Normaler

Hallo Siuhpmak, Wat vervelend voor jou. Ik denk dat de enige manier om de situatie natuurlijker te laten lopen, communicatie is. Desnoods schrijf je haar een brief over wat jij van deze situatie vindt en hoe jij het graag anders zou willen zien. Misschien verloopt het dan anders. Veel liefs, Anne

Hallo Siuhpmak, Wat een nare situatie. Ik ben het wel eens met Anne, het enige dat deze situatie 'natuurlijker' kan laten verlopen is communicatie. Probeer haar toch eens echt aan te spreken als je haar tegenkomt of schrijf inderdaad een brief waarin je uitlegt hoe je je hierdoor voelt en waarom je hoopt dat het ook anders kan. Veel sterkte en succes, Meike

Beste Siuhpmak, Bedankt voor je berichtje en vraag op ons forum. Ik begrijp dat het moeilijk is om zo dicht bij elkaar te wonen. Dit hadden mijn ouders ook, vlak na de scheiding. Er was flink wat gebeurd om elkaar vriendelijke goedendag te zeggen en uitgebreid te spreken. Ik kan me voorstellen dat dit in jullie geval ook het geval is. Dan is het lastig om goed te communiceren, je leidt allebei een ander leven en hebt misschien wrok naar de ex-partner. Maar tegelijkertijd is dit een zeer 'fijne' situatie voor jullie kinderen. Want al zijn ze een week bij papa, dan zien ze mama tussendoor ook gezellig een enkele keer. Op deze manier hoeven ze niet lang te reizen om de ander weer te zien. En ik denk dat je er weinig aan kan doen als je een paar honderd meter bij elkaar vandaan woont. Je komt elkaar nu eenmaal regelmatig tegen, met of zonder de kinderen. Ik begrijp dat jullie op dit moment misschien niet de behoefte hebben om op elkaar af te stappen en een heel gesprek te voeren. Maar probeer dit in kleine stapjes te doen, of in ieder geval even te groeten. Op deze manier hoef je elkaar niet uitgebreid te spreken maar hebben jullie kinderen ook geen last van boze blikken en vervelende momenten;) Verhuizen is ook een optie. Dit heeft mijn vader uiteindelijk gedaan. Dan heb je meer rust als ouders en kom je elkaar niet telkens tegen. Maar dit zou ik echt alleen doen als de situatie onhoudbaar is. Dit is namelijk, zoals gezegd, beter voor de kinderen. Ze hebben hun beide ouders dichtbij, dat geeft een veilig en vertrouwd gevoel. Fijne zondag gewenst. Yannick, forumcoördinator

Ik herken deze situatie. Mijn ex negeert mij ook volkomen, ook in het bijzijn van kinderen. Ik groet haar wel als de kinderen erbij zijn, stelt soms een vraag en zeg dank je wel als ik antwoord krijg. Moeder blijft boosheid uitstralen. Nu vraag ik mij af of jullie dat ook ervaren, on hoe jullie dat ervaren? Een moeder is boos op papa en wilt eigenlijk het liefst dat de kinderen ook boos zijn op papa, is er bij kinderen dat besef aanwezig? Zo ja wat doet dat met een kind? Is het in dat soort gevallen dan toch maar beter dat een vader uit beeld verdwijnt zodat er rust is? Vinden kinderen dat ook? Soms vind een rechter namelijk van wel.