Lieve kids, Sinds een maand heb ik uitgesproken dat ik niet meer verder wil met mijn partner. Daar zijn jaren lang aan vooraf gegaan en we kennen elkaar al heel lang. De oudste kinderen zijn min of meer al op zichzelf of gaan studeren, de jongste gaat over een jaar naar de middelbare school. Ik heb hen alledrie apart verteld dat wij uit elkaar gaan als partners. Daar zat hun vader bij maar hij kon er niets over zeggen. Dat was voor hem nog te vers en er was teveel boosheid en pijn naar mij toe. Helaas zei hij bij een gesprek dat het niet zijn keuze was, maar die van mij. Dat vond ik heel naar omdat ik denk dat dit de kinderen niet helpt, eerder verwart. Ook al is het voor hem de waarheid; hij was er nog niet klaar voor. Hoe staan jullie als kinderen daarin?

Hallo kids, Mijn ex-man is met onze kinderen 2 weken op vakantie. Ook zijn nieuwe vriendin en 2 kinderen zijn mee. Dit is de eerste vakantie voor ze zonder mij. Nu krijg ik net een boos bericht van mijn ex-man dat de oudste, dochter van 8 jaar, de halve dag chagrijnig is en niet kan genieten van de vakantie omdat ze mij te veel mist. Nu krijg ik de schuld want ik zou gezegd hebben dat 2 weken wel heel lang is. En ik zou een keer heel boos zijn geworden omdat ze me niet had gemist toen ze bij haar vader was. Nu is beide niet waar, maar blijkbaar zegt ze dit tegen haar vader. Wat gaat er in haar hoofdje om? Het is een slimme meid, zou ze het verzinnen? Voor aandacht? Maar wat voor aandacht dan? Ik zou haar zo graag helpen maar vind het vaak lastig om in te schatten of wat ze zegt waar is of niet. Kan iemand mij advies geven, heeft iemand dit op jonge leeftijd meegemaakt? En hoe kan ik haar helpen? Alvast bedankt voor jullie reacties. Gr P.

Hoi allemaal, Ik ben een gescheiden moeder en mijn zoontje is 2,5 jaar oud. Vorig jaar mei ging de vader uit huis. Nu woont hij samen met zijn nieuwe vriendin en krijgen ze binnenkort een kindje. Een halfzusje voor mijn zoontje. Op dit moment gaat hij een deel van het weekend naar zijn vader, is hij 1 keer in de week met opa en oma en de rest bij mij. Iedere week op 3 plekken. Nu is de wens van de vader om hem ook van woensdag op donderdag mee te nemen en hem dan in de ochtend weer thuis te brengen. Hij woont in een andere stad, een half uur rijden vanaf onze woonplek. Ik vind het onrustig. En het lijkt me voor mijn zoontje ook onrustig. Iedere keer weer met je weekend tas de deur uit om te logeren. Hij doet het iedere week en ik alleen met vakantie. En hij is pas 2,5. Ik heb het we zelf moeilijk mee dat alles zo versnipperd is. Ik ben wel met zijn vader in gesprek en dat gaat tegenwoordig zonder ruzie. Ik heb voorgesteld om het even zo te laten, omdat ik hierover echt advies nodig heb. Hij is nog zo klein en onze hele gezinssituatie is binnen een jaar helemaal gedraaid. Ik heb tijd nodig om te wennen. Ik denk hij ook. Maak ik me onnodig ongerust? Zijn vader deelt mijn mening niet en we komen er dus niet uit. Wat kan ik doen om ervoor te zorgen dat de situatie voor mijn zoontje het meest rustig is? Ik hoop dat jullie mij advies kunnen geven. Alvast heel erg bedankt.

Lieve kids. Graag wil ik jullie advies vragen. Ik heb aangegeven dat ik wil scheiden. Wij gaan de scheidingsprocedure beginnen. Nog niemand is op de hoogte van de voorgenomen scheiding. Onze 3 kleine kinderen krijgen nu schoolvakantie en ook hebben we nog een vakantie van zo'n 2 weken in het vooruitzicht. Wat is het beste moment om dit te vertellen? Twijfel heel erg of we nu nog op vakantie moeten gaan. Aan de ene kant denk ik, we kunnen het de kinderen het beste nu vertellen in de zomervakantie en aan de andere kant denk ik, ze hebben deze vakantie hard nodig om weer op adem te komen, dus vertel het maar daarna. Wat is jullie ervaring hierin?

Beste allemaal. Mijn ex zet mij even heel hard voor het blok nu. Dit is niet de eerste keer. Dergelijke dingen heeft hij vaker gedaan. Ik ben altijd geneigd om er in mee te gaan. Maar nu wil ik dat echt niet. Het probleem is dat mijn ex weigert met mij te communiceren (inmiddels is er een raadsonderzoek geweest hier gaan we volgende week voor naar de rechtbank). Volgens de reguliere bezoekregeling zijn ze op woensdagavond bij papa. Echter het is vakantie en de afspraak is dat ze de eerste 3 weken bij mij zijn en de andere 3 weken bij papa. Hij bracht ze net terug van het papa weekend en zegt bij het afscheid nemen. Tot woensdag. Dus ik vraag hoezo tot woensdag. Het is vakantie en ze zouden 3 weken bij mij zijn. Blijkt hij de kinderen beloofd te hebben dat de bezoekregeling in de vakantie niet veranderd als ze bij mama zijn. Dus woensdagavond naar papa en dan over 2 weken weer een weekend naar papa. Dus ik vraag hem of hij dat niet beter eerst met mij had kunnen overleggen. Vind hij niet nodig. Dit is de bezoekregeling daar moet ik me aan houden. Toen gevraagd of ze dan in de 3 weken dat ze bij hem zij ook de weekenden die ze normaal bij mij zouden zijn ook bij mij komen. Zegt hij nee, volgens de bezoekregeling zijn ze de helft van de vakantie bij mij dus die 3 weken zie je ze niet. En toen is hij weg gegaan (ik ben best boos geworden) Ik heb de kinderen uitgelegd dat het zo niet werkt. 3 weken bij mama en 3 weken bij papa. Als papa het anders wil moet hij dat met mama overleggen en niet met hun. En al helemaal geen beloftes maken waar hij niet van weet of hij ze kan houden. Resultaat is dat ze nu weer in een enorme spagaat gedreven worden door papa en mama. Papa beloofd dingen die niet kunnen en mama gaat daar niet in mee. Ze willen heel graag op woensdag naar papa en over 2 weken ook naar papa. Maar ik heb ook vakantie en plannen gemaakt. Daar wil ik ze graag bij hebben. Is het echt verkeerd van mij om dit te willen. Kan ik beter boet bij stuk houden en volhouden 3 weken bij mij 3 weken bij hem. Of kan ik maar beter weer toegeven omdat hij het heeft beloofd. De raad gaat overigens volgende week om een ots vragen met als reden dat vader niet mee wil werken en qonsequent zijn eigen belang boven dat van de kinderen stelt. Maar stel ik nu ook niet mij eigen belang boven de kinderen door vol te houden aan de 3 weken afspraak?

Lieve jongeren, Wat mooi om alle adviezen aan gescheiden ouders te lezen. Ik krijg er tranen van in mn ogen zo wijs als jullie zijn (wijzer dan veel volwassenen!). Ook word ik heel verdrietig omdat mijn vriend en ik sinds 6 maanden papa en mama zijn van een superlief vrolijk mannetje. Maar het gaat niet zo goed tussen ons. We staan nu voor de keuze... gaan we uit elkaar of blijven we samen. We hebben genoeg meegemaakt (en met professionals gesproken) om te weten dat we nooit echt gelukkig worden met elkaar. We zijn allebei zo gek op ons zoontje dat we eigenlijk niet uit elkaar willen gaan. Ten eerste omdat het ons verschrikkelijk lijkt voor ons zoontje, zowel nu als later. Ten tweede omdat we allebei ons zoontje zo vaak mogelijk willen zien. Ik zou graag willen weten wat mijn zoontje later zou vinden. Dat we hadden moeten doorgaan (met alle problemen die nog gaan komen) of dat we ieder voor ons eigen geluk moeten gaan, hopende dat dat onze zoon ook gelukkiger maakt. We zullen er dan alles aan doen om het onze zoon zo makkelijk mogelijk te maken. Niet slecht praten over de andere ouder, uithoren et cetera. Ik schaam me dat we gekozen hebben voor een kindje en dan toch uit elkaar gaan, dit heeft ons lieve zoontje niet verdiend. Bedankt alvast voor jullie reacties...

Hoi, ik ben nu anderhalf jaar gescheiden en sinds een paar maanden heb ik een nieuwe relatie. Dit gaat echt heel goed met de kinderen. Maar mijn zoontje van 9 zit nu ineens met de foto van zijn vader op schoot. Hoe kan ik hem helpen. We hebben de kinderen heel langzaam voorbereid op de ontmoeting was ook echt heel gezellig en super goed verlopen. Ook de kennismaking met zijn kinderen is erg goed gegaan. (dat hebben we dus vorige week gedaan met een paar weken tijd ertussen zodat ze aan het idee konden wennen), Hij (mijn zoontje) heeft echt een super midddag gehad (mijn dochter trouwens ook maar daar gaat het nu even niet over). 's Avonds bij het naar bed brengen van mijn 9-jarige zoon zie ik toch dat hij ergens mee zit, en al een paar dagen. Hij mist zijn vader, komt er naar veel voorzichtig vragen uit en nadat hij dit heeft kunnen vertellen (het is geen prater) zie ik hem regelmatig naar de foto kijken die op het nachtkastje staat. Ik benoem sindsdien zo af en toe als ik hem zie kijken naar de foto dat het goed is en zeker mag. We zijn nu een week verder. Als we er over praten (als ik hem naar bed breng en ook niet elke keer) vertelt hij me dat hij hem mist. Als ik aanbied dat hij best mag bellen slaat hij dit af. Maar blijft verdrietig, soms zelfs met buikpijn. Ik wil hem zo graag helpen maar ik weet niet hoe! Hebben jullie nog tips? Ik snap (of probeeer te snappen) dat het voor hem niet makkelijk is om nu echt je moeder met iemand anders te zien, daarom doen we echt heel rustig aan. Ik probeer hem zo veel mogelijk aandacht te geven. En laat hem weten dat hij hoe dan ook en wat dan ook altijd mijn lieve zoon blijft en dat daar niets of niemand tussen kan komen. en dat dat ook zo geldt voor papa. Mijn hart bloed als ik hem dan zo zie. alvast enorm bedankt voor jullie tips of reacties. Groetjes, Marianne. O ja: we hebben co-ouderschap en zijn vader heeft al meer dan een jaar een nieuwe relatie. mss wel nuttige info

Ik vind het soms lastig om het gesprek aan te gaan met onze (puber) kinderen over de echtscheiding. En probeer daarom alert te zijn op openingen die zij bieden. Welke vraag wil jij dat je ouder je stelt over de situatie?

Mijn zoon wil naar de eindmusical wel papa mama oma broer en zus mee Maar niet vriendin van zijn vader. Hij vindt haar niet aardig en bemoeit zich niet met hem maar zijn vader wil dat graag en drukt het door. Wat te doen?

Beste jongeren van Villa Pinedo. Heel graag wil ik jullie iets vragen. Samen met mijn man heb ik 2 kinderen ze zijn nu 10 en 12 Wij hebben het samen moeilijk en veel ruzie gehad in het verleden. Soms is er nog ruzie, maar we werken er hard aan. Ik word soms moedeloos, ik denk dat scheiden meer rust geeft. Wij zijn dus niet gescheiden. Mijn ene kind zegt soms: ga maar scheiden mam, ik vind het niet erg. Het andere kind wil dit ab-so-luut niet. Wat denken jullie liever af en toe (erge) ruzie en het goedmaken en samen verder. Of toch scheiden? Groet, C.