Goeden dag allemaal.. Ik ben sinds kort gescheiden en heb hulp/advies nodig bij een omgangsregeling voor mijn 2 en half jarige lieve meid. We komen er niet echt uit omdat ik graag naar me familie terug wil maar dat is zo 200 km verder bij haar vader vandaan.. Nou begrijp ik dat een regeling van 2 week weekend niet reëel is omdat ze nog in haar hechting periode zit maar week op week af is ook niet haalbaar.. Hij wil dat ik daar blijf wonen tot onze dochter zelf mag beslissen waar ze wilt wonen en dat zou voor mij betekenen dat ik daar nog 10 jaar zou moeten wonen. En daar word ik dan heel verdrietig van. We hebben nu een regeling ander half week bij mij en 4 nachten bij haar vader..(ik verblijf momenteel die 200 km verder op ) Ik weet niet wat ik moet doen om het voor mijn meisje zo goed mogelijk te doen.. Is deze regeling goed zoals die nu is of hebben jullie andere tips voor mij. Vriendelijke groet een mama

Lieve allemaal, mijn partner en ik zijn nog maar een paar dagen uit elkaar en ik wil dat we voor de kinderen in eerste instantie een goede en duidelijke omgangsregeling kunnen treffen. het liefst zoveel mogelijk de zorg verdeeld over mij en hun vader. we hebben nu bedacht dat vrijdag tot vrijdag om de week de kinderen bij de een of de ander zijn, en onze jongste van 10 eet sowieso een broodje bij mij, echter hebben we dan ook te maken met de woensdagmiddag dat zij vrij heeft en ik wil niet dat ze te lang alleen is bij papa. hun vader gaat vragen of hij de ene week eerder uit zijn werk 16.00 uur kan komen en de andere week bv. langer doorwerkt, maar dan zitten we nog met de woensdag en het lijkt me voor onze jongste niet handig om eerst bij mij te zijn en dan 's avonds op woensdag weer naar papa. 's morgens kan onze jongste gewoon zelf naar school en is het niet erg als haar vader al naar zijn werk is. mag ik aub advies wat voor jullie de beste regeling is in dit geval. ik weet dus nog niet of het gaat lukken met zijn werk, maar aub ook daar ook advies hoe andere papa's of mama's dit hebben geregeld met hun werk. praktische info: we hebben twee meiden een van 13 en een van 10 dus. ik werk thuis en deel mijn eigen agenda in en hun vader werkt ma-vr en gaat 7.15 uur de deur uit tot 17.15 uur. weekend vrij. we wonen in hetzelfde dorp.

Ik ben sinds 5 jr uit elkaar met de moeder van mijn zoon (5 jr). De omgang met mijn zoon verliep tot een jaar geleden ondanks een duidelijk ouderschapsplan erg stroef. Sinds een jaar weigert moeder mee te werken en is er geen enkel contact meer. Ook bemiddeling en rechtszaken hebben niet mogen baten.... het gemis en verdriet zijn erg groot. Heeft iemand ervaring met een dergelijke situatie of tips?

Ik zit met een dilemma. Mijn dochter van 10 heeft een coach waar ze heel erg graag naartoe wil blijven gaan. Haar vader wil dat echter stoppen en heeft het al verminderd, er is niet met hem te praten daarover en mijn dochter durft het inmiddels ook niet meer te vragen omdat hij dan boos wordt. Ik wil haar helpen en het voor haar regelen. Daarvoor zal ik dan naar de rechter moeten, vervangende toestemming aanvragen. Vinden jullie dat ik dat moet doen? Hij zal de coach anders binnenkort gaan stoppen. Mijn enige twijfel is er omdat het natuurlijk stress geeft hier een rechtszaak over te doen. Mijn dochter hoeft overigens niet met de rechter te praten, ze is te jong. Ze wil dat ook niet.

Vechtscheiding in 1986. De moeder van mijn kinderen en ik wonen op 400 meter van elkaar. Komen elkaar heel soms tegen. Ik groet haar en zij negeert mij. Ziet me niet, maar er is even oogcontact geweest. soms is ze met kinderen, die komen dan naar mij toe en moeders stapt even aan de kant. Kan ik iets doen dat deze situatie natuurlijker cq 'normaler' wordt?

Ik ben mama van 3 kinderen en zit nu in een scheidingsprocedure. Sinds drie maanden zijn de kinderen door de weeks bij mij en om de ene weekend bij vader. Mijn man doet moeilijk om het huis en allimentatie. We komen hierdoor niet toe om het ouderschapsplan rond te krijgen. Mijn oudste van 12 jaar wilt niet meer mee naar zijn vader om daar eens in de twee weken het weekend door te brengen. Een dagje vind hij meer dan zat. Hij is boos en vraagt steeds waarom ik niet luister naar hem. Vader deed tijdens het huwelijk weinig met de kinderen. De weekenden dat hij ze meeneemt heeft hij ook geen tijd voor ze. Oma kookt opa doet de boodschappen en vader zit acher de computer. Hij vraagt zich af of dit de bedoeling is. Ik weet niet meer waar ik goed aan doe. De advocaat zegt dat hij niks te willen heeft. De andere twee zijn wat jonger maar werken vaak wel mee. Mijn man wilt gedeelde ouderschap. Hij kookt niet wast de kleren niet strijkt niet... maar wilt wel de kinderen hebben zodat hij mij minder allimentatie moet betalen.

Lieve ervaringsdeskundigen (helaas!!), Ik heb een dochter van 5 en vlak voor haar 2e verjaardag ging haar vader bij ons weg. Inmiddels zijn we 3 jaar verder en lijkt er een beetje structuur te komen. Haar vader heeft werk waardoor hij 6 weken weg is en dan weer 6 weken thuis. Ik ben aan het zoeken naar een goede omgangsregeling, die vooral goed is voor mijn dochter! Hebben jullie ideeën/suggesties? Week bij mij en dan een week bij haar vader vind ik geen goede regeling. Ik hoor graag van jullie en alvast dank voor de moeite!

Beste jongeren van dit forum, Fijn dat jullie er zijn! Ik ben na 6 jaar getrouwd te zijn geweest in een scheiding terecht gekomen omdat de vader van mijn kinderen (dochter 4, zoontje 1) verliefd is geworden op een andere vrouw. Tijdens ons huwelijk heb ik voonamelijk voor onze kinderen gezorgd, hij werkte (te) veel. Was ook vaak van huis en te laat om te eten met zijn kinderen. Ik vond dit belangrijk hij minder... Nu wil hij naar 50-50 ouderschap toe. Hij voor de helft de zorg en ik voor de helft. Dit lijkt me niet haalbaar, omdat hij dit voorheen nooit gedaan heeft. Heeft een van jullie hier ervaring mee? Dat je vader na de scheiding opeens meer verzorgde dan toen je ouders nog bijelkaar waren? Hoe was dat en is dat aan ofn af te raden? Bedankt voor de reactie alvast!

Lieve kinderen van gescheiden ouders. Ik ben een moeder van 2 dochtertjes, eentje van 4 en eentje van 1. Sinds kort ben ik aan het scheiden. Ik maak me zorgen om mijn dochters en hoe ze onder deze omstandigheden in hun vel zitten. Soms is mijn oudste dochter erg boos of verdrietig. Ik denk dat het met onze scheiding en het wennen aan de nieuwe situatie te maken heeft. Maar ik weet dat natuurlijk niet zeker. Van jullie zou ik graag willen weten wat haar boos en verdrietig maakt? Welke gedachten in haar hoofd kunnen daar de oorzaak van zijn? En wat kan ik als moeder dan het beste doen om haar te helpen op zo'n moment? Wat zeg ik haar? Waar doe ik goed aan? En hoe kan ik het voor hen makkelijker maken om aan deze verandering te wennen? Super bedankt voor jullie hulp als ervaringsdeskundigen!

Dag allemaal, Middels deze weg wil ik jullie (jongeren) heel erg bedanken voor jullie antwoorden die ik heb mogen ontvangen. Daar hebben we veel aan gehad. Jullie zijn tenslotte en helaas ervaringsdeskundig. Ik als moeder (en mijn ex-man als vader) hebben het heel moeilijk gevonden om voor onze dochter te bepalen dat haar leven zal veranderen. Nog steeds vind ik het moeilijk en voel ik me wel eens schuldig als ze thuis komt en verdrietig is. Maar we proberen er wel positief mee om te gaan en ze mag papa of mij altijd bellen, we geven altijd ruimte om één van de ouders te kunnen zien als die behoefte er is en we blijven normaal met elkaar praten over alles. Gisteren was ik verdrietig om alles en toen mijn dochter vroeg wat er was, heb ik eerlijk verteld dat ik het soms allemaal wel moeilijk vind. En dan met name leg ik uit dat ik het moeilijk vind om alles op één dag geregeld te krijgen, omdat papa ook dingen deed die ik nu doe en ik aan het einde van de dag dan zó moe ben en verdrietig, dat ik daar dan van moet huilen. Ze is zes, zo jong nog natuurlijk, maar gaat er goed mee om. Daar ben ik trots op en nogmaals; jullie adviezen hier op mijn vraag en andere vragen, hebben hier echt toe bijgedragen. Dank jullie wel!