Hoihoi, Het is bijna een jaar geleden dat ik voor het laatst mijn kinderen (tweeling van 11) heb gezien. Mijn ex beweerde dat de kinderen me niet meer wilden zien omdat ik transgender ben, ik ben als jongen geboren. De Raad voor de Kinderbescherming heeft daar onderzoek naar gedaan en het blijkt dus helemaal niet waar te zijn, ze missen me juist verschrikkelijk. Binnenkort ga ik ze dus wel weer zien, maar wat moet ik met dat jaar? Ik wil niet de fout maken om mijn ex aan te vallen via de kinderen, dat heb ik nooit gedaan en dat wil ik nu ook niet mee gaan beginnen. Maar het is niet niks allemaal. Doe ik alsof er niets gebeurd is? Dat is ook weer zo raar. Waarom hebben ze me dan een jaar moeten missen? En wat nu als ze daar zelf heel erg boos over zijn? Ik denk dat het niet goed is als ik daar heel erg in mee ga, maar ontkennen lijkt me ook zo raar. Ik kijk er erg naar uit om ze binnenkort weer te zien, maar ik maak me er ook wel weer enorm ongerust over...

Dag kinderen, Wij zijn een jaar gescheiden op mijn initiatief. Mijn ex heeft het er moeilijk mee. En daar maakt mijn zoon van 11 jaar zich zorgen over. Hij vindt het moeilijk dat zijn vader alleen is tijdens het weekend dat ze bij mij zijn. (We hebben ook een dochter van 9 jaar). Ik geef aan dat ik het lief vindt dat hij zich zorgen maakt, dat papa echt van alles onderneemt, maar ben ook bang dat hij zich teveel zorgen maakt om zijn vader en zichzelf soms vergeet. Wat adviseren jullie?

N.a.v. het filmpje 'aan alle docenten van Nederland' heb ik ook maar even de site geopend. Dit omdat ik een situatie in de klas heb, waarbij ik mij voor de toekomst wel zorgen maak over deze leerling. Haar moeder deelt deze zorgen niet, omdat ze wel met haar kind 'goed kan praten'. De situatie: de moeder van het kind is al jaren gescheiden van de biologische vader. Hierna heeft moeder een nieuwe vriend gekregen, een kind gekregen, daarna weer een nieuwe vriend gekregen en daar kwam vervolgens ook weer een kind bij. Uiteindelijk dus een gezin van 3 kinderen met 3 verschillende vaders. Toen ging moeder trouwen, maar na een paar maanden gingen moeder en stiefvader weer uit elkaar. Een maand later heeft moeder al weer een nieuwe vriend. De leerling in kwestie heeft volgens mij beginnende bindingsangst. Ze maakte in een gesprek in ieder geval duidelijk dat ze zich niet weer aan een nieuwe vriend van mamma ging binden: ze was bang dat deze toch weer weg zou gaan. Het meisje presteert naar mijn mening/gevoel onder. Moeder heeft dit gevoel ook al jaren, maar collega's delen deze mening niet. Mogelijk omdat ze bang zijn voor de 'gevolgen' als ze dit zouden erkennen. Na het kijken van jullie filmpje dacht ik 'fijn, een plaats waar ik dit meisje mogelijk indirect naartoe kan sturen'. Helaas staat er links 'voor ouders' en 'voor professionals' maar is er geen 'voor kinderen' gedeelte. Want deze site is verre van geschikt en/of visueel aantrekkelijk voor kinderen in de basisschool leeftijd. Jammer, want ik denk juist dat veel kinderen gebaat zouden zijn hierbij!

Beste kinderen van gescheiden ouders, Ik wilde jullie graag advies vragen over m'n twee kinderen van 6 en 9 jaar. Sinds twee jaar zijn wij gescheiden en ik heb sinds een half jaar een nieuwe vriend. Ik heb bewust gewacht met hem voorstellen aan de kinderen omdat ik zeker van mijn gevoelens wilde zijn. Nu is het moment aangebroken om hem voor te stellen. Hoe kan ik dat het beste aanpakken? Op een vertrouwde plek of juist een openbare plek? Tijdens een uitje? Alvast heel erg bedankt voor alle reacties. Vriendelijke groet, Coos

Goedemiddag. Graag zou ik van jullie horen of jullie een advokaat kennen die echt met jullie als kind/jongere mee dacht. Iemand die het vooral belangrijk vond dan de keuzes die gemaakt moesten worden, voor jullie de beste keuzes waren. Ik hoop van jullie te horen. Het liefst in de hoek Den Haag/Haarlem/Leiden. Fijne dag, Mama van een dochter van 12

hoi ik ben gerda en ik word gelsagen door mijn kind HELP SOS !!!!!

Een mooie brief. Maar helaas geldt het niet in ons geval. Ik ben gescheiden vanwege de strijd over de geboorte van mijn zoontje, nu drie jaar oud. Als mijn zoontje niet geboren zou zijn, zouden wij nooit ruzie hebben. Ik moest kiezen, zoals hij elke dag tegen mij zei: "of ik, of het kind". Ik koos voor het kind. Dat betekende einde relatie + begin van de strijd. De vader kende ik amper. Ik werd ongeplanned zwanger, maar was dolblij toen ik het hoorde. Ik had een geweldige carrière en was trots dat ik op topniveau werkte. Ik zou mijn carrière er graag voor willen opgeven. De vader was absoluut niet blij en eiste dat het kindje weg moest. Hij plande afspraken bij abortusklinieken en had zelfs zijn ouders (opa en oma van mijn zoontje) ingeschakeld om mij thuis op te halen om naar de kliniek te rijden. De dag van de abortus: 1. Mijn familie hebben de abortus tegen gehouden. (Beide families stonden in mijn huis te ruziën of het kind geaborteerd moest worden of niet). 2. De vader en opa hebben het kind gevloekt (gezegd dat hij een liefdeloze leven zal leiden en in een kooi zal eindigen). 3. De vader verbrak de relatie en vertrok per direct. Vlak voor de geboorte kwam hij terug, maar eiste geld om op zijn zoontje te letten. Ook was hij ineens agressief en had ik ruzie met zijn ouders omdat zij geen opa en oma wilden zijn. Omdat ik de agressieve, dominante vader die eten, drinken, onderdak en geld nodig had niet aan kon omdat ik anders niet meer voor mijn zoontje kon zorgen, heb ik de hem de deur uit gezet. (Ik kon niet voor een baby + volwassen man + 100% gezinsinkomen zorgen). Toen hij weg was ging het met ons veel beter. We hadden eindelijk rust, geen agressie en stress meer, we hielden geld over voor leuke dingen en ik kon nu eindelijk eens met mijn zoontje in mijn eigen huis spelen, zonder dat iemand aan het zeuren was dat wij te druk waren. Hij kon namelijk niet tegen gehuil of andere geluiden en wij (dus ook de baby) moesten leven volgens zijn schema's. Het waren gelukkige tijden. Met mijn zoontje ging het heel goed. Hij was echt heel gelukkig. Helaas kwam daar maanden later verandering in toen de rechter een omgangsregeling bepaalde. Vader had allemaal leugens aan de rechter vertelt en de rechter trapte er in. Mijn zoontje, die nog nooit langer dan 2 uur alleen met zijn vader is geweest (omdat vader niks van zijn zoontje wilde weten toen wij samen woonden. Daarom vroeg hij geld voor het oppassen), kreeg nu ineens een omgangsregeling voor een hele dag in de week! Mijn zoontje was niet eens anderhalf! Mijn zoontje moet er nu 3 dagen en 2 nachten er heen om de week. Het botert niet tussen hem en zijn vader. Hun karakters botsen. Vader is erg dominant en slaat mijn zoontje om hem onder controle te houden. Mijn zoontje discusseert graag, zijn vader absoluut niet. Ikzelf sla nooit en ga discussies nooit uit de weg. Mijn zoontje en ik hebben dezelfde persoonlijkheid en zijn twee handen op een buik. Nu hij drie jaar is, begint hij te begrijpen dat mama en papa ruzie hebben. Maar wat hij niet begrijpt is: waarom? Iedereen uit onze buurt en familie weet hiervan. Wij wonen in de zelfde stad waar ik ben opgegroeid en leven lang heb gewoon en op school heb gezeten. Ik heb altijd veel vrienden gehad, dus iedereen kent ons en ons verhaal. Dat ik alleenstaande moeder ben, is al twee jaar geleden als een lopend vuurtje verspreid. Binnenkort gaat mijn zoontje naar de basisschool. Daar zitten ook weer kinderen op van mijn oude vriendenclub of uit mijn schooltijd. En het ziet er naar uit dat iemand het ook wel eens aan mijn zoontje gaat vertellen dat wij uit elkaar zijn vanwege zijn geboorte. Ik houd mijn hart vast. Heeft iemand tips? Heeft iemand hier ervaring mee? Moet ik het hem zelf vertellen als hij het vraagt, of kan ik het aan de ander over laten? Gaat hij zijn vader haten? (Zoals mijn buurvrouw het zegt) of valt het wel mee? Zal ik moeten zwijgen als hij zegt dat wij gescheiden zijn vanwege mijn zoontje? Wat moet ik doen?

Beste tieners, de vader en ik zijn bezig om een nieuwe omgangsregeling te maken zodat de verdeling meer eerlijk is voor ons allemaal (ouders en onze 2 kinderen van 10 en 12) met 1 wisseling in de week i.p.v 2. De vader vind een week de kinderen niet zien erg lang, maar onze dochter van 12 vind vaker een wisseling met de tassen slepen niet zo handig nu ze naar het voortgezet onderwijs gaat. Ik weet dat het heel persoonlijk is, toch zou ik graag van tieners tips willen krijgen wat jullie ervaring is in een week op en week af regeling als je naar het voortgezet onderwijs gaat. Waar loop je tegenaan, wat is er wel of niet handig aan? groetjes Gonny

Hallo allemaal , Ten eerste wat leuk om je vraag hier te kunnen stellen aan kinderen , weet zeker dat een eerlijker antwoord niet mogelijk is dan wanneer je hem krijgt van een kind zelf . Ik ben een papa van 3 prachtige kindjes 1 van 1 jaar , 1 van 2 jaar en 1 van 4 jaar . Sinds een jaar ben ik weg bij de mama van mijn kinderen doordat mama niet verder wou gaan met de relatie wat ook in mijn ogen het beste was doordat we samen veel ruzie hadden waar natuurlijk de kinderen veel bij waren en dat moest echt stoppen . Nou hebben we een half jaar terug samen met een mediator een omgangsregeling gemaakt waar we het beide mee eens waren en waar we beide voor hebben getekend . Helaas houd moeder zich niet aan deze regels en dit wordt alsmaar erger . Ik heb inmiddels mijn kleinste zoontje van 1 jaar al 3 maanden niet gezien en mijn andere 2 kindjes 4 weken niet en heb mijn twijfels over dat dit zonder een rechtzaak wel gaat lukken . Hoe kan een vader het het beste mee omgaan en wat kan ik hier het beste aan doen zodat mijn kindjes erzo min mogelijk last van hebben want steeds wanneer ik ze wil ophalen zien ze mij voor de deur staan alleen neemt hun mama ze mee naar boven , Is het beter om deze situatie te voorkomen want het is denk ik toch een vreemde situatie om door mama mee naar boven genomen te worden omdat papa aan de deur staat die ze eigenlijk op kom halen , Hoe kan ik hier het beste mee omdgaan en misschien weet iemand wat ik hier aan kan doen , wel erg moeilijke vraag denk ik , maar het belangrijkste is wat jullie in zon situatie het liefste zouden willen zien dat een papa deed . Alvast bedankt voor het lezen van mijn vraag en ik hoor graag jullie mening .

Mijn zoon zit in groep 4 en zou graag willen dat er bepaalde dingen zijn die ik en zijn vader samen doen. Het gaat om (in mijn ogen) kleine dingen die makkelijk te realiseren zijn. Helaas staat zijn vader hier heel anders in en hij wil voor de kinderen twee totaal gescheiden levens. Hij vertelt dit ook zo naar de kinderen toe dat ze twee huizen hebben, daar kan geen menging in ontstaan. Ze mogen bijvoorbeeld op de dagen dat ze bij hem zijn niet met klasgenootjes spelen (omdat hij in een andere plaats woont). Ik sta niet achter een strikte scheiding van twee levens en vind dat het op verzoek van de kinderen best kan zijn dat we er samen zijn. Bijvoorbeeld bij uitreiking zwemdiploma. Ik vind het lastig hoe dit naar de kinderen toe te verwoorden. in mijn omgeving wordt er dan tegen me gezegd dat ik gewoon kan zeggen hoe ik er over denk, maar ik wil ook niet de kinderen het gevoel geven dat ik hun vader zwart maak. Want dat is niet mijn intentie. Tegelijkertijd wil ik niet iets naar onze kinderen toe zeggen waar ik zelf niet achter sta. wat is jullie advies.