Radeloos

Beste Miep, Bedankt voor uw bericht op ons forum. Ik vind het voor u erg vervelend dat het zo is gelopen. Ik moest er ook echt even goed over na denken wat in deze situatie het beste kan zijn. Allereerst moet ik zeggen dat ik het een moedig besluit vind van u en uw ex-partner om de situatie zo aan te pakken. Kinderen van gescheiden ouders kunnen het erg waarderen als hun ouders nog goed met elkaar kunnen omgaan, dat is heel erg waardevol voor de kinderen. Ze zullen dit zelf ook enorm waarderen! Het is inderdaad erg moeilijk hoe je nu het best dit aan jullie kinderen kunt vertellen. Toch denk ik dat er maar een ding erg belangrijk is hierbij: het houden van een goed gesprek naar jullie kinderen toe waarin jullie heel eerlijk zijn over alles. Voer dit gesprek uit met uw ex-partner erbij. Vertel wat u vindt dat ze moeten weten. Zij hebben er ook recht op om te weten wat er speelt. Als zij weten wat er speelt, vinden ze het fijn dat ze hierover op de hoogte zijn. Misschien zullen ze op het moment dat ze dit zojuist hebben gehoord er veel moeite mee hebben en misschien anders reageren dan u had gehoopt, maar weet dat ze het uiteindelijk zullen gaan waarderen, omdat u en uw ex-partner de waarheid hebben verteld. Het kan daarnaast ook ontzettend voor uzelf opluchten dat u uw verhaal hebt kunnen doen. Mocht u er heel veel moeite mee hebben, dan is het misschien eens goed om er met iemand in uw omgeving eerst over te praten. Kies een vertrouwd persoon die u goed kent. Vaak kan iemand uit uw eigen omgeving heel goede adviezen geven, omdat deze persoon u ook goed kent. Bespreek samen met uw ex-partner van tevoren wat jullie allemaal aan jullie kinderen willen vertellen. Zo kan er tijdens het gesprek met jullie kinderen geen verwarring ontstaan tussen jullie beiden. Ik wens u heel veel succes en sterkte met de situatie (en hopelijk ook met het gesprek). Met vriendelijke groet, Aron

Beste Miep, Dat is een zware en ingewikkelde situatie. In elk geval is het goed dat je door hebt wat dat met je kinderen zal doen. Ik weet verder niet hoe oud je zoons zijn, maar het beste kan je het met ze bespreken. Behandel hen hierin als gelijken en concentreer op hun ervaring, zodat jij weet hoe het voor hen voelt en zij dit ook kwijt kunnen (en voelen alsof ze dat in de toekomst kwijt kunen). Vraag hen daarna ook om tips, want niemand weet beter hoe je het voor hen beter kan doen dan henzelf. Wees in dit gesprek wel echt voorzichtig dat je je eigen verhaal niet op ze ontlaadt, daar gaat het namelijk even niet over. Dit is allemaal ook lastig voor jou en dat snap ik, maar dat is iets om met vrienden te bespreken, niet je kinderen. Als zij graag dingen willen weten kan je het natuurlijk vertellen, maar blijf zoveel mogelijk bij hun ervaring. Door op hun ervaring te concentreren voelen ze zich serieus genomen, en weten ze ook dat je om ze geeft, dat het dus okay is als ze zich hier niet zo fijn bij voelen, maar dat jij daar ook iets aan wilt doen. Ze weten dan dat jij er voor hen bent en ze bij jou terecht kunnen. Ik hoop dat deze tips helpen, ik wens je veel sterkte.