Hallo, Eind vorig jaarben ik gescheiden van de vader van mijn 2 kinderen beide onder de 10. Ik ben binnenkort jarig en wil graag met mijn vriend en mijn 2 kinderen op een kindvriendelijke locatie uit eten. De kinderen kennen mijn vriend al langer dan dat ik gescheiden ben maar de jongste heeft moeite om mij met hem samen te zien. Toen ik vertelde dan mijn vriend mee ging eten op mijn verjaardag waren ze niet erg enthousiast. Mijn vraag is wat ik moet doen, Toch gaan eten op mijn verjaardag met kids en vriend of het nog langer de tijd geven en alleen met de kinderen gaan eten? Wat ook nog een optie zou zijn is de groep groter maken en met meerdere personen gaan. Ikzelf kom er niet aan uit wat verstandig is om te doen. Kunnen jullie mij helpen? Groetjes van mij

Hoi Ik ben 2 jaar geleden weg van huis met mijn dochter later zij wilt vader zien ik heb haar naar vader gebracht en zij wilt niet naar mij komen eens voor weekend zij is heel erg manipuleert door vader ik ben de slechte moeder van de wereld nu mijn dochter is nu 12jaar oud ik zie haar bijna nooiet zij wilt eens niet luisteren niet met mijn praten misschien kan iemand naar mij helpen ik heb tot nu slles geprobeerd maar neee ik kan niet met haar praten ik ben zo verdritig

Hoi lieve kids, Ik hoop dat jullie mij kunnen helpen: ik ben nu een paar maanden gescheiden en heb een aardige man ontmoet. Het klikt goed ook met zijn kinderen. Ik heb zelf twee jongens van 10 en 4 jaar die gelukkig een goed contact met hun papa hebben..op dit moment hou ik de jongens voor dat ik met deze man alleen vriendschap heb maar ik wil graag eerlijk tegen ze zijn. Maar wat is volgens jullie een goed moment om over een nieuwe relatie te beginnen? Ik hoor het graag! Xxx mana

Lieve kinderen! Ik zou graag jullie advies willen want helaas wil de papa van Hanne (nog) niet met mij communiceren. Afgelopen weekend ging ik haar halen van het weekend bij papa. Ze was daar het derde weekend op rij omdat ik vanwege vaderdag had aangeboden dat ze een extra weekend bij hem kon zijn. Ik zei tegen haar; mama heeft je zo gemist lieve schat! Toen zei mijn zusje dat kinderen dat misschien niet willen horen omdat ze daardoor druk voelen. (Hanne is 2 maar ik wil het erg graag goed doen voor haar, nu en in de toekomst!) Kan ik misschien beter zeggen dat ik blij ben haar weer te zien of maakt het niet uit zolang het puur uit mijn hart komt en ik papa niet aanval. (zou ik trouwens nooit doen want het is haar papa en daarom de beste van de hele wereld) Ik zou het heel vervelend vinden dat Hanne zich straks belast voelt door de manier waarop ik iets zeg. Hebben jullie tips? Alvast heel erg bedankt!! Liefs Mariken.

Beste medewerkers,

Ik heb de site doorgelezen en zie veel meerwaarde in deze website. Wat me wel opvalt is dat in jullie reacties vaak zonder navraag ervan wordt uitgegaan dat het perspectief van het kind vanuit overzicht is gemaakt. Opvoeden is keuzes maken en ik lees erg vaak dat kinderen zich "niet eerlijk behandeld" voelen waar jullie dan vervolgen "Dat is inderdaad niet eerlijk", of "dat is stom van hem of haar". Niet het kind en niet de ouders is gebaat. Sommige andere reacties zoals aanmoediging tot navraag zien er dan direct beter uit. "Weet je het wel zeker ? " , "Soms moeten je ouders keuzes maken die niet makkelijk zijn". Succes !

Hallo! Mijn ex en ik zijn nu anderhalf jaar gescheiden. We hebben het kinderfeestje van onze dochter van 5 niet samen gevierd omdat ik dat niet wilde. Mijn ex heeft daar last van en zegt onze dochter ook. Hebben jullie ervaring hiermee en kun je aangeven hoe het is voor een kind van gescheiden ouders om zonder 1 vd ouders het feestje te vieren?

Hallo, Ik heb een vraag/probleem. Mijn dochter van 15 begon vorig jaar ineens steeds uitvluchten te bedenken om niet naar mij te hoeven. Ik ben 8'jaar geleden gescheiden en sindsdien hebben we co- ouderschap. Ze wil altijd bij haar vader zitten en kwam toen steeds met veel tegenzin bij mij. Inmiddels gaat het beter maar heeft ze nog steeds haar sociale leven in haar vaders huis of bij vrienden. Hier komt ze soms alleen nog maar slapen. Ze zegt dat het niet aan mij ligt maar aan de plek. Haar vaders huis is dichter bij het centrum. En dat hier niks te doen is, maar ik denk dan dat ze ook hier vrienden kan uitnodigen en hier achter de pc kan zitten. Het voelt toch persoonlijk voor mij. Ik heb haar losgelaten omdat ik haar niet wil dwingen maar ik vind het wel heel moeilijk. Haar vader wil niet dat ze alleen bij hem is dus ook dat is geen oplossing. Wat denken jullie, wat zou het kunnen zijn en hoe ga ik hier het beste mee om?

Mijn vraag gaat over mijn kleinzoon. Zijn vader woont in een andere woonplaats. Nu gaat mijn kleinzoon naar het voortgezetonderwijs. Hij heeft zijn keuze laten vallen bij vaders maar wel met de belofte ieder weekend en alle vrije dagen naar mama en door de week 1 dag. Papa heeft ja tegen hem gezegt, maar heeft nu de bezoekavond definitief laten stoppen omdat hij het te druk heeft. Dus valse belofte want hij kan nu al 2 uur niet plannen. De psycholoog geeft aan dat mijn kleinzoon zelf niet kan en zou mogen kiezen omdat hij nog te getraumatiseerd is en een verkeerd beeld heeft. Wat moeten wij doen. Hem naar vaders laten gaan en hem zelf laten ondervinden dat papa zich niet houdt aan zijn belofte. Met het risico dat hij weer een klap krijgt. Of naar de rechtbank en daar laten beslissen. Wanhopig

Hallo, Mijn zoontje is 6 jaar. Zijn vader en ik zijn 3,5 jaar geleden uitelkaar gegaan. Het was de keuze van mijn ex. In die 3,5 jaar heeft mijn zoontje veel veranderingen meegemaakt. Hij heeft bij zijn vader 3 verhuizingen, een nieuwe vriendin met dochter en zijn vader heeft ook al een zoontje gekregen samen met zijn nieuwe vriendin. Bij mij zijn er ook veel veranderingen geweest ook 2 keer verhuisd, tijdelijk ook nog ergens anders moeten wonen. Hij heeft in het begin erg moeilijk gehad, veel driftbuien (alleen bij mij). Het contact tussen mij en zijn vader is goed. Mijn zoontje blijft 1 keer per week bij zijn vader en om het weekend. Soms moet mijn zoon weleens een dag langer blijven bij zijn vader vanwege werk bijvoorbeeld. Laatst moest hij langer blijven en toen gaf hij aan dat hij dat niet wou. Hij wou nog liever dat mijn neef kwam oppassen. Hij krijgt natuurlijk bij mij alle aandacht en bij zijn vader minder. Wat moet ik hier nou mee? Hij is nog jong maar ik wil zijn gevoelens niet negeren. Hij moet wennen aan de situatie bij zijn vader, hij ervaart het als druk en dit heb ik ook besproken met zijn vader. Als hij eenmaal is bij zijn vader, zijn er geen problemen. Groetjes Peggy

Beste allemaal, Ik heb een ontzettend leuk en lief zoontje van bijna 10 waar ik stapel dol op ben en we kunnen het heel goed met elkaar vinden. Echter loopt het al lange tijd niet goed tussen mij en mn vrouw. Er heerst onvrede en er is geregeld ruzie doordat wederzijds begrip weg is. Hierdoor wil ik echt scheiden. Ik Ben ongelukkig en wil dit geruzie niet meer. Echter weet ik wat voor Impact scheiden op kinderen heeft. Uit dat besef blijven we maar bij elkaar. Maar ik vraag me af wat het beste is? Ik merk aan mezelf dat de relatie met mn vrouw echt klaar is. Maar in hoeverre moet ik mezelf wegcijferen om mn zoontje niet uit zijn vertrouwde en veilige omgeving te halen? (Lees: we proberen geen ruzie te maken in zijn bijzijn! Maar hij zal de kilte best voelen..helaas) Graag zou ik eens een reactie door de bril van kinderen krijgen. Want ik wil het graag goed doen voor mijn zoontje. Alvast onwijs bedankt