Beste kinderen op deze website, Mijn vriend is gescheiden en heeft 2 zoontjes, eentje van 7 en eentje van bijna 11 jaar oud. Ik vind ze zelf heel leuk en aardig en gezellig, maar als ik deze website zie, hebben veel kinderen moeite met een nieuwe vriendin van hun papa. Hun ouders zijn ongeveer drie jaar geleden uit elkaar gegaan. Mijn vriend en ik zijn nu bijna twee jaar bij elkaar en ik heb zijn zoontjes na een jaar ontmoet. We zien elkaar nu af en toe, want mijn vriend en ik wonen niet samen en meestal brengt hij zijn tijd (co ouderschap 50%) met de jongens ge-3-en door en dat vind ik prima. Maar als ik de kinderen wel zie vind ik dat ook leuk. Hebben jullie tips voor mij wat wel en niet te doen richting de zoontjes van mijn vriend? Mijn insteek is dat zij niet hebben gevraagd om mij en ik wil vooral dat ze gelukkig zijn. Ik kan wel merken dat ze moeite hebben met de scheiding en hier op deze website zie je zoveel fouten van stiefouders.. Tot nu toe doe ik dingen een beetje op gevoel en ben ik gewoon mezelf. Bedankt en succes met jullie eigen (stief)ouders! Grtjs Simone

Hallo lezers, ik heb 2 kinderen van 13 en 7 jaar. sinds 1 jaar gescheiden van hun vader. uit een noodsituatie vertrokken met de kinderen naar een ander huis. De kinderen hebben heel veel meegemaakt met hun vader, samen hebben wel geprobeerd een toekomst op te bouwen waarin ik wilde dat de kinderen bij beide ouders zich vertrouwd zouden voelen. mijn dochter in 3 maanden geleden naar haar vader gegaan en is niet meer terug gekomen. Ik heb haar 8 weken niet gezien. Ze stuurde mij alleen vreselijke berichten. Dit deed mij erg veel pijn. Ik heb jeugdzorg ingeschakeld en zij hebben ervoor gezorgd dat ik mijn dochter af en toe weer zie en weer een band op kan bouwen. jeugdzorg heeft gezien dat vader zich zo kwetsbaar en zielig opstelde dat mijn dochter voor hem wil zorgen. vader maakt zich zo afhankelijk van haar dat ze erg loyaal naar hem is en daardoor lelijk tegen mij doet, vooral als ze op het punt staat weer naar vader te gaan. Bij mij is alles stabiel. mijn zoon gaat om te weekend naar vader. Ik vind het heel erg dat vader zich zo opstelde en dat mijn dochter alles doet om hem op te vrolijken, hierdoor heeft ze weinig contact met vriendinnen. Ze sluit zichzelf buiten. soms ligt het op te puntje van mijn tong om te vertellen wat hij allemaal gedaan heeft, maar ik doe het niet, omdat ik wil dat er eens een normale verstandhouding komt. De rechter gaat binnenkort een beslissing nemen over omgang en gezag, maar aangezien mijn dochter 13 is ben ik bang dat ze bij hem wil blijven wonen , met de verkeerde reden. Ik vind dat zij gewoon kind moet zijn die van beide ouders mag houden en niet hoeft te kiezen en dat zij niet verantwoordelijk is voor zijn geluk. Heeft iemand hier (jammergenoeg)ervaring mee?

Hallo. Ik ben een gescheiden vader. Heb een dochtertje van inmiddels 10 jaar. Na haar 3e jaar ben ik gaan scheiden van haar moeder. Tot de dag op vandaag is het een hele strijd tussen mij en de moeder. Ik ben ten einde raad. Ik roep zo vaak tegen de moeder laten we nou aub normaal met elkaar omgaan zodat onze kind er geen last van heeft maar daar werkt zij in tegen. Dit is al vanaf de scheiding, omdat zij hier tegen was. Toen al had ze de contact tussen mij en mijn kind verbroken en gedreigd dat als ik toch contact zou opnemen zij aangifte zou doen van bedreiging. Ik heb netjes de uitspraak omgangsregeling afgewacht. Sindsdien heb ik een omgangsregeling. 6 jaar later (2011) verbreekt de moeder de contact, toen ik pas een nieuwe relatie had en nieuw gezin. De moeder was niet blij met mijn nieuwe relatie. Toen heb ik aangifte gedaan en is de moeder van geschrokken. Via een familielid is er weer omgang gekomen. Nu in 2015 sinds maart heeft de moeder weer contact verbroken. En heb ik weer aangifte gedaan. De reden was omdat ik volwassene en financiële dingen besprak met mijn kind. Het is niet zo dat ik mijn kind hiermee wilde opzadelen, maar ze is inmiddels 10 jaar en zat met veel vragen die ze aan mij stelde wat ze weer van de moeder zou hebben gehoord. Ik voelde me zodanig dat ik me moest verantwoorden naar mijn kind, omdat zelfs mijn kind tegen mij zei dat ik loog omdat haar anders verteld is. Ik heb niets slechts over haar moeder gezegd, zal ik nooit doen. Zelfs als mijn kind over de moeder slecht zou praten dan zou ik haar daar zeker op aanspreken. Maar doordat ik hierin mijn uitleg naar mijn kind heb moeten doen en de afspraken heb uitgelegd tussen mij en de moeder is het de druppel geweest dat het allemaal te veel werd voor mijn kind. En dat begrijp ik ook. Maar dat de moeder haar dan wijs maakt dat de dingen die ik heb uitgelegd slechte dingen zijn over de moeder is mijn dochtertje ook tegen mij gekeerd en heeft geen vertrouwen meer om naar mij te komen. Nooit heb ik dingen kunnen bespreken met haar moeder omdat ze er niets van wilde horen. Mijn dochtertje heeft vanaf haar 3e jaar veel meegemaakt tussen mij en haar moeder. De moeder wilde niet in mee om zaken omtrent onze kind samen op te lossen, samen dingen te bespreken, samen als ouders op te treden. Dit wilde ze steeds via de advocaat. Wij als ouders horen ervoor te zorgen dat ons kind niet belast wordt met onze conflicten. Wij als ouders zouden een voorbeeld moeten zijn om juist in het belang van ons kind vriendelijk en als ouders met elkaar om te gaan. Dit gebeurd niet en zal niet gebeuren omdat de moeder zich te veel gekwetst voelt vanwege de scheiding. Wij als ouders zijn schuldig aan wat onze kind meemaakt, maar alles wordt afgeschoven op mij. Mijn kind die nooit bij me weg wilde als ze bij me was, die altijd open gesprekken met me voerde omdat ze dat niet kon met de moeder. Degene die het belangrijkst voor me is, zie ik nu al sinds maart 2015 niet. Ik voel me schuldig over alles naar mijn kind. Ik voel me ook schuldig om hoe de moeder mijn kind verkeerd benaderd. Erger nog ik voel me schuldig dat mijn kind dit moet meemaken. Het is nog erger om te weten dat mijn kind hier heel erg mee is aangetast. Ik weet niet meer wat ik moet doen. Ik weet niet hoe ik mijn kind duidelijk kan maken dat voor mij niets veranderd is en als ze bij mij komt dat alles nog steeds leuk en gezellig zal zijn. Ik heb haar al gezegd dat ik van haar houd en ze zei dat ze dat wist en ook van mij houd maar nog geen vertrouwen had om naar mij toe te komen. Soms gaat de gedachter door me heen om mij terug te trekken als vader en haar gelukkig haar leven te laten leiden zonder de problemen van haar ouders. Is dat goed of slecht? Is het raar dat dat in mij opkomt? Ik wil het niet en kan het zeker niet, maar heb alles voor mijn kind over. Wie kan mij helpen advies te geven hoe ik mijn kind weer bij mij zou kunnen krijgen. Ik mis haar en het is een hel om haar zolang niet te mogen zien.

Hallo, Mijn vriend heeft 2 jongens van 6 en 10 jaar. Wij wonen samen en om het weekend zijn ze bij ons. Tot nu toe willen ze niet blijven slapen." Gewoon niet " is het antwoord als mijn vriend vraagt waarom niet. Wat is jullie advies?

Hallo allemaal, wat fijn dat jullie mee denken met (stief) ouders om zo goed mogelijk en vanuit het kind te handelen in moeilijke situaties zoals een scheiding. Ik zelf ben sinds twee jaar de stiefmoeder van drie meisjes (9,11,14 jaar) ik kan het erg goed met ze vinden en ze vertellen me van alles. We zien elkaar elke vrijdag. En om het weekend ook op zaterdag en zondag. Tenminste tot de vakantie periode. Net voor de vakantie bleek dat hun moeder dat niet meer wil. Zij wil vanaf na de vakantie ze hun vader niet meer op de vrijdag zien. Wij denken dat dat juist prettig voor ze is die wekelijkse regelmaat. Wij kregen allerlei signalen te horen van de kinderen dat ze dit nieuws niet leuk vinden. Bijvoorbeeld de jongste zei opeens " ik wil niet hoeven kiezen tussen jullie. 'Vervolgens vertelde ze me " ik wil naar BZT show een brief sturen met een serieuze wens, maar daar ben ik te jong voor. Dan vraag ik "wat is die wens dan? " Zegt ze dat ze graag liever om de week bij papa en dan bij mama wil zijn. En de middelste zegt opeens plompverloren na het eten. Ik wil wel dat we jou elke vrijdag blijven zien papa. Later vertelt ze me dat ze het niet eerlijk vind en dat haar moeder haar al vaker ziet. Ik heb gevraagd of ze dat ook met haar moeder deelt, maar dat durft ze nog niet zei ze. Ik vind dit heel verdrietig. Kortom hun moeder heeft al gedeeld zonder dat we hierover overeenstemming hebben. Wij hebben natuurijk aangegeven dit niet verstandig te vinden en wij willen graag deze discussie met een mediator aangaan. Dit ook omdat ze ook niet meer met ons wil spreken. En omdat we graag ook in de vakantie de meisjes in rust willen kunnen zien en daar voor de toekomst eenduidige afspraken over maken.Alleen wil de moeder zelf de mediator uitzoeken en dit kan nog veel te lang duren. Intussen hebben we de kinderen ook al 6 weken niet meer gezien. Kortom wij hebben het gevoel dat de moeder de kinderen bij ons weghoudt en dat niet in het belang van de kinderen is. Gelukkig zien we ze as week weer. Omdat de oudste dochter zelf een afspraak met ons heeft gemaakt en daar uiteindelijk goedkeuring van haar moeder van kreeg. Helaas mocht het maar heel even. Wat kunnen we het beste tegen ze zeggen over de vrijdagen want we zijn daar met de moeder dus niet over uit. We willen ze geen valse beloftes doen, eerlijk zijn , maar ze ook niet onrustig maken. Hoe kunnen we ervoor zorgen dat de kinderen hun vader wel in regelmaat kunnen blijven zien? Welke tips hebben jullie om met de kinderen dit onderwerp verder te bespreken ,zonder dat we hun moeder in een kwaad daglicht zetten? Wat kunnen we bespreken ook al zien we ze zo kort?

Hallo, Ik ben nu alweer 4 jaar gescheiden en ik heb een prachtige dochter van 13 jaar. Zij woont bij mij en sinds 2 jaar wilde ze niet meer naar haar vader. Zij miste haar vader maar kon niet zo goed opschieten met haar stiefmoeder. Na veel geregel is ze deze vakantie met haar vader mee gegaan op vakantie, zij wilde dit zelf en ik heb dit vooral gestimuleerd. Zij moet op dinsdag naar school en ze zijn nog steeds niet vertrokken uit Marokko. Omdat ze door de hele situatie het zwaar had is ze op school achteruit gegaan en gaat ze na de zomervakantie naar een andere school gaan. Haar vader ziet dit niet zo zitten en nu komt hij met dat hij wil dat ze naar een priveschool gaat. Dat kost bijna 20.000 per jaar en ze moet nog 2 jaar. Ik heb een gewone baan dus dat ga ik niet kunnen betalen. Maar hij heeft dit nu tijdens de vakantie bij haar ingeprent. Ik merk dat ik ook boos word op mijn dochtertje omdat ze bijna niets van zich laat horen. Ik snap dat omdat ze haar vader zo gemist heeft ze weinig reageerd maar voel me wel een beetje in de zeik genomen. Daarnaast ben ik ook gewoon heel erg boos op haar vader omdat hij haar nu in een hele lastige situatie plaatst door niet op tijd in Nederland te zijn. Van de jongeren hoor ik graag hoe ik in deze situatie het beste kan reageren naar mijn dochter.

Een vraag over vakantietijd. Mijn zoontje van 7 komt morgen weer thuis na twee weken vakantie bij zijn vader. We zijn al anderhalf jaar uit elkaar en hebben niet echt goed contact maar als we communiceren zeker waar ons zoontje bij is gaan we beleefd met elkaar om. Vader heeft zelfs verjaardag van ons zoontje bij ons gevierd. De situatie is zo dat wij erg dicht bij elkaar wonen, om de hoek maar vader heeft nieuwe vriendin en het hele uit elkaar gaan was en is voor mij pijnlijk. Nu hebben we op mijn verzoek omdat ik denk dat het voor mijn zoontje maar ook voor mezelf beter te handelen is afgesproken dat ons zoontje niet tussentijds thuis komt. Ik denk dat het verwarrend is en hanteer zolang hij nog zo jong is de regel als je bij pappa bent ben je daar en als je bij mamma bent ben je hier. Ons zoontje is om het weekend bij zijn vader voor de duidelijkheid. Nu probeer ik steeds te bedenken of dit echt het beste is voor mijn zoontje en informeer bij vrienden etc. En nu dus bij jullie. Eergisteren gebeurde het volgende mijn zoontje en vader waren paar dagen weg geweest met de tent die bij mij thuis lag en ik had meegegeven. Op de terugweg belt vader op de speaker naar mij dus sprak ik mijn zoontje even. Ik denk omdat mijn ex er geen gevoel meer bij heeft en het hem niks uitmaakt stelde voor om de tent morgen even thuis te brengen en dan voel ik me erg voor het blok gezet. Ik wil dolgraag mijn zoontje zien twee weken hem niet zien vind ik verschrikkelijk. Maar even de tent binnenbrengen hallo zeggen en weer weg vind ik zo raar. En ik denk dat dit voor mijn zoontje ook raar is. Je mist elkaar hij mij ook dat merk ik als ik hem over de telefoon spreek en dan zie je elkaar even is hij ook even thuis en dan moet hij weer weg. Het is nl niet zo dat ik en mijn ex zo goed zijn met elkaar dat we dan kletsen en koffiedrinken ik hoop dat ik dat ooit kan nu niet daarvoor heeft hij teveel nare dingen gedaan. Ik heb dus ijden het gesprek nee gezegd had ook wel een goede reden omdat ik die dag moest werken. Als ik bij mijn ex navraag of ons zoontje het niet vervelend vond zegt hij dat hij er niks van maakt en het hem niks uitmaakt. Dit geloof ik niet ik ken mijn zoontje maar denk eerder dat hij zijn gevoel voor zich houdt. Maar laat het verder discussies over gevoel ga ik niet aan met mijn ex dat wil hij niet hij voelt zich snel aangevallen dus we houden de communicatie zakelijk en neutraal. Concreet wil ik jullie ervaringen horen en ook hoe het voor jullie in zo n situatie zou zijn zou je toch liever even hallo willen zeggen en daarna weer weg if zo als ik het me voorstel liever duidelijk afgebakend om het gemis niet erger te maken. Alvast bedankt voor het antwoord!

Hallo, Vorig jaar in september ben ik gescheiden en alleen gaan wonen. Ik heb 2 zoons en een dochter. Mijn dochter woonde al niet meer thuis en mijn zonen (destijds 23 en 17) bleven bij hun vader wonen. De reden voor de scheiding was dat ik verliefd ben geworden op iemand anders. We houden heel veel van elkaar en willen graag samen gaan wonen. Mijn oudste zoon en dochter hebben na een paar maanden kennis gemaakt met mijn vriend en dat gaat heel goed. Mijn jongste zoon wil echter ábsoluut niets te maken hebben met mijn vriend. In zijn ogen is hij de reden van de scheiding tussen mij en zijn vader en hij neemt dat hem heel erg kwalijk. Ik ben hier verdrietig om. Nu lukt het nog om met hem af te spreken als mijn vriend er niet is, maar ik maak me zorgen over hoe dat moet als we gaan samenwonen. Ik zou het heel fijn vinden om advies te krijgen hoe en wat ik dkan doen aan deze situatie. Dank!

Mijn dochter van 13 jaar wil niet meer bij haar vader slapen, dit speelt al een hele tijd maar nu toch maar tegen haar vader gezegd. Hij was uiteraard teleurgesteld, maar zij vindt het gewoon niet leuk bij hem en zijn nieuwe vrouw. Ze vindt de sfeer niet leuk en voelt zich daar niet op haar gemak. Bij mij is ze gelukkig wel zichzelf en dat gaat prima ook met haar stiefvader. Ik weet even niet hoe ik verder moet en er voor kan zorgen dat ze hem wel blijft zien, al heeft ze daar zelf op dit moment heel weinig behoefte aan....iemand tips?

Als je bij je moeder opgroeit en je vader al bijna tien jaar niet gezien hebt, zouden jullie je vader dan nog wel willen zien? En hoe zouden jullie dat aanpakken om weer contact met hem te krijgen?