Beste medewerkers,

Ik heb de site doorgelezen en zie veel meerwaarde in deze website. Wat me wel opvalt is dat in jullie reacties vaak zonder navraag ervan wordt uitgegaan dat het perspectief van het kind vanuit overzicht is gemaakt. Opvoeden is keuzes maken en ik lees erg vaak dat kinderen zich "niet eerlijk behandeld" voelen waar jullie dan vervolgen "Dat is inderdaad niet eerlijk", of "dat is stom van hem of haar". Niet het kind en niet de ouders is gebaat. Sommige andere reacties zoals aanmoediging tot navraag zien er dan direct beter uit. "Weet je het wel zeker ? " , "Soms moeten je ouders keuzes maken die niet makkelijk zijn". Succes !

Hallo! Mijn ex en ik zijn nu anderhalf jaar gescheiden. We hebben het kinderfeestje van onze dochter van 5 niet samen gevierd omdat ik dat niet wilde. Mijn ex heeft daar last van en zegt onze dochter ook. Hebben jullie ervaring hiermee en kun je aangeven hoe het is voor een kind van gescheiden ouders om zonder 1 vd ouders het feestje te vieren?

Hallo, Ik heb een vraag/probleem. Mijn dochter van 15 begon vorig jaar ineens steeds uitvluchten te bedenken om niet naar mij te hoeven. Ik ben 8'jaar geleden gescheiden en sindsdien hebben we co- ouderschap. Ze wil altijd bij haar vader zitten en kwam toen steeds met veel tegenzin bij mij. Inmiddels gaat het beter maar heeft ze nog steeds haar sociale leven in haar vaders huis of bij vrienden. Hier komt ze soms alleen nog maar slapen. Ze zegt dat het niet aan mij ligt maar aan de plek. Haar vaders huis is dichter bij het centrum. En dat hier niks te doen is, maar ik denk dan dat ze ook hier vrienden kan uitnodigen en hier achter de pc kan zitten. Het voelt toch persoonlijk voor mij. Ik heb haar losgelaten omdat ik haar niet wil dwingen maar ik vind het wel heel moeilijk. Haar vader wil niet dat ze alleen bij hem is dus ook dat is geen oplossing. Wat denken jullie, wat zou het kunnen zijn en hoe ga ik hier het beste mee om?

Mijn vraag gaat over mijn kleinzoon. Zijn vader woont in een andere woonplaats. Nu gaat mijn kleinzoon naar het voortgezetonderwijs. Hij heeft zijn keuze laten vallen bij vaders maar wel met de belofte ieder weekend en alle vrije dagen naar mama en door de week 1 dag. Papa heeft ja tegen hem gezegt, maar heeft nu de bezoekavond definitief laten stoppen omdat hij het te druk heeft. Dus valse belofte want hij kan nu al 2 uur niet plannen. De psycholoog geeft aan dat mijn kleinzoon zelf niet kan en zou mogen kiezen omdat hij nog te getraumatiseerd is en een verkeerd beeld heeft. Wat moeten wij doen. Hem naar vaders laten gaan en hem zelf laten ondervinden dat papa zich niet houdt aan zijn belofte. Met het risico dat hij weer een klap krijgt. Of naar de rechtbank en daar laten beslissen. Wanhopig

Hallo, Mijn zoontje is 6 jaar. Zijn vader en ik zijn 3,5 jaar geleden uitelkaar gegaan. Het was de keuze van mijn ex. In die 3,5 jaar heeft mijn zoontje veel veranderingen meegemaakt. Hij heeft bij zijn vader 3 verhuizingen, een nieuwe vriendin met dochter en zijn vader heeft ook al een zoontje gekregen samen met zijn nieuwe vriendin. Bij mij zijn er ook veel veranderingen geweest ook 2 keer verhuisd, tijdelijk ook nog ergens anders moeten wonen. Hij heeft in het begin erg moeilijk gehad, veel driftbuien (alleen bij mij). Het contact tussen mij en zijn vader is goed. Mijn zoontje blijft 1 keer per week bij zijn vader en om het weekend. Soms moet mijn zoon weleens een dag langer blijven bij zijn vader vanwege werk bijvoorbeeld. Laatst moest hij langer blijven en toen gaf hij aan dat hij dat niet wou. Hij wou nog liever dat mijn neef kwam oppassen. Hij krijgt natuurlijk bij mij alle aandacht en bij zijn vader minder. Wat moet ik hier nou mee? Hij is nog jong maar ik wil zijn gevoelens niet negeren. Hij moet wennen aan de situatie bij zijn vader, hij ervaart het als druk en dit heb ik ook besproken met zijn vader. Als hij eenmaal is bij zijn vader, zijn er geen problemen. Groetjes Peggy

Beste allemaal, Ik heb een ontzettend leuk en lief zoontje van bijna 10 waar ik stapel dol op ben en we kunnen het heel goed met elkaar vinden. Echter loopt het al lange tijd niet goed tussen mij en mn vrouw. Er heerst onvrede en er is geregeld ruzie doordat wederzijds begrip weg is. Hierdoor wil ik echt scheiden. Ik Ben ongelukkig en wil dit geruzie niet meer. Echter weet ik wat voor Impact scheiden op kinderen heeft. Uit dat besef blijven we maar bij elkaar. Maar ik vraag me af wat het beste is? Ik merk aan mezelf dat de relatie met mn vrouw echt klaar is. Maar in hoeverre moet ik mezelf wegcijferen om mn zoontje niet uit zijn vertrouwde en veilige omgeving te halen? (Lees: we proberen geen ruzie te maken in zijn bijzijn! Maar hij zal de kilte best voelen..helaas) Graag zou ik eens een reactie door de bril van kinderen krijgen. Want ik wil het graag goed doen voor mijn zoontje. Alvast onwijs bedankt

Ik zou graag advies krijgen van kinderen over een situatie in mijn leven: Afgelopen weekend was mijn zoon (13 jaar) volgens afspraak bij zijn vader. Mijn zoon stuurde mij een whatsapp bericht waarin hij vertelde dat zij aan het verhuizen waren. Via mijn zoon weet ik dat zij nu 70 km verderop wonen. Van de vader hoor ik niets. Mijn zoon woont officieel bij mij, maar heeft een 40/60 bezoekregeling. Via mijn zoon weet ik ook dat deze verhuizing naar het tweede huis van vader is. Over enkele maanden verhuizen zij naar een ander huis, 5 km hier vandaan. Zoon wil nu (ik denk op verzoek van vader) de dagen dat hij bij zijn vader is wisselen. Het is immers niet handig om zo op en neer te moeten rijden. Mijn werktijden zijn aangepast op de huidige verblijfregeling. Ik heb ingestemd met het verzoek van zoon, omdat ik niet wil dat hij ertussen komt. Maar het voelt heel fout. Vinden de kinderen op dit forum dat ik de dagenruil die mijn zoon aan mij vraagt gewoon moet inwilligen? Moet ik er nog iets van zeggen? Vast hartelijk dank voor de reacties. ps: Ik heb ook een dochter, maar zij ziet haar vader nooit (o.a. door zulke acties in het verleden)

Hallo kinderen, ik heb een vraag! Ben inmiddels 4 jaar gescheiden en uit dit huwelijk een zoontje van inmiddels 7,5. Ik zit in een zogeheten vechtscheiding

mijn kinderen 2 meiden en 1 zoon...willen mij niet meer zien... mijn vraag is: hoe kan ik, zonder dat ik forceer, toch aan mijn kinderen laten weten dat ik ze mis en onvoorwaardelijk van ze hou?

Beste adviseurs, Ik ben een gescheiden vader met twee dochters waar ik graag advies over zou willen krijgen van jullie. Voor mijn scheiding was ik met mijn dochters, vooral de jongste twee handen op 1 buik. We deden alles samen. Helaas kwam het drie jaar geleden tot een scheiding. In het begin zag ik mijn dochters wekelijks en bleven ze ook bij me logeren. Na een half jaar kreeg ik een nieuwe vriendin en ook daar klikte het gelijk goed mee. Maar na een paar maanden kwamen er rechtzaken over geld waardoor het tussen mij en mijn ex vrouw niet meer goed ging. En toen opeens vonden mijn kinderen mijn vriendin ook niet meer leuk. Sindsdien zie ik ze nu al een jaar niet meer en heb ik nog maar heel af en toe contact. Vooral als ze iets willen dat ik voor ze betaal. Dat doe ik dan wel altijd maar daarna voel ik alleen maar nog meer dat ik ze erg mis. Nu een jaar later heb ik ze gevraagd weer een keer bij mij langs te komen, om ons contact weer proberen te herstellen. Daar kreeg ik heel de week geen reactie op tot gisternacht. Toen schreef mijn ene dochter dat ze er geen zin in had en vervolgens op facebook hoe geweldig ze haar moeder vind en dat ze zoveel van haar moeder houdt. Mijn kids zijn 11 en 15. Zal ik ze ooit weer bij me hebben of kan ik het beter een plek gaan geven dat ze nooit meer bij me zullen zijn? En moet ik ze nu dan ook helemaal met rust laten of blijven proberen en hoe dan? Tussen mijn ex en mij is verder weinig contact. Ik weet dat ze wel altijd heel slecht over mij praat, vooral tegen anderen maar waar mijn kinderen dan wel bij zitten. Ze zegt ook vaak tegen mij dat ik mijn kinderen kwijt ben. Na vandaag voelt het ook echt zo. Ik hoop dat jullie mij misschien kunnen helpen. Een radeloze vader...