Hallo allemaal, Ik ben een mama van 3 kinderen van 8,6 en 5 jaar. Ik heb sinds een half jaar een stiefdochter van 13 jaar. Haar vader en moeder hebben een regeling dat zij elke week van zondag tm dinsdag bij mama is. Maar nu willen we haar mama vragen of zei net zoals mijn kinderen om het weekend bij mama kan logeren (ze woont bij ons bij papa, haar mama heeft iets raars gedaan daardoor kan zij niet meer bij mama wonen), zodat zij in "regelmaat, ritme en stabiliteit"van ons "nieuwe gezin" komt. En zich ook prettig blijft voelen bij het nieuwe gezin. Haar mama wil de regeling niet veranderen, omdat er bij haar niks veranderd, maar bij ons is er een "nieuw "gezin ontstaan. En ze is dan ook vaak het weekend alleen wanneer mijn kinderen bij vader zijn, vandaar ook de vraag of ze om t weekend naar mama kan. De andere week kan misschien wel hetzelfde blijven. Wat vinden jullie hiervan?

Goedendag, Hierbij een vraag van mij. Ik heb twee kinderen in de basisschoolleeftijd en ben sinds een aantal jaren gescheiden van de vader van mijn kinderen. Inmiddels ben ik hertrouwd en heb met mijn huidige man ook kinderen. Nu is het zo dat mijn ex-man zich steeds met ons en ons gezin bemoeit. Zo zorgt hij er voor dat er ook dingen stagneren bij mijn andere kinderen (die niet van hem zijn). Hij praat veel over de scheiding met de oudste twee en belicht dan uiteraard mij als moeder uiterst negatief. De kids moeten praten van hem over hoe het met/bij mij gaat, over eigenlijk alles van hun leven bij mij en de scheiding. We zijn nu opnieuw in een conflict verwikkeld met advocaten. Hij is weer een proces begonnen. Buiten dat dit me heel veel geld kost welke ik niet aan de kids kan besteden, kost het me ook heel veel energie en soms echt 'levensvreugde'. Ik wordt er zo moe van! En ook dat merken de kinderen :( Ik kan hem niet stoppen, maar hoe kan ik er richting de kinderen het beste mee omgaan? Ik wil niet lelijk praten over hun vader. Ik merk wel dat ze er soms niets van begrijpen. Ik ben uitgeput en daardoor ook niet altijd de gezelligste... Maar het is zo belastend. Alle tips over het niet te laten overheersen ten spijt, want het is er gewoon!! Hij praat lelijk over mij tegen de kinders en anderen. Alles wat er gebeurd is zo schadelijk voor ze en ik wil niet hetzelfde doen als hij... Maar hoe doe ik het wel goed voor mijn kinders??? Graag jullie ideeën/tips! Deze zijn hartelijk welkom! Bedankt alvast!

Beste Jongeren, ik voel me verschrikkelijk verdrietig en heb advies nodig. Ik ben sinds 2 jaar gescheiden. Mijn kinderen wonen 50% bij mij en 50% bij de vader. Tot een paar weken geleden was de relatie tussen mijn ex en mij uitstekend, maar nu neemt hij steeds vaker zijn nieuwe vriendin in huis, ze slaapt daar, eet daar....van alles gewoon. Als ik dus op woensdag avond mijn kinderen naar Papa breng, is ze daar en het breekt mijn hart om afscheid te nemen van mijn jongens en te weten dat ze nu met haar gezellig familie vieren en eten. Ik huil de hele avond en nacht en mis mijn kinderen verschrikkelijk. Ik vroeg aan mijn ex of het niet mogelijk is, dat ze iets later komt zo dat ik haar niet zie en het niet zo moeilijk krijg, maar hij snapt er niets van en zegt gewoon ik moet me niet zo aanstellen en "leven en laten leven". Ik moet erbij zeggen dat mijn kinderen (10,7 en 5) haar super aardig vinden en natuurlijk is voor mij het allerbelangrijkste dat het voor hun goed is. maar ik denk dat ze ook voelen hoe elendig ik me voel en hoe veel ik hun mis. Hoe kijken jullie tegen die situatie aan?

Lieve kinderen, Ik zit met een enorm dilemma... Ik ben na een relatie van 29 jaar, verliefd op een andere vrouw. Binnen mijn gezin is dit bespreekbaar gemaakt.... En sinds kort leven mijn vrouw en ik (tijdelijk) niet bij elkaar. We zijn ombeurten in " ons " huis, waardoor onze 2 kinderen van 10 en 11 jaar in hun veilige omgeving blijven. Als ik kies voor de andere vrouw dan zal de scheiding definitief zijn en zal de tijdelijkheid definitief worden. Onze kinderen nemen het mij op dit moment kwalijk dat ik liefde voel voor een andere vrouw en niet meer voor hun moeder. De tijd dat we los wonen wil ik gebruiken om de liefde terug te vinden in mijn eigen vrouw. Wat kan ik mijn kinderen vertellen, opdat ze begrijpen dat het meer is dan een keuze tussen blijven en het gezin behouden of vertrekken en het gezin uit elkaar laten vallen, althans niet meer met zijn 4-en het leven met elkaar delen.... Dank voor de genomen moeite om te adviseren

Hoi, Ik ben een moeder van 2 kinderen een van 11 en een van 8. Sinds 4 maanden leven wij als ouders gescheiden. Vader is vrijwel direct bij zijn nieuwe vriendin ingetrokken en heeft de kinderen daar na 2 maanden mee geconfronteerd en in betrokken. De kinderen hebben hier veel moeite mee en willen dit niet. Ze willen niet naar vader. Wat kan ik het beste doen als moeder zonder dat ik ze beïnvloed en ze het gevoel hebben dat ik ze afwijs omdat naar hun vader moeten.

Hi, (allereerst excuses voor de taalfouten - Nederlands is niet mijn moedertaal) mijn vrouw wilt een echtscheiding. Zij wilt ook in ons huis blijven wonen met de kinderen. Het ergste is dat zij zegt er geen woord over. Zij mailt alleen haar eisen, soms via een advocaat. Ik wil heel graag voor onze kinderen zorgen, zij zijn de allerdierbaarste wat ik in mijn leven heb. Nu al ben ik 2 werkdagen dagen 's middags thuis, help ze altijd met huiswerk, geef muziekles, wij doen van alles samen: zingen-knexen-koken-voetballen-films kijken. Dit doen we gewoon bij ons thuis. In het weekend ben ik volledig van hun: paardrijles, orkest, leuke uitstapjes. Alles gaat opzij voor ze. Nu wilt mijn vrouw dat het huis van haar wordt en dat ik er niet meer kom. Het is nog altijd ons huis, dus in principe heb ik alle recht om daar te zijn. Maar ik denk aan mijn kinderen, wat is beter voor ze. Dat mijn vrouw en ik naast elkaar in hetzelfde huis wonen, zonder een woord tegen elkaar te zeggen? Of dat ik een nieuwe huis voor mijzelf krijg, en de kinderen soms bij mij, en soms bij hun moeder blijven? Men zegt dat de laatste, de co-ouderschap, werkt alleen als de ouders goed met elkaar kunnen communiceren. In ons geval is dit niet zo (mijn vrouw zegt al jaren nagenoeg niks tegen mij). Dat is natuurlijk ook niet best als wij samen onder een dak moeten. Maar dan blijven de kinderen (oudste 13, jongste 7) ten minste onder een dak wonen, en worden ze niet rondgeslingerd. Er is natuurlijk ook een derde mogelijkheid: de kinderen bij hun moeder laten, geen co-ouderschap, en eens in twee weken een weekend met ze doorbrengen. Ik kan er niet aan denken om ze zo lang niet te zien, ook worden alle andere dingen niet meer gedaan (wis- natuur- scheikunde bijles, pianoles, buitenspelen/voetballen). Maar als het de beste oplossing voor hun is, dan leer ik daarmee omgaan. Wat denken jullie dat de beste voor de kinderen is? Alle advies is van harte welkom!

Lieve kinderen. In de periode dat het al lang heel slecht ging tussen mij en mama ben ik even verliefd gewees op een ander vrouw. Een maand na de scheiding kwam er ook nog bovenop d.w.z. kwamen ze erachter. Nu zijn de kinderen en mama heel boos op mij en willen geen contact. Mama doet er weinig aan om dit contact te herstellen en ik wordt door de hele familie neergezet als boeman en van van alles beschuldigd. Wat te doen? Dank je.

Hallo Ik ben een gescheiden ouder, mijn ex-partner heeft ons kind, een zoon van 16 jaar, mogelijk zodanig gemanipuleerd dat hij geen contact meer met me wil hebben. Althans dat wordt middels mails steeds aangegeven, door mijn ex-partner. Ik heb via de advocaat en Maatschappelijk werk te horen gekregen dat ik beter niet teveel contact kan opnemen en eigenlijk af moet wachten, zo nu en dan eens een positief berichtje sturen eventueel een kaartje met kerst, verjaardag etc.. Ik stuur onze zoon zo nu en dan wel eens een SMS of mailtje, via de what's app en FB ben ik geblokkeerd. Jullie zullen begrijpen dat ik dat erg moeilijk vindt. Als ik een berichtje stuur krijg ik geen antwoord van onze zoon. Vinden jullie dat ik hier goed aandoe, of kunnen jullie me een ander advies geven. Ik mis onze zoon erg en heb hem inmiddels ruim 4 maanden niet gezien. Alvast bedankt

Ben sinds 2007 gescheiden, samen hebben we drie zonen (13,15 en 17). Beide zijn we weer hertrouwd. Om het weekend gaan de jongens naar hun vader. Nu heeft mijn ex man zich steeds meer terug getrokken uit hun leven, ook financieel. Om het weekend gaan ze er wel naar toe. Echter nu heeft hij aangegeven dat hij mee wil naar een ouderavond (heeft de afgelopen bijna altijd verstek laten gaan). Mijn huidige man is in overleg met de kinderen de laatste tijd altijd meegegaan. Mijn zoon (17 jr) vindt het prima als mijn huidige man (zijn stiefvader) meegaat en ook zijn eigen vader. Zou het zeer fijn vinden als het zou kunnen maar wil geen gedoe? Wat is het beste om nu te doen Bedankt voor je reactie

Hallo jongedames en -heren, Ik ben al heel lang gescheiden, omdat mijn ex gewelddadig was. Het vermoeden is dat mijn ex psychisch ziek is. Er zijn geen afspraken met mijn ex te maken, want geen enkele afspraak geld en mijn ex dreigt constant met politie bellen en zus en zo Bij andere mensen was mijn ex ook gewelddadig, het ergste is niet het slaan, maar je van binnen kapot maken. Onze kinderen willen nog graag naar mijn ex toe, maar worden daar ook pscyhisch kapot gemaakt. Geen instantie die helpt, want er zijn geen blauwe plekken te zien.... er is geen bewijs... Ze willen naar mijn ex toe, want het is tenslotte ook een ouder. En in het ouderschapsplan dat bij de rechter is afgesproken staat ook dat dat moet Wat kan ik voor mijn kinderen doen om ze te helpen met een ouder die op een schadelijke manier psychisch ziek is?