Hallo, Graag wil ik jullie advies raad of mening over onze situatie. Ik ben jaren terug verlaten door de vader van mijn kinderen. Hij is gelukkig met zijn huidige vriendin, waarvoor hij toen besloten heeft niet verder te gaan met mij. Gelukkig voor de kinderen is het bij haar gebleven en zijn er geen andere vrouwen in hun leven gekomen. De kinderen wonen bij mij en hebben een omgangregeling met hun vader. Hun vader krijgt nu een kind samen met zijn vriendin en gaan ook trouwen. Veel verandering dus. Ze verwachten van onze kinderen dat deze dit leuk vinden. Ik heb de indruk dat dit niet geheel zo is. Hoe vang ik de kinderen op wat kan ik wel of niet zeggen? Doordat er geen communicatie tussen mij en vader is vind ik dit moeilijk op te vangen. En wil ik ze niet belasten. Maar ik wil ook niet voorbij gaan aan de veranderingen die gaan plaatsvinden. Ik heb ook moeite met het bonus moeder en kind gebeuren. Voelen jullie dit ook echt zo of is het mijn emotie die erop ligt. Willen jullie dat er een betiteling komt als een stief/bonus broer/ zus, of stief/bonus vader of moeder? Of gewoon dat is ... De zoon/ dochter van ... de vriend of vriendin van mijn vader of moeder? Dit is de vriend/ vriendin van mijn moeder/ vader? Wat zien jullie graag waarmee belasten we jullie het minste.? Ik heb al jaren een vriend die ook kinderen heeft. Doordat mijn scheiding de helaas te bekende vechtscheiding zonder lichamelijk geweld is hebben wij besloten niet te gaan samenwonen of trouwen wat we eigenlijk wel wilde. We zagen in dat omdat wij gelukkig zijn samen, dit niet hoeft te betekenen dat onze kinderen dit ook zo moeten voelen. De kinderen kunnen het allemaal goed vinden samen en wij ook met elkaars kinderen. Wij vinden dat bonus of stief niets toevoegt voor de kinderen dus zijn gewoon truus en kees voor de kinderen. Moet er perse een etiket geplakt worden op de partner van een van de ouders? Het gezins is, zo het ogenschijnlijk hoort te zijn, niet meer. Dat is voor iedereen pijnlijk en niet leuk. Maar is wat het is toch? Kinderen willen dat de ouders gelukkig zijn, ouders dat de kinderen gelukkig zijn. Ik wil mijn kinderen niet belasten of pijn doen en durf hen ook niet te vragen naar wat zij vinden en voelen. Ik wil dat wel maar merk dat zij dit moeilijk vinden om alle redenen denkbaar. Of geven ze gepaste antwoorden waarvan ze denken dat ik die wil horen. Hoe vaak ik ook zeg dat ik wil dat ze eerlijk zijn en zeggen wat zij voelen en ervaren. Ze vallen mij of hun vader niet af door eerlijk te zijn. Ik ben heel anders dan hun vader, dit maakt ook dat alles zo rot verloopt we denken nergens hetzelfde over. Het enige waar we hetzelfde over denken en voelen is de liefde voor onze kinderen. Gelukkig. Ik hoop dat de kinderen eerlijk zijn maar door instanties die inmiddels betrokken zijn bij ons weet ik af en toe niet meer wat ik voel denk en ervaar. En wat ik goed doe of beter kan doen. Kunnen jullie me helpen. Te zien hoe jullie dingen zien en ervaren wat ik beter niet of juist wel kan doen. Groetjes

---

Beste Jongeren, Ik ben een gescheiden moeder met een dochter van 14. Ze verblijft de helft van de tijd bij haar vader en de andere helft bij mij. Sommige zaken krijg ik door van haar, terwijl ik eigenlijk vind dat haar vader dat aan mij moet vertellen. Moet ik daar wat van zeggen, of kan ik dat het beste laten gaan? Zelf kies ik er wel altijd voor om de zaken direct met haar vader te regelen. Ik geef haar dan wel aan dat ik iets heb doorgegeven (indien het haar aangaat). Dan heb ik het over zaken als het vakantie adres en wanneer we precies weggaan en weer terugkomen. Alvast bedankt voor jullie antwoorden.

Lieve jongeren, heel graag zou ik jullie advies willen horen over het volgende: Ik woon als alleenstaande "moeder" nu 1,5 jaar in mijn nieuwe huisje. Mijn 3 kinderen (22, 18 en 15jr) zijn bij hun vader blijven wonen. Met de 2 jongsten heb ik contact en zij komen zo nu en dan bij mij. Ik wil hun er niet mee lastig vallen, maar voor mij is dat véél te weinig. Ik mis hun zo erg, dat ik er soms buikpijn van heb. Dat is ook direct mijn vraag: Kan en mág ik hun laten weten, dat ik hun heel erg mis (kan ik dat schrijven of zeggen?) en dat ik hun eigenlijk veel vaker wil zien?? (mijn man en ik zijn nog niet gescheiden, met hem is er geen contact mogelijk en er is ook nog geen omgangsregeling). Alvast bedankt voor jullie reacties!!

Hoi allemaal, Mijn bonuszoon wil graag bij ons komen wonen. Hij is 16 jaar en wil dit eigenlijk als sinds de scheiding van zijn ouders maar er werd niet naar hem geluisterd door zijn moeder. Hij mocht bij de rechter wel aangeven wat hij wilde maar durfde niet door druk van de familie van zijn moeder. Ook is hij heel erg betrokken met zijn jongere broertje (inmiddels 14 jaar) en wilde hem niet in de steek laten. Zijn ouders spreken niet met elkaar. Vader wil wel een normaal gesprek met zijn ex maar moeder wil geen enkele vorm van contact. Mijn bonuszoon heeft nu meerdere malen aangegeven dat hij echt heel graag bij ons komt wonen maar weet niet hoe hij dit moet aanpakken. Hij denkt dat zijn moeder heel boos wordt en het niet zal begrijpen. Helaas deel ik die mening met hem omdat zij tijdens de scheiding nooit enige moeite heeft gedaan om de kinderen er zo min mogelijk last van te hebben. Ze hield zich precies aan de uitspraak van de rechter ook al wilde de kinderen wel eens een uitzondering. Het heeft geen zin voor ons om met haar te praten want dat maakt haar alleen maar dwarser. Heeft een van jullie deze situatie wel eens meegemaakt? Hoe heb jij dit aan je ouder verteld? Hoe hebben je ouders (die niet willen praten) dit financieel opgelost want er hangen ook financiele wijzigingen aan vast. Zo betalen wij nu alimentatie en zijn moeder alle onkosten zoals school. Wanneer hij bij ons komt wonen zal dit allemaal veranderen. Zelf zit ik te denken dat hij misschien met iemand van Jeugdzorg/maatschappelijk werk kan praten om zijn wensen neer te leggen en dat iemand van maatschappelijk werk dan contact legt met zijn moeder om samen haar het nieuws te brengen? Wat vinden jullie van dat idee? Ik ben heel benieuwd naar jullie tips/adviezen en ervaringen.

Beste ervaringsdeskundige kinderen, Ik ben zelf ook een (inmiddels volwassen) kind van gescheiden ouders en ik ben bezig met een afstudeeronderzoek. Ik maak een therapievorm die bedoelt is voor allebei de gescheiden ouders, om er voor te zorgen dat ze 1) de scheiding kunnen verwerken en 2) ondanks hun scheiding wel samen goede ouders blijven. Mijn vraag aan jullie is: denken jullie dat er behoefte is aan zo'n therapie? Liefs, Elise

Lieve kinderen, Sinds een paar maanden heb ik een eigen huis, en onze dochter van 13 wil de afspraken die we hebben veranderen. Weekend om en om en ma t/m wo bij papa en wo t/m vr bij mij vindt ze te druk en te onrustig. Ze wil naar week op, week af. Ik begrijp haar en ander schema is in haar belang, maar ik vind het zo moeilijk haar een week te moeten missen. Mag ze weten/merken dat ik hier verdriet om heb?

Hoi, Ik heb een vraag aan jongeren hier op de site. Ik heb een vraag over schoolkeuze. Ik ben 10 jaar geleden gescheiden. Mijn zoon (17 jaar) doet dit jaar eindexamen MAVO en wil daarna de HAVO gaan doen. Ik ben het eens met die keuze en ook met de school waar hij naar toe wil. Maar mijn ex is het daar helemaal niet mee eens. Volgens de wet moeten beide ouders tekenen om in te schrijven voor de school. Hoe krijgt mijn zoon het voor elkaar om toch naar de school van zijn keuze te gaan?

Mijn dochter wordt 6 juni 2 en heeft het in de weekenden heel leuk bij papa, daar ben ik echt van overtuigd! Sinds dat ik heb gezegd dat we er helaas voor de rechter uit moeten komen (hij wil niet tekenen voor haar ID terwijl we beide aan de Belgische grens wonen.) is het ophalen een drama.Ze huilt alleen en papa is verdrietig en houdt haar vast. Heeft iemand tips hoe ik dit voor haar minder traumatisch kan maken? Ze is de allerliefste en houdt van ons beide evenveel. Ik wil haar gewoon gelukkig zien!!!

Lieve kinderen, Ik ben een moeder van een dochter van 11 en zoon van 8. Ik zit met een dilemma. Onze dochter heeft een brief geschreven voor haar papa...Deze lijkt heel veel op de brief die jullie als kinderen geschreven hebben om ons ouders wakker te schudden. Maar ze is bang voor zijn reactie. Ik wil natuurlijk graag dat ze hem geeft zodat het misschien wel duidelijk wordt voor haar papa..en hij haar daar bij kan helpen en leren...hebben jullie nog tips of adviezen dat ik haar kan geven? Liefs van een mama

Hoi lieve allemaal ik ben n moeder v een hele lieve dochter van bijna 11.. Bijna twee jaar geleden ben ik gescheiden mijn man is samen met m'n beste vriendin dat is nog steeds ongelofelijk pijnlijk.. Mijn dochter uit zich bij mij in haar gevoel ze vind het vreselijk ze probeert daar plezier te maken met de twee kinderen maar durft niet te laten zien hoe ze zich voelt.. Ik draag daar n masker mama .. Als ze al wat probeert te zeggen word haar vader boos en vriendin en ligt de schuld aan haar moeder .. Ik ben dankbaar voor m'n prachtige meisje en probeer haar te leren hoe ze zich toch s moet uiten maar dat doet ze alleen bij mij en familie en n enkele vriendinnetje .. Met haar vader kan ik niet praten hij geeft mij de schuld hij is een totaal andere man dat ondervinden m'n dochter en ik allebei .. Liefs v liefhebbende moeder die Zo van haar dochter houdt en gelukkig wil zien x