MIJN EX KOMT ZIJN AFSPRAKEN EN BELOFTES NAAR MIJN KINDEREN (BIJNA) NOOIT NA, ZEER TELEUR STELLEND VOOR HUN (2 MEIDEN, 12 EN 15) IK RAAK DAAR VRESELIJK GEFRUSTREERD DOOR ( DIT DUURT AL 3 JAAR) WAT KAN IK DOEN ZONDER MEZELF VOORBIJ TE LOPEN......IK BEB ER LANGZAMERHAND KLAAR MEE !!! HEB AL HEEL VEEL GEPROBEERD OM DE RELATIE TUSSEN DOCHTERS EN VADER BETER TE MAKEN.

Hoi! Graag hoor ik wat jullie van het volgende vinden en -vooral- wat ik kan doen voor Pip, ons dochtertje van tien: De vader van Pip en ik zijn nu acht jaar gescheiden. We hadden altijd goed contact: dronken samen koffie bij de wissel, maakten grapjes, vierden kinderfeestjes samen en we hielpen elkaar. Mijn ex heeft sinds vier jaar een nieuwe partner en zij zijn vorig jaar getrouwd. Ik was heel blij voor ze. Ik woon zelf vijf jaar samen met mijn partner. Heel langzaam merkte ik dat mijn ex steeds meer afstand wilde. Hij wilde niet meer binnenkomen ('ik ben heel druk, ik moet meteen door') en op een gegeven moment mailde hij dat hij geen persoonlijk contact meer wilde: niet meer binnenkomen, geen kinderfeestjes meer samen vieren, niet meer bellen, afspreken of whatsappen, maar alles bespreken via de mail. Hij wilde ook dat ik zijn vrouw in cc zette. Ik heb dat een tijd gedaan, omdat ik hoopte dat het vanzelf wel weer goed zou komen. Maar nu heeft Pip (denk ik tenminste) erg veel last van de situatie. We hebben haar week-om-week en als ze terugkomt is ze vaak erg misselijk en voelt ze zich heel naar. Soms moet ze zelfs overgeven. De dag erna is ze boos op mij: alles aan mij is stom. Ik laat haar dan maar, zeg dat ik haar niet stom vind en dat ik blij ben dat ze er is. 's Avonds gaat het dan weer en is ze heel erg knuffelig. Ze is vaak in paniek als ze naar haar vader teruggaat, bijvoorbeeld over een broek die ze mee terugmoet nemen omdat hij deze voor haar heeft gekocht. Geld voor haar verjaardag of speelgoed moet blijven liggen op de plek waar ze het heeft gekregen, vindt mijn ex. Ik ben het daar niet mee eens, want het zijn haar spullen/geld. De vrouw van mijn ex wil mij niet ontmoeten. Ik heb haar een mail gestuurd en gevraagd of ze een keer koffie met mij wil drinken. Daar reageerde ze heel geïrriteerd op (met mijn ex en partner in cc). We zijn inmiddels bij een kinderpsychiater geweest omdat het heel slecht ging op school. De psychiater heeft haar uitgebreid onderzocht en ons doorverwezen naar een intensief begeleidingsprogramma voor gescheiden ouders. Mijn ex wil daar niet heen, maar hij vond het wel oke als Pip naar een kinderpsycholoog gaat. Daar zijn we nu een keer geweest, maar ik vind het heel naar voor haar dat het lijkt alsof het probleem bij háár ligt. Want het probleem ligt bij ons, haar ouders die niet meer met elkaar praten en vooral ruzie maken via de mail. Mijn ex stuurt me vaak mails met 'vragen': of ik haar wel op tijd naar bed breng, of ik haar wel goed controleer op social media, of ze wel haar haar heeft gedaan, etc. Ik gaf altijd antwoord, maar geen antwoord was voldoende. Pas geleden wilde hij niet haar paspoort aan mij geven als ik niet eerst vertelde wat ik precies van plan was. (En ik was echt niet van plan om haar voor altijd te ontvoeren naar het buitenland, we wilden een weekendje naar Barcelona of Rome.) Ik merk dat ik steeds bozer word en dat ik niet meer wil mailen. In het ouderschapsplan staat dat we contact hebben via sms en whatsapp, maar mijn ex heeft gemaild dat hij dat niet meer wil. Wat hem betreft gaat alles via de mail met een cc naar zijn vrouw (die zelf nooit iets terugmailt). Hij zei laatst dat ik niet goed voor Pip zorg als ik haar niet mail. Pip zei een tijdje geleden: 'ik weet nu wat ik moet doen bij de vrouw van papa om haar niet meer boos te laten zijn: ik moet gewoon meteen doen wat ze zegt'. Maar als ik dit soort uitspraken met mijn ex bespreek, bespreekt hij het meteen met Pip. Ze werd op het matje geroepen ('je liegt') en ik ben bang dat ze mij daardoor niets meer vertelt over haar leven daar. Wie heeft tips voor mij? -Hoe kan ik haar zo goed mogelijk helpen in deze lastige situatie? -Is een week-om-week regeling nog wel goed voor je als je ouders op deze manier met elkaar omgaan? -Is het goed voor Pip als ik mijn grens aangeef en zeg dat ik niet meer wil mailen, maar rustig wil overleggen/praten per telefoon? -En als mailcontact voor nu het juiste is, is het dan belangrijk dat ik ook zijn vrouw mail? Ik hoop dat jullie me kunnen helpen! Dankjewel alvast!

Binnenkort ga ik een workshop geven met als onderwerp 'kind en echtscheiding' aan leerkrachten/onderwijsassistenten in opleiding. Om deze zo goed mogelijk vorm te geven ben ik benieuwd naar wat jullie als kinderen van gescheiden ouders belangrijk vinden, missen of gemist hebben, aan goede of minder goed ervaringen hebben, wensen of gewenst zouden hebben in wat een leerkracht/onderwijsassistent voor jullie zou kunnen betekenen of betekend heeft tijdens jullie schoolperiode. Ik zou hen graag willen meegeven hoe belangrijk hun rol (wellicht gewoon door af en toe te checken hoe het gaat, iemand even apart te nemen, een blik, arm om je heen, begrip te tonen voor verdriet/boosheid/niet lekker in je vel zitten vanwege in dit geval de scheiding etc.) voor een kind kan zijn, je zit immers het grootste deel van de week op school. Veel van deze studenten hebben zelf geen scheiding meegemaakt of zijn er zelfs nog nooit mee in aanraking mee geweest. Wat zou volgens jullie belangrijk zijn om aan hen mee te geven tijdens deze workshop. Tips en meedenken zou heel fijn zijn, alvast bedankt! Ik maak kinderen, ouders en professionals altijd attent op het bestaan van Villa Pinedo, fantastisch initiatief, ga zo door! Groetjes, Yvonne

---

Hoihoi! Ik heb 2 lieve meisjes van bijna 13 en bijna 15 thuis en ze willen niet meer naar hun vader! Ze zeiden het al een lange tijd, maar nu gaan ze niet meer! Er zijn heel veel nare dingen gebeurd met hun oudste zus, zij is nu 20! Hun vader heeft haar lichamelijk pijn gedaan waar de 2 meisjes bij waren, word snel boos en maakt ook dingen in zijn huis stuk, kort lontje zeg maar... 2 maanden geleden had vader weer een woede aanval en toen was het voor hun klaar!!! Ze hebben al vaak geprobeerd met hem te praten, ik ook, hij beloofd dat het beter word, maar na een poosje gaat het weer fout. Ze vertrouwen hem niet, zijn bang voor zijn gedrag en voelen zich niet veilig bij hem. Ik heb van alles geprobeerd; mediation, ze geprobeerd over te halen, met zijn nieuwe vriendin gepraat, maar ze willen niet! Ik heb gevraagd of hij de meisjes even ruimte kon geven, maar hij stuurt ze continu berichten, wat ze vreselijk vinden en ze nog bozer maakt! Vader is nu heel boos op mij! Zegt dat ik de omgangsregeling tegen hou en de meisjes tegen hem opstook, maar dat doe ik niet! Ik zou het zo fijn vinden als het allemaal goed zou gaan en de meisjes met plezier gaan! Ik heb nooit slecht gesproken over hem, ze gingen altijd, maar de laatste 2,5 jaar klaagden ze steeds meer dat ze het niet fijn en de spanningen vreselijk vinden en het werd steeds erger! Ook dat hun vader rondingen over mij zegt en mijn vriend. Dat is gewoon niet goed! Ieder kind heeft recht op beide ouders en ouders horen respectvol met elkaar om te gaan, ook als ze gescheiden zijn... Het maakt me zo verdrietig en vind het zo'n nare situatie voor de meisjes! Ik heb echt alles geprobeerd, maar ik ze dwingen? Wat moet ik doen?

Ik maak mij een beetje zorgen om mijn zoon van 11 jaar. Hij wil niet over de scheiding praten. De laatste keer heeft de mediator met de kinderen gesproken en gevraagd wat hij ervan zou vinden om eventueel te verhuizen? Hierop werd hij erg emotioneel en gaf hij aan dat zijn leven dan geen zin meer zou hebben. Nu is mijn vraag hoe ik hier het beste mee om moet gaan. Ik kan hem namelijk niet garanderen dat wij in onze huidige woning kunnen blijven.

Hallo, ik heb een vraag. Mijn partner en ik zijn nu 1 jaar uit elkaar maar hebben nog wel het ouderlijk huis en daar wonen we om en om in totdat het huis is verkocht. Onze zoon zoekt nu een maatje en heeft zijn zinnen op een hond gezet? Wat is wijsheid? Mijn idee, zonder stabiele thuis basis voor de hond en nog geen zicht op waar we alleen gaan wonen , niet doen. Maar mijn zoon hunkert naar een maatje?! Ik hoor graag jullie ideeen.

---

Hallo, Wij zijn bezig met het regelen van co-ouderschap voor kind van 5. Belangrijk is niet te veel wisselingen, en niet te lang weg van een ouder. Ik lees veel 2 weekse schema's maar hoe denken jullie over een 4 weeks schema: Week 1 Ma-Vr vader - Za-Zo moeder Week 2 Ma-Wo - moeder - Do-Zo vader Week 3 Ma vader - Di-Vr moeder - Za-Zo vader Week 4 Ma-Di vader - Wo-Zo moeder do (week 2) - ma (week 3) - vader Di-vr (week 3) - moeder Za (week3 ) - di (week4) - vader Wo - Zo (week 4) - moeder. Hierdoor is kind dus steeds 4 of 5 dagen aaneensluitend bij zelfde ouder, en zijn er per 4 weken maar 6 wisselingen. Bedankt

Hallo, Ik heb een vraag. Ik ben intussen 9 jaar stiefmama en heb een vrij goede band met mijn stiefkind (13). Natuurlijk hebben we wel eens discussies (ze woont de helft van de tijd bij ons) maar we kunnen ook goed met elkaar praten. De regeling tussen mijn partner en zijn ex-vrouw is vrij goed. We lopen niet bij mekaar over de vloer maar kunnen wel meestal vlot communiceren over de dochter. Ook als de stiefdochter een wedstrijd heeft, gaan we er met z'n allen naartoe. Dit lukt omdat we allemaal ons best doen om correct en beleefd met mekaar om te gaan in functie van de stiefdochter. Nu liet de stiefdochter laatst vallen dat ze er misschien toch behoefte aan heeft dat er nog wat meer contact is tussen ons en het gezin van haar mama. Zoals bvb eens samen gaan eten of zo. Wij hebben daar een beetje schrik voor omdat we allen erg verschillen en dit misschien voor spanning kan zorgen. Stiefdochter is erg gevoelig en pikt zo'n spanning onmiddellijk op. Ze hoopt eigenlijk dat we allemaal één grote familie/vriendenkliek worden maar wij kunnen deze verwachtingen moeilijk inlossen. Wat kunnen wij het best doen?

Hallo, ik ben nu ongeveer 2 jaar gescheiden en heb een dochtertje van 5 jaar. Mijn dochtertje heeft nooit een hechte band met haar vader gehad waardoor ze nu veel moeite heeft om naar haar vader te gaan. Mijn dochtertje gaat om de week 1 nachtje naar haar vader, meer nachtjes wilt ze niet en raakt ze volledig in paniek. Haar vader is inmiddels opnieuw getrouwd en zijn nieuwe partner heeft een zoontje van 5 jaar die ook bij hen woont. Mijn dochter moet haar vader dus eigenlijk "delen" als ze bij haar vader is. In het begin had ze heel veel moeite om naar haar vader te gaan en nu gaat het beter maar zie je ook duidelijk dat ze echt een knop omzet zodra ze daar is en uitkijkt naar de volgende dag als ze weer naar huis kan. Het is voor haar duidelijk een "moeten" in plaats van blij zijn dat ze naar haar vader mag. Hebben jullie tips wat we hiermee moeten doen?

Graag jullie mening/ervaring. Ik heb gevochten om één stabiliteitsfactor bij mijn kinderen in tact te houden en dat is school. Nu zegt men om mij heen (ik ben inmiddels 2 keer met mijn kinderen naar een andere woonplaats verhuist eerst naar mijn ouders en nu weer 15 minuten van school), dat ik de kinderen van school moet halen en ze in de buurt van ons nieuwe huis naar school moet brengen. Mijn oudste zoon van 6 is depressief, onzeker geworden door alle veranderingen. Hij wil niet van school af. En heeft een vertrouwensband opgebouwd met zijn juf. Is het überhaupt verstandig om hem nu van school te laten verwisselen? Zelfs mijn nieuwe vriend is van mening dat hij van school moet en hier nieuwe vrienden moet maken, maar daar is hij momenteel niet tot toe in staat alleen lijkt niemand het te begrijpen.