Lieve mensen, Ik zit ontzettend vast en kom er even niet meer uit. Het volgende speelt: Mijn ex-man en ik zijn bijna 3 jaar uit elkaar en hebben samen twee kinderen van 6 en 3 jaar. De kinderen zijn in principe altijd bij mij, een weekend per twee weken zijn ze bij hem. Eerst ving hij de dinsdagmiddag na school op maar hij heeft aangegeven dit niet meer te willen omdat hij het niet eens is met mijn manier van doen. Ik probeer het verhaal zo neutraal mogelijk te vertellen maar vind dit best lastig. Vanaf het moment van onze scheiding is het namelijk als volgt: zodra er iets gebeurd wat hij niet leuk/fijn vind, waar hij boos over wordt etc. dan begint hij met boos doen, dreigen etc. Dit varieert van boze gesprekken voeren waar de kinderen bij zijn (ondanks mijn verzoeken om ermee te stoppen) en dreigen dat ze bepaalde momenten niet op tijd terug zijn (voor onze vliegvakantie bijv., geen alimentatie meer willen betalen, geen flexibiliteit meer tonen etc.) Ik probeer altijd de meest wijze persoon te zijn, het te negeren en te wachten tot het bekoeld. Ik blijf hem in alles betrekken op het gebied van school, sporten etc maar krijg daar weinig op terug. Echter ben ik het wel verplicht. VAAK loopt alles met een sisser af en zijn ze wel op tijd terug, betaald hij wel de alimentatie etc. Alleen het continue gedreig over alles zit me echt heel hoog. Dat je boos bent dat kan. Als jij daar blij van wordt uit het dan ook vooral waar de kinderen niet bij zijn. Allemaal goed. Maar de oneindige onzekerheid of ie de alimentatie wel of niet betaald, of ze wel op tijd terug zijn voor vakantie kosten vreselijk veel energie en frustratie. Het vervelendste hierbij is dat telkens het belang van hem voorop staat, of (zo voelt het voor mij) het sarren van mij. Wat het beste voor de kinderen is komt niet aan bod! Hij weigert om mee te werken aan mediation, communiceren via een derde etc. Er is een ouderschapsplan opgesteld 2,5 jaar geleden en in grote lijnen wordt daar aan gehouden. Alleen het nonstop gedreig, onrustige gedrag etc. drijven me tot wanhoop. Ik weet niet meer wat ik moet doen om het op te lossen. Het liefste communiceer ik helemaal niet meer met hem (evt. per mail of schriftje maar dit wilt hij niet). Steeds vaker twijfel ik over de gang naar de rechter zodat de afspraken bij de rechter vastliggen. Alleen ben ik vreselijk bang voor wat er dan komen gaat. Begrijp me alsjeblieft allemaal niet verkeerd, ik wil dat de omgang tussen de kinderen en hun vader juist blijft! En zelfs nog meer dan minder wordt. Dit wil ik ontzettend stimuleren als daar behoefte aan is vanuit zijn kant. Alleen het dreigen en het onstabiele gedrag moet stoppen. Wie heeft er eventueel tips voor mij?

Hoi, Op 9 feb 2015 heb ik al eens een bericht geschreven over onze situatie. "Belang van kind" Dacht dat we toen het dieptepunt hadden bereikt, helaas is het nu 1,5 jaar later nog erger! Korte intro: Ik ben al vanaf het 2de levensjaar de bonusouder van een heerlijke meid. Papa was dik een jaar ervoor in de steek gelaten door de moeder, de reden was zijn ziekte destijds. Wrang, maar hij is beter geworden en er in alle opzichten boven op gekomen. Alles wat er was gebeurd achter zich gelaten en richtte zich op de toekomst. Zijn drijfveer, zijn kleine meisje, zijn alles. Nu is alles op orde, werk, onze relatie, etc. Alleen nu nog de relatie met de moeder van zijn alles! Die kleine meid is alweer 8 en ze weet niet beter dan Papa en ik zijn samen (inmiddels ook getrouwd). Ze is ruim 35% van de tijd bij ons. Ze sport bij ons en heeft een heerlijke groep vrienden hier. Ik heb 20 jaar geleden, een andere scheiding van ouders meegemaakt terwijl het kindje nog zo jong was. Ook dat kind wilde af en toe Papa en Mama samen (met de andere partners) om het gevoel van acceptatie te hebben. Dit heb ik ook altijd voor ogen gehad en naar moeders uitgesproken. Dit heb ik ook altijd gewenst en voor gestreden, blijven praten (heel wat discussies met mijn man gehad om willen van Pais en Vree). Maar de moeder ligt dwars, communiceert alleen als het haar uitkomt. Als ze communiceert is het als zij ons nodig heeft. Als we bv. haar weer eens moeten helpen als haar relatie (om de 3 maanden) op klappen staat, door die meid extra op te vangen. Dit doen we voor die meid, we willen haar zoveel mogelijk rust geven. Na 4 jaar lang blijven vragen om een gesprek en steeds te worden afgewezen of genegeerd, omdat ZIJ daar geen behoefte aan heeft. Hebben we aan het begin van dit jaar, omdat mevrouw weer eens een relatiecrisis had, één gesprek gehad. Dan beloofd ze van alles. Als ik haar het belang aangeef van de communicatie met de vader beaamt ze dit. Ik heb haar aangegeven, dat ze nooit loskomt van de vader van haar kind en dat ze daarom die ook nooit mag negeren, dan zegt ze dat het begrijpt. Een week later is ze weer bij de door haar zelf benoemde VRESELIJKE man en wordt vader weer genegeerd en krijgt hij geen info over zijn dochter. Scholen worden gemanipuleerd door moeder (zielig doen, slachtoffer spelen) en wij maar vechten voor een gezonde situatie voor die lieve schat. Er zijn heel veel ouders die een mening hebben over "stief"ouders (bonusouders). Maar als je zelf alles goed doet voor je bloed eigen kind, wat is dan het probleem dat je kind nog meer liefde en aandacht krijgt van een andere ouder met andere mogelijkheden en inzichten. In mijn ogen man een kind nooit teveel liefde krijgen, al hebben we geen bloedband. Ik weet dat ik vecht voor hun dochters geluk, het kost mij heel veel tijd, verdriet en gedoe. Maar ik laat haar welzijn en gelik voor niets en niemand vallen en dat doet haar vader ook niet. We zouden wensen dat haar moeder dat ook deed. Niet voor ons, maar voor die kleine. Ik heb veel verhalen al gelezen en vaak zijn de kids bij een scheiding al wat ouder en bewuster. Het advies is vaak, praat met elkaar. EENS! Maar wat als de moeder weigert, als maar weigert. Je probeert het vriendelijk, dan dwingend, dan boos, dan teleurgesteld en niets werkt. MOEDER WIL NIET. En ja, het rechtssysteem is niet in vader zijn voordeel. Want het ouderschapsplan en gezamenlijk gezag, zijn niets waard. Gelijkwaardig ouderschap bestaat niet. Moeder kan lak hebben aan elke afspraak in het ouderschapsplan. Vader kan op zijn kop staan en alleen maar middels een advocaat (a €240 per uur) vechten voor het recht van zijn dochter op 2 ouders. Wanneer wordt het eens voor het belang van het kind zo geregeld dat een vader ECHT net zoveel rechten en plichten heeft als de moeder. Het ouderschapsplan is niets waard zonder consequenties als men zich er niet aan houd. Een boete clausule, als stok achter de deur. Het geld naar een goed doel voor kinderen. Want zoals het nu bij velen gaat, kan het toch echt niet meer. DOE EENS NORMAAL, je hebt het kostbaarste mogen krijgen op deze wereld. Een (gezond) kind. Mag dit meer waard zijn dan een snelheidsovertreding in Nederland?? Als we ons daar niet aan houden op de A2, ligt er een consequentie in de brievenbus. Als je je kind vergiftigd (beschadigd voor het leven) met leugens over de vader, kom je er mee weg. Wij blijven hopen en knokken voor het recht van die kleine. Kosten wat het kost. Maar moedeloos word ik hier wel eens van. Je hoeft elkaar niet leuk en aardig te vinden, maar behandel de ander met respect en communiceer. Doe beiden eens water bij de wijn. Het is geven en nemen, maar geef eerst eens. Kom bij meningsverschillen tot een compromis. Dit moet je ook in het leven met bv. je collega's, je werkt samen al vindt je elkaar niet zoooo leuk! En voor je kinderen moet je levenslang een samenwerking met de andere ouder hebben. Wanneer gaat Nederland de kinderen eens voorop stellen? Zucht!

Vaderdag, Moederdag..... Ik ben niet de moeder van mijn man zijn dochter, wel heb ik een ouder functie. Ik leer haar zaken als zich te wassen als ze opstaat en naar bed gaat. Goed haar tanden te poetsen, ik ga ook met haar naar de tandarts (moeder doet dit niet uit angst voor). Ik leer haar zelfstandig zijn. Opkomen voor haarzelf. Ze mag discussiëren als ze andere mening heeft. Ik leer haar stapsgewijs koken, eerst kleine gerechten maken, beginnend met lekkere yoghurtjes samenstellen en steeds naar leeftijd wat moeilijker. Dus ja, ik heb echt een wekelijkse rol in haar leven. Ik heb eens per jaar dat ik samen met die heerlijke griet iets bijzonders ga doen, alleen wij 2 (doet ze ook met Papa hoor ;-)....) We zijn al een keer naar het Dolfinarium geweest, Winter Efteling, Musical, enz. Super gezellig en echt even samen lol hebben, zonder de aandacht te hoeven verdelen. Dat is mijn kadootje aan haar. Maar nogmaals, ik ben niet haar moeder, zoals ze maar 1 moeder heeft, heeft ze maar 1 vader. Maar we mogen wel heel veel van elkaar houden. Om die reden hebben we haar het ooit ook makkelijker gemaakt omtrent Moederdag en Vaderdag. We hebben 1 keer per jaar tussen de andere 2 dagen in Bonusouder dag. Daarin mag zij zelf weten of ze iets voor mij doet, ontbijten maken, iets voor me knutselen of klein kadootje kopen. Dit doet ze samen met haar vader, omdat ze dat zelf ook wil. Vindt zij wel zo eerlijk....(al vanaf haar 4de). Want toen zei ze; "Ik heb niets voor jou???" Dat was voor een Moederdag. Dus hebben we dit zo neutraal mogelijk opgelost. Mijn vragen aan jullie kids: 1) Zou dit niet gewoon ook een vaste dag moeten worden? Laatste zondag van mei bijvoorbeeld? Dan moet je als kind niets, maar het mag wel, jullie mogen ook van die niet biologische houden, die er ook voor jullie zijn als je van je fiets valt en als je verdrietig bent of heel blij met je sportprestaties. En als je van ze mag houden, dan mag je ze ook net als je vader en moeder waarderen en dat laten blijken? 2) Zou het jullie makkelijker maken? Vaderdag en Moederdag alleen voor je "echte" ouders. Bonus ouder / stiefouderdag voor de anderen. Of zou je je nog steeds bezwaard voelen naar de "echte" ouder? Is dat omdat JIJ dit zo voelt of omdat de "echte" ouder je dat gevoel geeft? En met "echte" ouder bedoel diegene met het gezag over jullie, biologisch of niet (pleegouder of adoptieouder).

Beste , Zomer 2015 kwam ik erachter mijn man contact had met een andere vrouw. Ik ben woest op de vader van mijn kinderen dat hij zijn gezin zo makkelijk op geeft voor "echte" liefde?. Onder de ogen van onze kinderen is die ontdekking gekomen op onze zomervakantie met alle gevolgen van dien. Totaal voor hun uit het niets werd hun veilige leven uitelkaar gerukt. Het verhaal is geen schone scheiding. Papa ging met kerst al met zijn vriendin op vakantie. Hoe moet dat werkelijk gevoeld hebben voor hun. Ik was zelf met hun op wintersport toen die eigenlijk als gezin gepland stond. Ik heb hun snoetjes gezien, het gemis van papa en ze wisten dat hij met een voor hun onbekende "indringer" op vakantie was. Onze kinderen weten van haar bestaan en hebben haar 2mnd geleden 1x een handje geschudt. De scheiding was getekend en twee weken later BAM ! De jongste van 8 heeft daarna 1 ding gezegd erover, het aller eerste wat ze uberhaupt heeft gezegd over de scheiding maar zit verder op "slot". De oudste 10 zegt dat ze er niet over wilt praten en wordt zelfs boos, terwijl zij best met mij praat. Maar ze wilt nu net doen of ze niet bestaat. Oké , voor nu vind ik dat prima. We moeten nog zo veel. Mama moet verhuizen en hun dus ook en weer wennen aan een nieuw leven en hoppen tussen twee huizen. Papa laat zijn kinderen in het omgewisse mbt zijn relatie met zijn vriendin. Hij stelt ze voor maar wat is nu de functie van de vriendin van papa? Gaan we ze zien , gaan we dingen doen, kunnen we papa verwachten in het dorp met zijn vriendin? Alles is een "?". Ik weet bijna zeker dat de meiden dat denken.....En ik weet niet hoe de relatie van hun vader in elkaar steekt. Zijn vriendin staat op een standbeeld en alles rondom haar is beschermd. Maar ik krijg wel de teleurgestelde gezichtjes.. Gezichtjes die ik hun zo niet gegund heb maar papa anders koos. Als er iets is komen ze bij hun mama uit.. Als ik hun dan weer op een zo goed mogelijke manier om geen smet op de relatie van papa te leggen (stel ze moeten echt met haar dingen gaan doen) moet vertellen waar en bij wie hun papa is dat papa alles met zijn vriendin doet en daar altijd slaapt als hij niet thuis is. Mijn hart breekt... En dan deal je ook nog met je eigen gevoel... De kinderen in het ongewisse laten vind ik misbruik maken van hun loyaliteit en onschuld. En stuit mij ontzettend tegen de borst. Zo ook dit weekend waar de oudste haar oma (zijn moeder) bericht hoe laat ze denkt dat papa komt. Er wordt dan gereageerd alsof hij bij oma is en als hij wakker is hij wel zal appen. Ik zie aan haar gezichtje dat ze ergens weet dat hij daar niet is en idd bij zijn vriendin is " mama ik vind het nog steeds raar dat papa met ....... is ". Ik denk dat de kinderen voelen dat hun papa (ver)zwijgt. Hij stapt dan 's middags voor de wissel in huis binnen alsof er niks aan het handje is... Tadaaa daar is papa weer.. De kinderen noch ik hebben de scheiding op een plek. Het moet voor hun nog beginnen om te wisselen tussen twee huizen.... Ik heb papa duidelijk willen maken dat dit voor hem wel eens hele grote gevolgen kan hebben dat hij zwijgt. Maar dat wordt gezien als zwart makerij en alles eraan proberen om hem kapot te krijgen?? Wat ik idd van zijn relatie met haar vind is tussen hem en mij maar dat hij denkt dat ik de dingen verzin en daar de kinderen voor in zet? Ik weet namelijk dat hij al met háár kinderen uit bed stapt bijv. Dit moet voor een kind als een messteek in hun hartje voelen wanneer zij daar achter komen. En zeker als de eerste ontmoeting met haar zoontje is geweest door op het zebrapad bij school "toevallig" elkaar tegen te komen en dat dat jongentje naar HUN papa roept " Hé (zijn naam)!" en ook daarop nog hardop tegen zijn vriendje zegt " Ja dat is mijn bonuspapa". Daar zijn de kinderen echt wel even van van de kaart geweest. Ook deze scherven kon ik als mama bijelkaar vegen. Ik voel dat de kinderen, voelen dat papa (ver)zwijgt en ik denk dat dit voor hem maar ook voor de kinderen grote gevolgen kan hebben. Opgeven is geen optie maar ik voel dat ik als moeder het vermogen begin te verliezen om de scherven op te rapen en dan hem nog in bescherming te houden. Ik ken hun papa door en door en weet waarom hij waarschijnlijk zwijgt. Hij wilt ze geen "pijn" doen. Het is hun papa maar iemand die (ver)zwijgt graaft zijn eigen graf rondom zijn kinderen ben ik bang? Er is niemand die hem volgens mij begeleidt en zich geroepen voelt wat ik ook begrijp want hij is idd zo een ander leven en nieuwe familie ingestapt.... Maar ik voel dat dit voor hem grote gevolgen gaat hebben..... En hoe boos zeg maar gerust woest ik ben op hem. Ik wil dat de kinderen een papa hebben waar ze graag naartoe gaan en niet een met een drempel.... Maar wel een papa die eerlijk is naar hun en hun niet laat zwemmen en gissen... Die teleurgestelde snuitjes , zijn snuitjes die me zo ontzettend zeer doen en hun mama eigenlijk met haar rug tegen de muur staat... Liefs een bezorgde , zelf ook nog in de knoop zittende mama :-(

Als stiefmoeder zie ik gedrag bij de kinderen van mijn vriend, dat heel ver van mij afstaat. Dit komt voort uit de opvoeding bij hun moeder en baart mij zorgen. Ik heb het als volgt omschreven (lang verhaal, ik moest het ff kwijt...): De opvoeding die de kinderen bij moeder krijgen is vol liefde en aandacht en dat is mooi. Die liefde maakt ze mooie mensen met bovendien veel gevoel voor humor en gezelligheid. Vooruitkijkend gun ik ze later een zorgeloze en gelukkige toekomst, eentje waarin ze op zichzelf kunnen bouwen. Dat ze weten wat ze kunnen, waartoe ze in staat zijn en zich in iedere situatie staande kunnen houden omdat ze zelfvertrouwen hebben. Wat ik ze niet gun is dat ze bij onverwachte situaties of bijvoorbeeld tegenslag in hun schulp kruipen, wachtend tot iemand ze komt helpen omdat ze geen idee hebben wat ze moeten doen. Dat ze allerlei zaken niet aan zien komen omdat ze alleen maar beschermd zijn en gewend zijn niet na te hoeven denken. Dat ze om moeilijke situaties heen gaan en zichzelf beperken omdat ze geen weet hebben van hun kracht. Kortom; een moeilijk leven vol tegenslag en frustratie omdat de mensen om je heen zich prima weten te redden, maar je zelf altijd ‘pech’ lijkt te hebben en mensen die ‘tegen’ je zijn. Omdat je afhankelijk bent. Een leven waarin je anderen niets te bieden hebt omdat je jezelf niet eens kunt redden. Dat is de reden dat ik er altijd voor zal kiezen niet de makkelijkste weg te kiezen maar te investeren in hun zelfstandigheid en zelfredzaamheid, mij realiserend dat een huishouden waarin veel meer mag, je acties nooit gevolgen of consequenties hebben maar weggepoetst worden, waar niet nagedacht hoeft te worden en waar je je zin krijgt veel leuker is voor een klein kind. Dit is niet altijd makkelijk, alleen gaat het niet om mij, het gaat om de kinderen en hún toekomst. Ook dat is liefde. Door het overtrokken afhankelijke gedrag dat de kinderen hebben en het feit dat ze problemen altijd buiten zichzelf neerleggen heb ik moeite ze op de juiste manier te benaderen (het is niet mijn bedoeling negatief naar ze over te komen). Wie loopt hier ook tegenaan en heeft nog tips?

Goedemorgen, Mijn zoon van 11 heeft de laatste maanden steeds meer moeite met in slaap komen. Hij mist zijn vader dan heel erg. Eerst was het niet in slaap komen lastig als hij een weekend bij zijn vader was geweest. Ik loste dat op met dat hij dan van zondag op maandag bij mij mocht slapen. Maar ben daar mee gestopt omdat hij vaker bij me wilde slapen. Het lukt zijn vader momenteel niet om meer tijd te maken. Ik had mijn zoon voorgesteld om dan vaker bij zijn vader langs te gaan als hij er wel is maar hij geeft aan dat niet te willen omdat hij dan het liefst wil blijven en het afscheid lastig vind. Ik vroeg hem of hij mij ook miste als hij bij zijn vader was maar hij zei dat hij mij niet mist omdat hij meer bij mij is. Ik probeer te bedenken wat hij nodig heeft zonder het deel van zijn vader op te lossen. Mijn zoon is een enorme denker en ik probeer van alles te bedenken om hem uit zijn hoofd te krijgen. Hij doet aan KravMaga, ik heb een boksbal op het balkon hangen, hij wil graag DJ worden en hij gaat op pianoles en mag een workshop doen na de zomervakantie. Ook wil hij graag op fitness maar omdat hij nog jong is wil ik daarin goede begeleiding zoeken. Toch blijven zijn heimwee gevoelens. Ik merk dat ik de ene keer begripvolle en geduldiger ben dan de andere keer. Ook heb ik vaak het gevoel dat het nu even is zoals het is. Maar ook ben ik soms gefrustreerd omdat mijn ideetjes een soort van op raken. Wat zijn jullie tips?

Beste Kinderen, Ik heb de moeder van mijn dochtertje (11) een jaar geleden verlaten omdat ik een vrindin had, dit was een lastige periode en in de eerste maand heb ik niet veel contact gehad met mijn dochter, ik vond het heel lastig om haar onder ogen te komen, dit was fout en dat is nu niet meer het geval. Ik heb altijd heel goed contact gehad met mijn dochter voor dat ik weg ging. Ik zie mijn dochter nu om de twee weken in het weekeinde alleen zegt ze vaak dat ze niet wilt komen. We hebben wel contact via messenger en whatsapp, ik stuur berichtjes en heeeeel soms krijg ik een antwoord in de vorm van "ok", of "ja". Ik hou ook een dagboekje bij, waarbij ik vertel over mijn gevoelens en wat we samen hebben gedaan in het weekeinde, als ze ouder is dan geef ik dit misschien aan haar of in het geval dat er iets met me gebeurt dan weet mijn dochtertje in ieder geval dat haar papa veel aan haar dacht. Mijn dochter heeft mijn vriending nog niet ontmoet, omdat ze dat niet wil maar ik kan dit niet blijven uitstellen. Nu heeft ze gezegd dat als mijn vrindin bij me woont dat ze niet meer wilt komen in het weekeind, maar wij gaan per 1 juli samen woonen, ik ben heel bang om mijn dochter te verliezen, hoe kan ik zorgen dat ze hier minder problemen mee heeft, of moet ik haar de ruimte geven en accepteren dat ze niet meer bij mij wilt komen? John.

---

Goedemiddag, Ik ben nu sinds 3 jaar een stiefmoeder van een meisje van bijna 8 jaar. Haar ouders zijn al een paar jaar uit elkaar, en dat ging helaas ook niet makkelijk. Ik zal niet verder ingaan op alle details. Waar ik nu nieuwsgierig naar ben is of de huidige omgangsregeling wel goed is voor haar. Ze komt om het weekend en in de schoolvakanties. We doen alles voor haar en iedereen probeert rekening te houden met dingen plannen in de weekenden dat zij er is. Maar het enige wat zij wil is naar haar moeder, huilen, boosheid en roepen dat ze niet van haar vader houd etc. Dit gaat al maanden zo, als we gaan praten dan geeft ze weer aan te wel te willen komen maar als ze dan weer wordt gehaald dan gaat het onder een soort van dwang. Ik heb soms het gevoel dat we kidnappers zijn, terwijl wij zo ons best doen. Nou lopen we al bij instanties en die roepen maar volhouden. Maar ik kan me voorstellen dat dit alleen maar meer psychische klachten geeft. Wat is jullie ervaring hiermee? Mijn vriend is natuurlijk bang haar te verliezen Alvast bedankt

Lieve kinderen en kanjers, Een vraag aan jullie : Ruim een jaar geleden vertelde de vader van ons zoontje van nu zes tot mijn grote schrik dat hij het gehad had met mij maar niet met ons zoontje. De dag daarna heeft hij ons zoontje vertelt dat hij niet meer verliefd was op mama , dat dat niet zijn schuld was en hij vetrok. Inmiddels zijn we een best moeilijk jaar verder en een van de dingen die ik heb geprobeerd voor ogen te houden was dat ik niet meer " recht " had op ons zoontje maar juist de " plicht " om hem " heel " te houden. Ons zoontje is nu 2 dagen door de week bij zijn vader, 3 dagen bij mij en de weekends om en om. T lijkt hem redelijk goed te gaan En nu de vraag : we doen nog wel eens dingen als ouders, naar een pretpark met een vriendje erbij etc. Ouderavonden en kijken naar klassenpresentaties. Nu zit ons zoontje op een vrije school en daar wordt nog veel meer van ouders gevraagd. Picknick avond bij het Sint Jans feest, st maarten en dat vind ik steeds lastiger worden om met zijn drieën te doen. De vader van mijn zoontje wil eigenlijk niet veel meer met mij te maken hebben en op zo n avond praat hij met mijn zoontje en andere ouders, maar zo weinig mogelijk met mij. Zelf word ik er nogal nerveus van en ik vraag me echt af of deze extra gezamenlijke schoolfeesten en picknicken etc ons zoontje goed doet. Op de een of andere manier hangt et toch veel spanning in de lucht. Eigenlijk wil ik die extreem feesten niet meer met zijn drieën doen. Maar aan mijn zoontje vragen of hij wil dat papa of mama erbij is lijkt me ook niet goed. Dan moet hij kiezen Vraag aan jullie ervaringsdeskundigen: toch samen blijven doen ondanks t ongemakkelijke gevoel of om en om: de ene keer gaat papa mee en de andere keer mama. Weet echt t antwoord niet en ik hoop echt op jullie reacties, Groetjes van een trotse moeder van een dapper jongetje

Zijn er kinderen van wie één van de ouders met de scheiding al een andere partner hebben en hoe hebben zij dat ervaren?