zomervakantie 2013 hebben we (ouders)samen besloten dat het (na twee jaar therapie) helaas beter was om te gaan scheiden. Samen hebben we een mediator uitgekozen om ons te helpen bij de scheiding. Na twee gesprekken heeft moeder de mediation gestopt en een advocaat genomen. Hierdoor heb ik heb ook een advocaat moeten nemen. Beide advocaten kennen elkaar, en hebben een gesprek met z'n vieren voorgesteld om de scheiding te regelen. Dit hebben ze vaker samen gedaan. Moeder wil geen gesprek met z'n vieren. Vader en zijn advocaat hebben moeder gevraagd wat/hoe ze verder wil, maar geen reactie/voorstel van moeder of haar advocaat vernomen. Mei 2014 is moeder met onze zoon en haar dochter naar het naastgelegen dorp verhuisd. Ik ben blijven wonen. Moeder en haar zwager (ook gescheiden) en vader en zijn zwager hebben in juli 2014 twee gesprekken gehad en geprobeerd om een ouderschapsplan op te stellen. Moeder heeft de gesprekken gestopt. NIM Maatschappelijk werk heeft aangeboden om een gesprekken met ons samen te hebben, maar moeder wil geen gesprekken met iemand van het NIM erbij. Tot en met de herfstvakantie (oktober) 2014 kwam mijn zoon om het weekend vrijdags uit school bij mij tot zondag 's avonds en soms tussendoor met een vriendje. Omdat, ondanks vragen hoe verder met de scheiding, steeds geen reactie kwam, is op advies van mijn advocaat eind oktober 2014 een verzoek tot scheiding ingediend bij de Rechtbank. Vanaf dat moment kwam mijn zoon niet meer.... 15 januari 2015 heeft de rechtbank een voorlopige omgangsregeling en alimentatie vastgesteld en om een omgangsonderzoek gevraagd bij de Raad voor de Kinderbescherming. De voorlopig vastgestelde omgangsregeling is niet nagekomen. Heel soms is mijn zoon een paar uurtjes geweest na aandringen van de raadsonderzoekster. Op 1 mei 2015 is onze zoon, met onze toestemming, onder toezicht gesteld (OTS) van de jeugdbescherming (JB)om te proberen het contact met beide ouders te herstellen/ verbeteren. JB heeft beide ouders uitgenodigd voor een gezamenlijk gesprek, maar moeder wil dat niet. Als ik moeder mail, reageert ze niet. Als ik bel, neemt ze meestal niet op. Hoe kan ik weer zo normaal mogelijk met moeder in gesprek komen? Mijn zoon zegt moeite te hebben om bij mij te komen, omdat we daar als gezin gewoond hebben en hij daar ruzies tussen ons heeft meegemaakt en daar gehoord heeft dat we gingen scheiden. Vanaf juni 2015 is er begeleide omgang, en haalt iemand van JB mijn zoon op, en zie ik hem 1 uurtje per 2 weken bij een café. Hoe kan mijn zoon (11 jaar) het bij mij weer fijn gaan vinden en weer regelmatig (spontaan) komen? Ik hoor graag jullie ervaringen en tips!

Hoe kan ik best vakanties regelen met onze dochter. Deze zomer is de eerste sinds mijn vrouw en ik uit elkaar zijn en mijn dochter vind het veel te druk en dat zij is te weinig gevraagd over wat zij wil. Hoe kunnen wij als ouders dat beter regelen?

Vakantie moet de mooiste tijd van het jaar zijn. De eerste drie weken met ons waren dat voor mijn dochter ook. Ik vraag jullie mening: Als er wordt afgesproken dat je kind drie weken bij de ene ouder verblijft en drie weken bij de andere ouder verblijft of het dan normaal is dat vader op vakantie gaat met het hele gezin en mijn dochter achterlaat voor twee weken bij haar oma? Dat vader schermt met het feit dat ik als moeder, niet bepaal hoe hij die tijd indeeld? Hoe kan het dat mijn dochter aangeeft bij zowel Veilig Thuis als bij een nog nietswetende gezinscoach van het CJG, oma, vader en bij mij dat zij niet bij oma wilt zijn maar bij mij wilt blijven zolang vader op vakantie is, dat het nu toch zo is dat ze bij oma verblijft? Maandag was vader er niet op de wisseldag. Ik heb mijn dochter bij me gehouden. Hij is gister van z'n vakantieadres teruggekomen om het met de mevrouw van het CJG voor elkaar te krijgen en is na het gesprek direct weer vertrokken naar de rest van zijn gezin op Texel! Mijn dochter is alle vertrouwen in hulpverlening weer verloren. Haar verdriet is inmens groot want ze vind (terecht) dat er niet naar haar geluisterd wordt. Ze is 13 jaar en weet zich geen raad. Ze is in mei uit huis gezet door haar stiefmoeder en woont sinds die tijd zonder mijn toestemming bij oma maar dan is haar vader bij haar. Althans dat gaat na de vakantie ook niet meer het geval te zijn. Dan zal vader deels bij haar zijn en deels bij zijn gezin bij hem thuis. Een situatie die mijn dochter ook niet wil. Met vader valt niet te praten en volgt geen adviezen van proffesionals op. Bij Veilig Thuis loopt een onderzoek naar aanleiding van een melding ivm de uit huisplaatsing van mijn dochter. De gesprekken met alle betrokkenen hebben plaatsgevonden en zal na de vakantie verder besproken gaan worden. We hebben beide gezag maar hoofdverblijf is bij vader. Wat kan ik doen? Is jullie advies, afwachten en de professionals hun werk laten doen? Of toch juridisch ingrijpen? Alvast bedankt voor je tijd en gedachte.

Hoi. Ik lig nog niet zo lang in scheiding. Maar zit met een vraag. Mijn schoonouders willen na een aantal weken geen contact nu ineens een gesprek met me aan gaan. Wat moet ik hier mee ? En hoe ga ik er mee om ??

Lieve kinderen van gescheiden ouders, Wat fijn dat jullie je zo inzetten voor jullie lotgenoten! Wij hopen dat jullie ons en dus ook onze kinderen (9 en 7 jaar) kunnen adviseren in het volgende. Mijn man en ik hebben besloten om "deels" uit elkaar te gaan, maar niet zo als dat meestal gaat. Er heerst tussen ons geen enkele vorm van vijandigheid, haat, misgunnen of andere negatieve gevoelens maar de koek is gewoon op. Wij staan met de neuzen in dezelfde richting en gaan met respect met elkaar om en vallen elkaar niet af naar de kinderen toe. Wij zijn echt elkaars beste vriend en onze kinderen staan bovenaan. Wij gaan niet officieel scheiden, en er zal niemand verhuizen. Wel zullen we ons huis in elk geval zolang de kinderen nog thuis wonen in 2 delen met in het midden een gemeenschappelijke ruimte, met als doel dat wij beiden iets meer ruimte/rust van de ander hebben. De kinderen kunnen altijd van Pappa naar Mamma en andersom lopen. 2 of 3 avonden per week eten we gezamenlijk en we blijven ook leuke activiteiten, feestdagen en zomervakanties met elkaar doorbrengen. Wij zijn er niet over uit hoe en wat we onze kinderen vertellen omdat er wel wat dingen gaan veranderen, maar we niet gaan scheiden zoals dat meestal gaat. Mijn man wil alles geleidelijk (met verhaal: mamma slaapt in andere kamer omdat pappa snurkt) en langzaam laten verlopen. Maar omdat ik uit jullie boek heb begrepen dat het belangrijk is om duidelijk te zijn, zodat kinderen geen hoop koesteren dat hun ouders weer bij elkaar komen, vraag ik me af of dit de manier is. Ik wil voorkomen dat zich allemaal dingen in het hoofd gaan halen. Wat is pedagogisch gezien de beste manier om de kinderen goed voor te bereiden en hoe op de hoogte te stellen van de veranderingen? We realiseren ons dat deze situatie vragen zal doen opwekken in de gemeente waar wij wonen en dat mensen hierover gaan praten en dat onze kinderen hierover vragen zullen krijgen van andere kinderen. Heel veel dank voor jullie tijd en moeite!

We zijn sinds april uit elkaar echtscheiding is nog niet rond. Vader heeft een vriendin die in buitenland woont . Aanbod van papa - vriendin komt voor het eerst met de herfstvakantie naar Nederland om mij te ontlasten wil hij de kinderen samen met haar een week op vakantie nemen. Het is een ding voor de kids haar te ontmoeten maar een week samen weg is dat goed voor de kinderen ( 9 en 11). Het voelt niet ok voor mij maar misschien ben ik te veel met mijn eigen emoties bezig. wat is goed of verstandig voor de kids?? Ze weten dat hij een vriendin heeft sinds gisteren en Oudste zoon lijkt voor nu rustig mee om te gaan de andere vindt het zielig voor mij, niet eerlijk wat papa doet en is boos. Graag uw mening. Bedankt

Beste .., Ik maak me grote zorgen om mijn kleinkinderen van drie en zes jaar. Hun vader is plotseling vertrokken en zij hebben hem niet meer gezien. Nu blijkt dat hij een psychose heeft en het komt nooit meer goed met hem. Hij zit in een instelling aan de andere kant van de wereld. Bovendien gaat mijn dochter van hem scheiden, omdat het niet vol te houden is. Wat zeg je tegen de kinderen? Ze missen hun vader heel erg. Hij was altijd een geweldig lieve papa, maar hij is ziek in zijn hoofd. Dit kan heel erg lang gaan duren en hoe zorg je ervoor dat de kinderen goed opgevangen worden? alvast bedankt, oma Jannie

bijna vijf jaar geleden ben ik gescheiden, voor mij een heel proces waarin ik dacht mijn gezin mee genomen te hebben in die fase, maar voor mijn vrouw en kinderen bleek het toch uit het niets te lijken komen. Dat heb ik niet goed gedaan. Na een poos apart in huis gewoond te hebben ben ik na drie maanden op mezelf gegaan, even Co-ouderschap gehad maar dat stopte toen ik een vriendin kreeg. Mijn ex was laaiend en maakte mij en mijn vriendin voor van alles uit wat je niet wilt horen. Mijn kinderen waren daarbij en hebben zich vervolgens ook tegen mij gekeerd. Het is me altijd gelukt om uit verwijten te blijven en me altijd kunnen richten op "er samen uit komen". Helaas is dat tot op de dag van vandaag niet gelukt. Ik heb zelfs op verzoek van mijn ex de relatie verbroken met die vriendin en ben twee jaar alleen geweest. Zonder resultaat, want ik mocht alleen terug komen naar hen en dat ik alleen ben maakte niet uit. Inmiddels ben ik terug bij die vriendin en woon ik met haar samen. Als mijn ex me ziet gaat ze sneren ook als de jongens (18-16-14 inmiddels) erbij zijn. Ik stuur ze wekelijks een of meerdere mailtjes enzo met vragen over wat ze bezig houdt. Van de oudste twee hoor ik niks terug, de jongste soms. Ik erken echt dat ik dingen niet goed gedaan heb in het proces van scheiden, heb van alles geprobeerd maar heb mijn kinderen in die vijf jaar misschien drie keer gesproken. Ik ga iedere zaterdag bij de voetbal kijken en naar ouderavonden enzo, maar heb eigenlijk nooit de kans gehad ze te spreken, ze zeggen dat ze me haten en geen contact meer willen. Hebben jullie tips voor me hoe hiermee om te gaan? Stoppen met mailtjes, geduld hebben? Alvast bedankt voor jullie reacties

Hallo, Ik ben moeder van 3 kinderen 14,15 en 17 ik lig momenteel al maanden in scheiding en mijn man houd de kinderen bij mij weg. Af en toe lukt het om zonder zijn medeweten af te spreken en dan vertellen ze mij dat ze ook bij willen zijn thuis worden er echter alleen leugens verteld en dan kan ik weken lang niet in contact komen met mijn kinderen. Voordat deze scheiding speelde heb ik altijd een hele hechte band met mijn kinderen gehad hoe kunnen wij weer bij elkaar komen? Bedankt voor jullie advies Anna

Mijn dochter van 9 geeft aan moeite te hebben met mijn de vrouw waarmee ik ben getrouwd. Hierdoor wilt zij alleen met mij en mijn zoon ( zoon van nieuwe vrouw) afspreken en niet meer komen als mijn vrouw er is. Ik heb aangegeven dat dit niet kan wat zij wilt en dat wij eerst moeten praten met elkaar. Dit wilt zij niet en van haar moeder hoeft het niet. Nu heb ik inmiddels mijn dochter al 5 weken niet gezien en kan ik haar alleen zien op de voorwaarden die zij en haar moeder willen. Wat kan ik doen als vader?