Hallo. Na een vechtscheiding van anderhalf jaar is het contact met mijn dochters nihil. Het enigste is nog whatsapp. De ene dochter reageert bijna nooit, de andere iets vaker. Ik begrijp heel goed dat het geen fijne tijd is geweest en dat er heel veel Is gebeurd waar ik niet trots op ben. Het doet me pijn dat het allemaal zo is gegaan. Wat ik vragen wil, wat is het beste om te doen. Ik stuur elke dag een berichtje om contact te houden. Graag zou ik voorstellen, laten we, ik bedoel hun moeder en ik gewoon tegen elkaar doen. Dat maakt het allemaal een stuk simpeler. Zou graag weer "gewoon" contact hebben Hoe zou ik het hun Moeder kunnen vertellen zodat we weer aan tafel kunnen zitten zonder spanning en weer met respect voor elkaar.

Bericht Vlog Vincent over Kerst.

Hallo allemaal. Ik ben sinds een jaar gescheiden van mijn vriendin. Het was niet mijn keuze maar zei had een ander na 20 jaar relatie. Samen hebben wij 3 kids van 10, 6 en 4 jaar oud. Mijn ex is doorgegaan met haar minnaar die inmiddels ook gescheiden leeft van zijn ex. Deze man heeft 4 kinderen uit twee relaties die hij alletwee bedrogen heeft. Sinds kort weten mijn kids dat moeder iemand heeft ontmoet waar ze wel eens leuke dingen mee doet (zo heeft zij het zelf gebracht naar hun toe). Nog geen vier weken later heeft zij aangekondigd dat haar nieuwe vriend (minnaar) de kids al heeft ontmoet en dat het niet de bedoeling was maar het toevallig zo gelopen was. Vanaf dat moment lopen ze de deur plat bij elkaar ook als mijn kinderen er zijn. Wij hebben co-ouderschap van vrijdag tot vrijdag. Ik ben er niet blij mee dat ze dit alleen heeft gedaan zonder met mij te overleggen. Ik weet niet wat ik moet antwoorden als de kids mij gaan vragen of ik moeder haar nieuwe vriend wel aardig vindt. Dat is natuurlijk niet zo, ik haat hem omdat hij mijn kinderen heeft afgenomen in de weken als ze bij haar zijn. Ik weet ook wel dat zij er ook schuld aan heeft, maar toch. Ik probeer er over te praten met mijn kinderen als ze hier zijn maar ze willen er niet over praten volgens mij. Ik vroeg mijn dochter van 6 jaar wat ze van moeder haar nieuwe vriend vond, ze vertelde dat ze niet wist wat ze moet zeggen en dat ze er niet over wilde praten. Mijn ex gaat gewoon verder met haar leven en is van plan om binnenkort (dit jaar) te gaan samenwonen met hem. Ik ben zelf nog niet zover omdat ik het belangrijk vindt om mijn rust eerst te pakken voor ik mij in een nieuwe relatie stort. Graag jullie advies hoe ik dat moet aanpakken met de kinderen.

Hoihoi, Het is bijna een jaar geleden dat ik voor het laatst mijn kinderen (tweeling van 11) heb gezien. Mijn ex beweerde dat de kinderen me niet meer wilden zien omdat ik transgender ben, ik ben als jongen geboren. De Raad voor de Kinderbescherming heeft daar onderzoek naar gedaan en het blijkt dus helemaal niet waar te zijn, ze missen me juist verschrikkelijk. Binnenkort ga ik ze dus wel weer zien, maar wat moet ik met dat jaar? Ik wil niet de fout maken om mijn ex aan te vallen via de kinderen, dat heb ik nooit gedaan en dat wil ik nu ook niet mee gaan beginnen. Maar het is niet niks allemaal. Doe ik alsof er niets gebeurd is? Dat is ook weer zo raar. Waarom hebben ze me dan een jaar moeten missen? En wat nu als ze daar zelf heel erg boos over zijn? Ik denk dat het niet goed is als ik daar heel erg in mee ga, maar ontkennen lijkt me ook zo raar. Ik kijk er erg naar uit om ze binnenkort weer te zien, maar ik maak me er ook wel weer enorm ongerust over...

Dag kinderen, Wij zijn een jaar gescheiden op mijn initiatief. Mijn ex heeft het er moeilijk mee. En daar maakt mijn zoon van 11 jaar zich zorgen over. Hij vindt het moeilijk dat zijn vader alleen is tijdens het weekend dat ze bij mij zijn. (We hebben ook een dochter van 9 jaar). Ik geef aan dat ik het lief vindt dat hij zich zorgen maakt, dat papa echt van alles onderneemt, maar ben ook bang dat hij zich teveel zorgen maakt om zijn vader en zichzelf soms vergeet. Wat adviseren jullie?

N.a.v. het filmpje 'aan alle docenten van Nederland' heb ik ook maar even de site geopend. Dit omdat ik een situatie in de klas heb, waarbij ik mij voor de toekomst wel zorgen maak over deze leerling. Haar moeder deelt deze zorgen niet, omdat ze wel met haar kind 'goed kan praten'. De situatie: de moeder van het kind is al jaren gescheiden van de biologische vader. Hierna heeft moeder een nieuwe vriend gekregen, een kind gekregen, daarna weer een nieuwe vriend gekregen en daar kwam vervolgens ook weer een kind bij. Uiteindelijk dus een gezin van 3 kinderen met 3 verschillende vaders. Toen ging moeder trouwen, maar na een paar maanden gingen moeder en stiefvader weer uit elkaar. Een maand later heeft moeder al weer een nieuwe vriend. De leerling in kwestie heeft volgens mij beginnende bindingsangst. Ze maakte in een gesprek in ieder geval duidelijk dat ze zich niet weer aan een nieuwe vriend van mamma ging binden: ze was bang dat deze toch weer weg zou gaan. Het meisje presteert naar mijn mening/gevoel onder. Moeder heeft dit gevoel ook al jaren, maar collega's delen deze mening niet. Mogelijk omdat ze bang zijn voor de 'gevolgen' als ze dit zouden erkennen. Na het kijken van jullie filmpje dacht ik 'fijn, een plaats waar ik dit meisje mogelijk indirect naartoe kan sturen'. Helaas staat er links 'voor ouders' en 'voor professionals' maar is er geen 'voor kinderen' gedeelte. Want deze site is verre van geschikt en/of visueel aantrekkelijk voor kinderen in de basisschool leeftijd. Jammer, want ik denk juist dat veel kinderen gebaat zouden zijn hierbij!

Beste kinderen van gescheiden ouders, Ik wilde jullie graag advies vragen over m'n twee kinderen van 6 en 9 jaar. Sinds twee jaar zijn wij gescheiden en ik heb sinds een half jaar een nieuwe vriend. Ik heb bewust gewacht met hem voorstellen aan de kinderen omdat ik zeker van mijn gevoelens wilde zijn. Nu is het moment aangebroken om hem voor te stellen. Hoe kan ik dat het beste aanpakken? Op een vertrouwde plek of juist een openbare plek? Tijdens een uitje? Alvast heel erg bedankt voor alle reacties. Vriendelijke groet, Coos

Goedemiddag. Graag zou ik van jullie horen of jullie een advokaat kennen die echt met jullie als kind/jongere mee dacht. Iemand die het vooral belangrijk vond dan de keuzes die gemaakt moesten worden, voor jullie de beste keuzes waren. Ik hoop van jullie te horen. Het liefst in de hoek Den Haag/Haarlem/Leiden. Fijne dag, Mama van een dochter van 12

hoi ik ben gerda en ik word gelsagen door mijn kind HELP SOS !!!!!

Een mooie brief. Maar helaas geldt het niet in ons geval. Ik ben gescheiden vanwege de strijd over de geboorte van mijn zoontje, nu drie jaar oud. Als mijn zoontje niet geboren zou zijn, zouden wij nooit ruzie hebben. Ik moest kiezen, zoals hij elke dag tegen mij zei: "of ik, of het kind". Ik koos voor het kind. Dat betekende einde relatie + begin van de strijd. De vader kende ik amper. Ik werd ongeplanned zwanger, maar was dolblij toen ik het hoorde. Ik had een geweldige carrière en was trots dat ik op topniveau werkte. Ik zou mijn carrière er graag voor willen opgeven. De vader was absoluut niet blij en eiste dat het kindje weg moest. Hij plande afspraken bij abortusklinieken en had zelfs zijn ouders (opa en oma van mijn zoontje) ingeschakeld om mij thuis op te halen om naar de kliniek te rijden. De dag van de abortus: 1. Mijn familie hebben de abortus tegen gehouden. (Beide families stonden in mijn huis te ruziën of het kind geaborteerd moest worden of niet). 2. De vader en opa hebben het kind gevloekt (gezegd dat hij een liefdeloze leven zal leiden en in een kooi zal eindigen). 3. De vader verbrak de relatie en vertrok per direct. Vlak voor de geboorte kwam hij terug, maar eiste geld om op zijn zoontje te letten. Ook was hij ineens agressief en had ik ruzie met zijn ouders omdat zij geen opa en oma wilden zijn. Omdat ik de agressieve, dominante vader die eten, drinken, onderdak en geld nodig had niet aan kon omdat ik anders niet meer voor mijn zoontje kon zorgen, heb ik de hem de deur uit gezet. (Ik kon niet voor een baby + volwassen man + 100% gezinsinkomen zorgen). Toen hij weg was ging het met ons veel beter. We hadden eindelijk rust, geen agressie en stress meer, we hielden geld over voor leuke dingen en ik kon nu eindelijk eens met mijn zoontje in mijn eigen huis spelen, zonder dat iemand aan het zeuren was dat wij te druk waren. Hij kon namelijk niet tegen gehuil of andere geluiden en wij (dus ook de baby) moesten leven volgens zijn schema's. Het waren gelukkige tijden. Met mijn zoontje ging het heel goed. Hij was echt heel gelukkig. Helaas kwam daar maanden later verandering in toen de rechter een omgangsregeling bepaalde. Vader had allemaal leugens aan de rechter vertelt en de rechter trapte er in. Mijn zoontje, die nog nooit langer dan 2 uur alleen met zijn vader is geweest (omdat vader niks van zijn zoontje wilde weten toen wij samen woonden. Daarom vroeg hij geld voor het oppassen), kreeg nu ineens een omgangsregeling voor een hele dag in de week! Mijn zoontje was niet eens anderhalf! Mijn zoontje moet er nu 3 dagen en 2 nachten er heen om de week. Het botert niet tussen hem en zijn vader. Hun karakters botsen. Vader is erg dominant en slaat mijn zoontje om hem onder controle te houden. Mijn zoontje discusseert graag, zijn vader absoluut niet. Ikzelf sla nooit en ga discussies nooit uit de weg. Mijn zoontje en ik hebben dezelfde persoonlijkheid en zijn twee handen op een buik. Nu hij drie jaar is, begint hij te begrijpen dat mama en papa ruzie hebben. Maar wat hij niet begrijpt is: waarom? Iedereen uit onze buurt en familie weet hiervan. Wij wonen in de zelfde stad waar ik ben opgegroeid en leven lang heb gewoon en op school heb gezeten. Ik heb altijd veel vrienden gehad, dus iedereen kent ons en ons verhaal. Dat ik alleenstaande moeder ben, is al twee jaar geleden als een lopend vuurtje verspreid. Binnenkort gaat mijn zoontje naar de basisschool. Daar zitten ook weer kinderen op van mijn oude vriendenclub of uit mijn schooltijd. En het ziet er naar uit dat iemand het ook wel eens aan mijn zoontje gaat vertellen dat wij uit elkaar zijn vanwege zijn geboorte. Ik houd mijn hart vast. Heeft iemand tips? Heeft iemand hier ervaring mee? Moet ik het hem zelf vertellen als hij het vraagt, of kan ik het aan de ander over laten? Gaat hij zijn vader haten? (Zoals mijn buurvrouw het zegt) of valt het wel mee? Zal ik moeten zwijgen als hij zegt dat wij gescheiden zijn vanwege mijn zoontje? Wat moet ik doen?