Wat is de beste manier?

Beste Mary Jane, Bedankt voor het compliment. Het is erg leuk om kinderen en ouders te adviseren inzake echtscheiding. Het is begrijpelijk dat jij en je man dit goed aan jullie kinderen willen uitleggen. Jullie willen niet voor verwardheid zorgen. Het is inderdaad belangrijk om duidelijk te zijn. Dus wat ik zou doen is, duidelijk maken dat mama en papa hele goede vrienden zijn. Maar dat jullie dus apart van elkaar gaan slapen, omdat mama en papa wat meer ruimte van elkaar nodig hebben. Probeer misschien daarbij ook, om duidelijk te maken dat er niets (behalve het apart slapen, meer rust voor elkaar) tussen jullie situatie gaat veranderen. De woonsituatie blijft hetzelfde, de relatie tussen mama en papa blijft ook goed en de relatie tot jullie kinderen natuurlijk ook. Het is niet precies te zeggen, wat pedagogisch gezien het beste is. Ik denk dat het voornamelijk belangrijk is, om gewoon duidelijk te zeggen dat papa en mama misschien niet meer zoveel van elkaar houden, maar het echter wel super goed met elkaar kunnen. Eerlijk de situatie vertellen is het beste. Dan weten de kinderen ook waar ze aan toe zijn. Ik wens jullie veel liefs, Groeten, Anne

Dank voor je reactie Anne! Hier hebben we echt veel aan. Groeten Mary Jane

Beste Mary Jane, Allereerst wil ik je een heel groot compliment geven dat jullie deze vraag stellen. Het feit dat jullie je zo bekommeren om de kinderen in deze situatie is al erg goed en waardevol. Over de inhoud van je verhaal: Ik heb zelf ervaring met 2 ouders in scheiding in 1 huis (mijn 'vaders-kant' was links en mijn 'moeders-kant' was rechts). Mijn kamer bleef hetzelfde en bevond zich in 'papa's kant' en mijn zus en ik konden via een gangetje boven altijd naar beide ouders toe wanneer we maar wilden! Mijn ouders hadden wel een heftige scheiding en praatten niet met elkaar. Dat maakt de situatie wel een beetje anders, maar toch ook hetzelfde. Ik kan jullie een groot advies geven dat belangrijk is in een situatie als deze: zorg dat er duidelijkheid en openheid heerst. Bijvoorbeeld een duidelijke regeling rondom wie wanneer waar eet, wie brengt naar voetbal/hockey, welke dag kom je in welk huis thuis na school en wie wacht je dan op/haalt je op van school om je verhalen te horen. En besef je het volgende: wat nou als je kind daar helemaal geen zin in heeft en gewoon lekker even wil puberen (9 jaar is al behoorlijk oud en de pubertijd komt al meer in zicht..) en te laat kom bij het eten, worden jullie dan boos? Wat nou als dat bij mama toevallig een aantal keer gebeurt en bij papa niet, kijkt mama dan met verdriet en jaloezie uit het raam? En mag je kind lachen in de tuin over dingen die jullie met het gezin samen hadden, terwijl hun andere ouder een paar meter verderop meeluistert maar er niet bij is? Bedenk je erg goed dat een kind een heel groot gevoel van loyaliteit heeft naar beide ouders. Ik was mij zeer erg bewust van het feit dat mijn moeder of vader een paar meter verderop alleen zat. Ik voelde me een postbode tussen twee kampen, ookal hebben mijn ouders mij altijd gezegd dat dat écht niet nodig is! Verder hoor ik je over een gemeenschappelijke kamer, maar denk je dat het kind zich dan vrij genoeg voelt om daar niét in te gaan zitten en gewoon op haar/zijn lievelingsplekje bij bv mama op de bank? Ik denk dat die 'keuzes' waar het kind dan elke keer voor komt te staan erg groot is. Mijn advies is dus dat er juist erg veel duidelijkheid moet zijn. En openheid en ruimte voor het kind om zelf dingen aan te geven. Op het moment dat er onduidelijkheid is ontstaat er een onveilige thuis situatie en dat geldt niet alleen voor de kinderen maar ook voor jullie al ouders/ persoon. Ook daar moet je goed over nadenken, hoe ga je het zelf vinden als je je (ex)partner met je kinderen hoort lachen en je kinderen eventueel humeurig zijn bij jou? Of als de ander een nieuwe relatie krijgt en je daar ook met je neus bovenop zit? Als je naast elkaar blijft wonen wordt de individuele ruimte die jullie zo verlangen enorm beperkt, want je hoort en ziet alles van elkaar. Ik hoor aan je verhaal dat jullie zo'n goede ouder-band hebben, en dat is het áller belangrijkste! Koester deze band en doe dat door te beseffen wat de consequenties zijn van jullie keuzes! Het zou zo zonde zijn als jullie band minder goed wordt door bepaalde beslissingen. Nogmaals mijn complimenten dat jullie zo nadenken over de situatie, dat je het boek hebt gelezen en dat je zelfs zo stoer bent om advies te vragen!! Daar zouden veel ouders iets van kunnen leren! Veel succes en voel je vrij om altijd vragen te blijven stellen! Liefs, Sophie

Sophie, Ook jouw bericht is echt heel erg dankbaar ontvangen en je compliment ook :) Heel veel dank! Frapant dat jouw oude situatie zo lijkt op wat wij op dit moment proberen te creeeren. Wij kunnen hier echt heel veel van leren. Dat het van essentieel belang is dat we heel duidelijk zijn naar de kinderen maar vooral ook onderling hele duidelijke afspraken maken. Dat zal als puntje bij paaltje komt, nog best lastig kunnen zijn. Dank voor alle tips, waar wij gewoon nog niet bij stil staan omdat we nog niet in de situatie zitten. Als ik in de toekomst nog meer vragen heb, meld ik me zeker!