Ik leef sinds 6 maanden gescheiden van mijn man met mijn drie kinderen. Sinds een aantal weken gaat mijn oudste zoontje van 7 jaar met veel moeite in de weekenden naar zijn vader.(inclusief huilen, schreeuwen, tegenstribbelen). Er gebeuren bij zijn vader geen traumatische gebeurtenissen maar hij vind het bij zijn vader wel moeilijker dan bij mij, zijn moeder. Wat kunnen wij als ouders doen om onze zoon (en de andere twee kinderen) met minder moeite en tegenstribbelen met zijn vader mee te laten gaan? De momenten van overdracht zijn namelijk bijna, als ze dat al niet zijn, traumatisch voor zowel onze zoon als ook voor mij. Onze kinderen zijn trouwens 7, onze zoon en dochter, en de jongste is een jongetje van 2.

Mijn man en ik hebben na drie jaar van alles proberen om de relatie nog een kans van slagen te geven, onlangs de hoop opgegeven. Omdat we al zo lang bezig zijn geweest met ons best blijven doen, misschien tegen beter weten in, kwam dat moment daardoor toch nog onverwacht voor ons. we verwachten daarom ook dat het onverwacht zal zijn voor onze kinderen van 16 en 12, ook al weten ze wel dat er dingen spelen tussen ons, dat we in relatietherapie zijn, etc. De oudste heeft ook wel eens gezegd “misschien kunnen jullie maar beter gaan scheiden, dat is beter voor jullie.” Ik ga er echter vanuit dat het evengoed als een schok zal komen, vooral voor de jongste van 12. We gaan binnenkort 3,5 week met het gezin met vakantie en dat willen we beiden ook graag. We hebben ondanks onze relatieproblemen niet vaak ruzie en er is ook nog steeds veel liefde en begrip tussen ons. Helaas blijkt dat toch niet genoeg. Nu is mijn vraag: vertellen we het de kinderen voor, tijdens of na de vakantie? Ik weet dat wij in staat zullen zijn om tijdens de vakantie dit slechte nieuws voor ons te houden en ons ‘normaal’ te gedragen. Aan de ene kant is het misschien fijn om in deze vakantie al te kunnen wennen aan het nieuws en dat er veel ruimte is om met elkaar te praten hierover. Aan de andere kant verpesten we misschien de vakantie ermee, helemaal omdat het dan de laatste gezinsvakantie gaat zijn. Wat is wijsheid? Zo snel mogelijk vertellen of ze nog een onbezorgde vakantie gunnen?

De vader van mijn kinderen en ik zijn nu ruim een jaar uit elkaar. Door de krappe woningmarkt wonen wij nog gedwongen met onze drie kinderen in een huis. Ruim een half jaar geleden hebben wij onze oudste van acht jaar verteld hoe de vork in de steel zit. Onze dochter en zoon (4 en 3) waren hierbij, maar kregen het niet echt mee. Nu worden ook zij natuurlijk ouder en gaan dingen opmerken. Mijn vraag is, hoe kan ik het heb het beste uitleggen wat de situatie nu is. Dit wil ik graag duidelijk hebben voor hen, voordat ik een woning heb. Dit omdat, als ik een woning toegewezen krijg, het dan heel snel kan gaan. Ik wil het zo goed mogelijk voor hen doen, dus niet alles tegelijk, ouders uit elkaar en ook nog eens snel een nieuw huis. Ik hoop dat iemand mij een goed advies kan geven. Vast bedankt

Ik zit met een dilemma : ) We hebben 2 zonen van 7 en 10 jaar. De jongste van 7 jaar mist regelmatig zijn moeder als hij bij mij is. Dat is al vanaf het begin (3 jaar geleden), maar de laatste tijd speelt het weer meer op. Ik weet dat hij het goed heeft bij z'n moeder, we wonen dichtbij elkaar (10 minuten fietsen). Nu wil ik met zijn moeder overleggen dat hij 6 of 7 nachten p/week bij z'n moeder is. En mogelijk 1 of 2 dagen bij mij en dan s'avonds weer naar z'n moeder gaat. Maar eerlijk gezegd kan ik de pedagogische consequenties niet zo goed overzien. Ik zie vooral dat hij veel behoefte heeft aan 1 vaste plek, voor zichzelf en z'n speelgoed. Heeft iemand ervaring met deze constructie? Het contact tussen mij en zijn moeder is redelijk goed en ik kan mij zo voorstellend dat het over 4 jaar weer heel anders is. Ik ben benieuwd naar jullie ervaringen en meningen. Alvast dank.

Ik zit midden in een complexe scheiding, zie mijn oudste 2dochters nu al een maand niet meer. Een dochter (12) kwam al een aantal maanden niet meer om de week bij mij volgens ouderschapsplan zonder echt duidelijke oorzaak en met vage redenen. Vader heeft nooit voornemens geleken hier aan contactherstel mee te werken. Sterker nog, hij heeft mij niets mee gedeeld en het zo gelaten. Oudste dochter (16) woonde tot voor kort fulltime bij mij en helaas hebben we in de paar maanden samen wat heftige ruzies gehad. Ongeveer een maand geleden kwam ik twee dagen voor tijd er achter dat beide dochters met vader zouden mee verhuizen naar Rotterdam , waar vader eerst in naburig appartement hier in Vlaardingen woonde. Ik kwam er achter doordat vader mailde mijn toestemming nodig te hebben voor verkoop gezamenlijke woning om optie huurhuis te krijgen. Ik was zo boos op mijn oudste dochter dat ze dit geheim voor me had gehouden dat ik heb gezegd dat ze haar spullen maar moest pakken en naar haar vader moest gaan. Ik heb haar daarbij gezegd geen akkoord te geven voor verkoop woning. Jongste dochter appte me later dat ze niet meer met me wilde praten. Ondanks dat is de verhuizing blijkbaar toch gelukt. Dochters willen geen contact meer met me, denk ik. Ik laat ongeveer wekelijks in een vorm wat van me horen, ik krijg tot nog toe niets terug. Vader wil niet meewerken aan iets. Heeft mediation vanuit twee partijen afgewezen. Nu in afwachting van datum zitting. Wat kan ik tot die tijd doen?

Mijn dochter weigert naar haar vader te gaan sinds dit weekend Er is al veel gebeurd waardoor ze het vertrouwen kwijt is in hem maar nu wil ze helemaal niet meer Ze is 12 wat kan ik doen

Wij gaan scheiden, vader heeft de keuze gemaakt. Dat weten de kinderen ook. Onze zoon van 15 is erg gekwetst en voelt zich beschaamd en verlaten door vader. Eigenlijk heeft hij gezegd het geen behoefte aan contact te hebben. Als vader contact wilt dan vindt hij dat vader maar naar hem moet komen in ons ouderlijk huis. Vader gaat binnenkort verhuizen. Ik probeer als moeder te luisteren, er geen oordeel aan te geven. De tijd te geven voor rouw en herstel. Maar eigenlijk vind ik het heel lastig, omdat het mij belangrijk lijkt om met beide ouders goed contact te houden. Dat stimuleer ik ook. Hoewel de kinderen ook wel mijn verdriet voelen en dat de scheiden niet mijn keuze is, daar zijn we open en eerlijk over. We zijn inmiddels 8 maanden verder na het besluit van vader. Ik zou zo graag willen weten of er jong volwassen zijn die tijdens/ na scheiding van hun ouders dit gevoel ook hadden. En hoe dat heeft uitgepakt? Een bezorgde moeder.

Je bent 8 jaar en er is een dans "diploma" vol trots wil je ons allemaal laten zien wat je hebt geleerd. Papa heeft gezegd dat ik (mama) mag komen. Maar de laatste keer ging het niet goed. Papa werd boos op mama's nieuwe vriend omdat die meekwam. Papa's nieuwe vriendin was er ook. Papa was zo boos geworden dat andere ouders zich ermee bemoeiden. Zelfs als dit niet gebeurd is er spanning , ik wil daarom liever niet komen. Niet voor jou, want ik wil graag alles zien en alles meemaken van je. Maar omdat het voor mij zo stressvol is en ik zorgen heb over Papa's reactie. Zeker omdat het in zijn stad en zijn zorgtijd is. Hoe leg ik jou uit dat ik er daarom liever niet bij ben? Of moet ik me daar overheen zetten omdat ik je anders het gevoel geef dat jij niet belangrijk voor me bent? Hoe pak ik dit het beste voor jou aan?

Hoi, Mijn bonusdochter (10 jaar) gaat na volgend schooljaar naar de middelbare school. Haar ouders willen samen het gesprek aan gaan over de middelbare schoolkeuze. Ze hebben mij gevraagd hierin mee te denken en ik zou graag wat tips hebben. Ze is nu maandag, dinsdag en woensdagochtend en -middag bij mama en woensdagavond, donderdag en vrijdag bij papa en om het weekend. Ze wil zelf graag deze regeling houden als ze naar de middelbare school gaat. We wonen ongeveer 20 min rijden van elkaar en er zijn verschillende middelbare scholen waar we willen gaan kijken. Wat is belangrijk om aan te denken/met elkaar als volwassenen te bespreken of juist met haar zelf te bespreken? Alvast bedankt!

Inmiddels is het 5 jaar geleden dat wij zijn gescheiden. Een lange en negatieve weg is bewandeld. En nog steeds loopt het niet lekker. Wij hebben twee dochters van 9 en 11 jaar. De jongste lijkt niet heel veel last van de scheiding te hebben. Ze is nog steeds lekker onbezonnen en speels. De oudste daarentegen is erg somber, last van stress, loyaliteit en veel bezig met "ouder zaken". Mijn ex is erg negatief over mij richting de kinderen. Ik kan het in haar ogen nooit goed doen. Ik heb lange tijd geprobeerd de omgang en opvoeding van mijn kinderen zo te doen dat het in de ogen van mijn ex wel goed was. Dat is nooit gelukt. Ik heb de meiden 50% van de tijd en daar ben ik heel blij mee. Waar ik erg mee zit is dat mijn dochter de afgelopen maanden al een aantal keer heeft overgegeven van de spanning. Het gebeurd altijd wanneer ik en mijn ex op dezelfde dag in beeld zijn geweest. Ook wanneer ik haar op maandag naar school breng is ze verdrietig en roept ze dat ze niet naar mama wil. Ze is dan haast ontroostbaar. P.s. maandag is de wisseldag. Afgelopen week hoorde ik van mijn oudste dochter dat ze van haar moeder niet meer met mij mag praten over alles wat haar dwars zit. Nu vindt ze het erg moeilijk om een gesprek met mij te starten. Ze is bang voor de consequenties: Mama heeft gezegd dat ze dan niet meer met mij zal praten. Ik heb haar beloofd dat de gesprekken tussen ons blijven (tenzij ze zelf anders aangeeft). Ik kan de inhoud dus niet delen met haar moeder.