ik weet het gewoon niet meer. de moeder van mijn dochters blijft maar strijd voeren, wilt niet communiceren en blijft doorgaan tot dochters niet meer bij mij willen komen. 1 dochter is al zover, ik val haar maar niet meer lastig met contactpogingen maar anderzijds kan dat weer worden opgevat als desinteresse. op instagram wordt ik door haar geweigerd. de jongste komt nog wel graag bij mij maar die merkt nu ook de fratsen. soms denk ik dat het beter is om maar gewoon weg te gaan

Ik wil mijn kind ontzorgen en de spullen die zij vergeten is/nodig heeft, ophalen 'in het andere huis'. Maar hoe vind je de balans als ouder in 'prinsessengedrag' en 'ontzorgen-vanwege-kind-in-gescheiden-situatie'? Ik wil niet dat mijn dochter met spullen hoeft te slepen, met tassen vol het schoolplein op stapt vanwege een wissel. Ik vind dat ik als ouder die spullen moet ophalen. En ik wil ook dat mijn dochter daar niets van merkt; de spullen die zij nodig geeft zijn gewoon aanwezig. Hoe dat is geregeld, is niet haar probleem. Kind, je wilt niet weten hoe schuldig ik mij voel over mijn beslissing om te scheiden. Hoe verdrietig het mij maakt dat mijn dochter al lastige dilemma's heeft en nog gaat krijgen. Ze is pas 7. Ik ben wel een leukere moeder geworden en ben blij met de band die ik met mijn dochter heb! daar houd ik mij aan vast. Bedankt dat jullie ervaringen en gevoelens delen. Ik leer daar zo ontzettend veel van en dat komt mijn kleine meisje alleen maar ten goede. Lies

Lieve jongeren, Heeft iemand van jullie ooit meegemaakt dat jullie ouders ver van elkaar gingen wonen? Wat deed dat met jullie, zowel emotioneel als wat betreft praktische problemen?

Ik ben sinds een tijd gescheiden. Ik heb twee zonen van 8 en 6 jaar. We hebben er geen vechtscheiding van gemaakt. Het gaat goed met de jongens. Dat is te zien aan hun stemming en hun schoolresultaten. Desondanks is het niet zo dat ze nooit verdriet hebben. Mijn oudste wat introverte zoon heeft soms verdrietige buien. Hij geeft dan aan dat het stom vind dat we gescheiden zijn. We praten er dan kort over, maar veel kan hij er ook niet over kwijt. Ik ben blij dat hij zich bij mij uit en de oorzaak aangeeft. Tegelijk vraag ik af of de aandacht die ik dan geef in de vorm van bevestiging en een dikke knuffel voldoende is of dat extra aandacht, bijv. gesprekken via hulpverlening van school, hem nog beter zouden doen?

Na ruim een halfjaar zijn we nog niet verder met de scheiding en word ik door de Gemeente gedwongen om een advocaat in te schakelen. Ook wil de mediator haar werk niet meer doen omdat mijn partner zijn gedeelte aan de mediator niet betaald. Hoe kan ik een vechtscheiding voorkomen? Mijn tweede vraag: Mijn kinderen leven letterlijk in twee werelden. Iets wat ik niet had gewild. Hoe kan ik hun hier in begeleiden? Mijn laatste vraag: Een moeder van school waar mijn oudste zoon heen gaat is vast besloten om, wanneer zij mijn ex-partner ziet, hem aan te spreken op zijn gedrag. Zij vindt hem geen goede vader en vindt dat hij mij en de kinderen veel in steek heeft gelaten. Hier ben ik niet van gediend, omdat hij nog altijd de vader van mijn kinderen is en ik de rust wil bewaren, voor mijn kinderen. Hoe moet ik hier mee omgaan?

Hoi, Ik ben mama van een heel lief jongetje van 2, ik zal hem hier Luis noemen. Tot nu toe was ik altijd heel gelukkig met zijn vader, echt de liefste papa die er is en ook een hele lieve man en betrouwbare partner! We hadden nooit ruzie en deden altijd leuke dingen met z'n 3en. Echter, ik was een hele tijd lang stiekem heel verdrietig en heb zoveel geprobeerd om erachter te komen waar het aan light, tot dat ik besefte dat ik niet meer verliefd op de vader van mijn zoontje was. Sterker nog, dat ik er heel ongelukkig van werd met hem samen te zijn. Zonder dat er echt een hele dramatische reden voor was, hoor. Hij deed echt zijn best, en toch, het paste niet. Dat was voor ons beiden heel verdrietig om vast te stellen en we hebben beiden de keuze gemaakt om uit elkaar te gaan, met pijn in ons beider harten. We hebben dus een goede verstandhouding, haten elkaar niet en willen het beste voor ons kind afspreken. Nu wil ik even jullie vragen wat jullie voor advies hebben over de verdeling van de zorg en de woonplek van ons kind. Het is zo dat we de zorg voor ons zoontje altijd gelijk verdeeld hebben, ook doordat mijn werk ver weg is van waar wij wonen (ik ben elke ochtend 1,5 uur met de trein onderweg naar mijn werk en 's avonds ook weer terug naar huis). Ik reis ook nog wel eens voor mijn werk naar het buitenland. Luis papa kan zijn tijd flexibeler indelen en werkt minder uren dan ik. Daardoor is het zo dat Luis doordeweeks altijd door papa, verzorgd wordt omdat ik 's ochtends vroeg uit huis ga als Luis nog slaapt en pas laat weer terug kom als hij ook al weer op bed ligt. Dus eigenlijk zie ik hem doordeweeks maar heel weinig en ik kan dan ook heel weinig met hem doen. Hij wordt dan een dag door zijn Papa en diens ouders (oma en opa) verzorgd. Dat vinden hij en wij allemaal prettig, zelf had ik ook altijd een sterke band met mijn grootouders. Nu hebben we bedacht dat, als we uit elkaar gaan wonen, ik ga verhuizen en Luis bij zin papa in ons huidige huis blijft wonen. Papa zal hem dan doordeweeks blijven verzorgen, zoals dat nu ook het geval is. Het idee is dat ik hem dan in de weekenden krijg (liefst 4 maar soms ook maar 3 weekenden als zijn papa iets met hem wil gaan doen of ik op reis moet. De gemiste dagen wil ik dan weer compenseren door hem meer in vakanties en op feestdagen te zien of soms doordeweeks vrij te nemen om hem toch nog te kunnen zien.) Het is voor mij wel even wennen aan het idee om als mama niet 'de verzorgende ouder te zijn' en hem enkel vrijdag, zaterdag en zondag te zien, maar het lijkt ons het beste om hem zoveel mogelijk in zijn vertrouwde omgeving en routines te laten. Wat vinden jullie hiervan? Mijn tweede vraag gaat over de afstand tussen waar ik ga wonen en ons oude huis. Nu Luis toch doordeweeks bij zijn vader zal blijven wonen, overweeg ik om dichter bij mijn werk te gaan wonen zodat ik tenminste doordeweeks ook nog andere dingen kan doen 's avonds dan in de trein zitten. En er zal toch niemand thuis zijn die op mij wacht... In de weekenden kan ik me dan volledig op het verzorgen van - en leuke dingen doen met - Luis richten. Voor mij voelt dat als een fijne oplossing, maar ook weer niet omdat ik twijfel over de grote reisafstand tussen mij en mijn kind straks. Ik kan er dus niet 'zo maar snel even' langs gaan, en hij ook niet, maar er zal altijd minstens een uur of zelfs 2 vergaan tot dat ik bij hem kan zijn. Ook als hij ziek is of mama heel erg mist. Zal dat een probleem worden, denken jullie? Kan ik dan maar beter dichter bij hem gaan wonen? Ik overweeg sowieso om weer dichter bij hem te gaan wonen als hij naar school gaat, omdat ik het dan wel belangrijk vind om hem ook doordeweeks te kunnen zien, maar dat zal pas over een aantal jaren spelen. Hoe zien jullie dat? Welk advies kunnen jullie mij hierover geven? Alvast dank en heel veel liefs, Laura

Hoi, ik ben de pa van 2 jongens (7 en 10 jaar) en nu is hun mama met ze vertrokken en wil niet zeggen waar ze zit. We hebben een omgangsregeling die al 5 jaar gewoon gevolgd wordt maar nu ineens niet meer. Moet ik nu alles op alles zetten om ze terug te halen, of moet ik het laten rusten en wachten tot de instanties hun mama weten te overtuigen dat het beter is gewoon te doen wat de rechter heeft gezegd?

Hallo, ik ben een gescheiden mama (zonder getrouwd te zijn geweest) van 2 hele lieve meisjes, 7 en 10. Ik ben in Portugal gaan wonen na de scheiding maar na 6 maanden heeft de papa van de meisjes besloten (toen ze daar op vakantie waren) om ze daar te houden. Ik ben altijd een thuis mama geweest en ben er met veel liefde en aandacht geweest. De papa daarentegen was er vaak niet, wat voor spanningen zorgde en uiteindelijk ook bijdroeg aan de scheiding. Dat is iets wat de situatie eerst extra bitter maakte, maar tegelijk zie ik de waarde van het feit dat ze nu wél een band met hun papa opbouwen. Via een advocate kwam ik te weten dat ik zonder rechten sta omdat ik in Portugal thuisscholing doe en geen huis koop/huur (woon in de natuur in een natural building). Dus de kinderen mij 'toe eigenen' kon ik niet. Zag ook in dat dit voor oorlog zou zorgen en ik koos ervoor om het los te laten en in vrede een weg te zoeken die voor iedereen past. Dat is nu al meer als een jaar geleden en de kinderen wonen nog steeds in Nederland. Ze zijn er best gelukkig (zitten terug op hun oude school, met hun oude vriendjes, in hun oude huis) en ik vind dat de papa het best goed doet allemaal. Hij zorgt goed voor ze (materieel, voeding en verzorging), luistert naar ze, en maakt zoveel tijd voor ze als hij kan naast zijn werk. Ik ben er nu niet veel, mijn leven is in Portugal, en ik ben zwanger van mijn nieuwe partner waardoor ik in dit moment niet meer kan vliegen. Daarvoor vloog ik me suf, heen en weer om ze te zien. Dat is nu even anders. Ik merk dat mijn afwezigheid moeilijk is voor de kinderen (extra moeilijk, in een al pijnlijke situatie, de scheiding). De papa kiest ervoor om niet met ze bij mij langs te komen, wat resulteert in maanden (nu al sinds eind augustus) geen direct contact. Als ik ze spreek via skype (dat doen ze liever niet, ik denk dat ze het moeilijk vinden) dan komt er weinig uit... ze spreken over oppervlakkige dingen maar als ik vraag hoe het verder gaat dan is het 'goed'. Ik wil ze niets opdringen en skype soms een week of twee niet omdat ze er steeds geen zin in hebben. Voor mij voelt dat dramatisch lang, maar in plaats van hun op te zadelen met mijn drama zit ik er dan liever zelf mee, omdat ik ze mijn pijn niet wil laten dragen. Ik laat het dan even los en maak pas weer contact als ik voel dat ik zonder mijn drama contact kan maken. Ik begrijp dat ze in een onmogelijke positie zitten qua loyaliteit naar hun beide ouders... ze kunnen bij mij wonen maar geven aan het niet te weten. De oudste wil toch liefst bij papa blijven geloof ik en de jongste wil het liefst niet bij haar geliefde grote zus weg (die ook erg veel verantwoordelijkheid voelt over de jongste). Ik vraag me af hoe ik ze het beste kan steunen... volledig loslaten, koppig blijven bellen en contact maken? Zijn er andere dingen die belangrijk zijn, die ik misschien over het hoofd zie? Ik wilde graag dat de kinderen met een extern persoon gingen praten maar dat vindt de papa niet nodig. Ik denk nog steeds dat dit iets is wat ze zou kunnen steunen (als we de juiste persoon vinden) omdat ze wegens loyaliteit tegen de papa of mij bepaalde dingen niet zullen uitspreken. Hieromtrent heb ik graag jullie feedback. Alvast erg bedankt voor het lezen en de reacties.

Hoi allemaal, al eerder heb ik op deze site een bericht geschreven over de rol van een stief - moeder/vader. Deze keer wil ik jullie wat meer over mijn ervaringen met deze rol. Ik ben 23 jaar en heb al bijna anderhalf jaar een relatie met mijn vriend. Toen ik hem leerde kennen, leerde ik ook snel erna zijn dochter kennen. Zijn dochter is op het moment 10 jaar en ik zie haar echt als een dochter van mij. Daarbij weet ik dat ik haar moeder niet ben en wil ik haar 'echte' moeder (om het maar even zo te benoemen) ook nooit vervangen. Ze weet echter dat ze altijd bij mij terecht kan als er iets is. Ik heb de rol van stiefmoeder bij mijn relatie gekregen en ik vond het op het begin ook moeilijk. Ik was toen pas 22 jaar oud en kreeg er een (stief)dochter van toen nog 9 jaar bij. Maar wat mij en haar door die periode heeft geholpen is de band die we al hadden. Daardoor wist ze al wie ik was. Toen het serieus werd tussen haar papa en mij zijn we ook heel open geweest. Ze vond het geweldig en luisterde heel goed naar ons. Dit kwam ook omdat ik de regels die op haar betrekking hadden aan haar vader en moeder overliet. Wanneer haar vader en moeder weer een gesprek hadden gehad, vroeg ik ook altijd wat er besproken was en welke afspraken er gemaakt werden, zodat ik me hier ook aan kon houden. De laatste tijd merk ik dat ze ook steeds meer begint te puberen bij ons. Ik vat het op als een teken dat ze zich vertrouwd genoeg voelt om ook haar gevoelens te uiten. Maar als stiefmoeder heb ik geen groei gehad in de rol van moeder. Soms heb ik het er moeilijk mee en weet ik niet hoe ik iets moet aanpakken, ondanks mijn studie pedagogiek (opvoedkunde) heb ik toch mijn onzekere momenten en dat mag ook wel. Ondanks dat ik de rol van stiefmoeder heb ben ik niet haar moeder. De opvoedende rol ligt bij haar vader, en ik ondersteun hem daar waar nodig. Op het begin van de relatie vond ik het ook moeilijk om positief te zijn over zijn ex. Vanuit mijn oogpunt (pedagogisch en zoals ik denk dat een moeder dingen zou aanpakken) deed de ex van mijn vriend het niet goed. Ik besprak dit altijd met hem alleen als zijn dochter lag te slapen of terug naar haar moeder was. Maar soms als zijn dochter wat zei en ik was het er niet mee eens was het moeilijk om niet meteen te reageren. De relatie tussen mij en de moeder was ook niet goed (ik ben overigens niet de reden dat ze uit elkaar zijn, ze waren al meer dan 5 jaar uit elkaar). Ik had het idee dat moeder bang was dat ik haar rol wilde afpakken. Sinds ik haar echter geholpen heb toen ze ziek was en dus niet uit bed kwam is deze relatie gelukkig verbeterd. Ook de communicatie tussen mijn vriend en haar vind ik verbeterd (niet dat die slecht was, maar hij is aanzienlijk verbeterd). Ik denk dat ik wil meegeven aan jullie is dat je als stiefouder niet de moeder/vader wilt vervangen, maar dat je er wel voor het kind moet zijn en dat je moet weten dat je niet op nr. 1 staat bij je partner, Als het kind bij jullie is zal de vader/moeder meer tijd besteden aan het kind, omdat het niet vaak bij hun is. Bespreek samen met de vader/moeder van het kind welke regels er gelden en hoe ze bepaalde zaken in de opvoeding aanpakken, zodat je hierbij kan aansluiten. Wat ik aan de kinderen van gescheiden ouders wil meegeven is dat als je vader of moeder een nieuwe partner krijgt je open over je gevoelens moet blijven praten met je beide ouders. Je zal even moeten wennen aan het feit dat pap of mam een nieuwe partner heeft en die tijd moet je je ook nemen, bedenk echter ook dat de nieuwe partner ook aan jou moet wennen, vooral als deze zelf nog geen kinderen heeft. mochten er vragen zijn dan hoor ik het graag

Beste ouders, in een scheiding zitten is moeilijk, maar neem ook de tijd voor de kinderen. Wees eerlijk en open. Ze hoeven niet precies de reden te weten waarom papa en mama uit elkaar gaan, maar ze moeten wel weten dat zij het niet schuld zijn en dat papa of mama niet minder van hun gaan houden ook al woont papa of mama niet meer bij hun in huis. Kinderen voelen vaak dat er iets aan de hand is en liggen de schuld vaak bij hun zelf. Ook na de scheiding is het belangrijk dat er een duidelijke structuur voor de kinderen is. Ondanks dat ouders niet meer bij elkaar wonen is het wel belangrijk dat ouders blijven communiceren met elkaar, en duidelijke afspraken maken omtrent omgang en de regels in de huishoudens. Het is voor kinderen belangrijk om soortgelijke regels in beide huishoudens te hebben. Zo heeft het kind structuur en hoeft het minder te wennen als hij/zij naar de andere ouder gaat. Als je een nieuwe partner krijgt wees dan ook open en eerlijk. Je hebt een kind en dat kind staat op nummer 1 bij jou, je nieuwe partner moet dit begrijpen anders zal de band niet goed zijn. Geef je kind ook tijd om te wennen aan de partner en blijf de regels die je gesteld hebt hanteren. spreek met je nieuwe partner af welke regels er zijn en hoe je ermee omgaat als het kind zich hier niet aanhoudt. Ook is het belangrijk dat je een kind niet verplicht om de nieuwe partner mama of papa te noemen, een kind komt hier op een gegeven moment zelf mee als de tijd daar is. Het kind heeft een mama en papa en een nieuwe partner van een van de ouders moet de rol niet op zich gaan nemen. daarmee wil ik zeggen dat alhoewel je dan stief - papa/mama bent je niet de papa of mama van het kind bent en je dit ook goed moet realiseren. Een andere tip die ik nog wil meegeven is: praat nooit negatief over de ander in het bijzijn van de kinderen. jullie zullen misschien denken wat weet een jonge dame van 23 hiervan, maar ondanks dat ik gelukkig zelf geen scheiding heb meegemaakt heb ik wel een stiefdochter van 10 jaar. En weet ik hoe belangrijk het voor haar is om een duidelijke structuur te hebben. Ik zie haar niet als het kind van mijn vriend, nee ik zie haar als mijn dochter, maar weet ook dat ik haar moeder nooit kan en wil vervangen. Ik weet ook dat ik er altijd voor haar zal zijn als ze me nodig heeft en dat weet zij ook.