Ze lacht alles weg

Beste Mar,

Wat goed dat je hebt uitgereikt naar Villa Pinedo.

Toen ik zelf de leeftijd van jouw dochter had, liet ik ook niet graag zien wat er vanbinnen speelde. Ik wilde best praten, maar niet met mijn ouders, juist omdat zij zo direct bij de situatie betrokken waren. Misschien herkent jouw dochter dat ook, en is praten met een volwassene buiten jullie gezin makkelijker: een mentor op school, een familielid of iemand van Villa Pinedo.

Zelf vond ik veel steun in een sport (bij mij was dat boksen). Daar kon ik mijn mentale en fysieke spanning kwijt. Mijn coach was iemand bij wie ik me veilig genoeg voelde om mijn emoties te delen. Misschien helpt het jouw dochter ook om een activiteit te hebben waar ze zichzelf kan zijn.

Ik snap heel goed dat je je zorgen maakt over haar gedrag. Vaak is dit een manier om met lastige emoties om te gaan. Juist daarom is het belangrijk dat ze een uitlaatklep en een vertrouwd iemand heeft. Jij doet al veel door dit te zien en steun te zoeken. Blijf dat vooral doen.

Ik wens jullie het allerbeste toe en mocht je nog meer vragen hebben, kan je altijd een berichtje sturen!

Groet,
Joshua

Hoi Mar,

Ik herken mezelf heel erg in de beschrijving die jij van jouw dochter geeft. Voor mij was het tijdens (en na) de scheiding van mijn ouders ook veel fijner om alle nare gevoelens die ik niet wilde hebben weg te drukken zodat ik ze helemaal niet meer hoefde te voelen.

Wat ik in mijn situatie ook erg lastig vond, was dat mijn ouders ook nooit veel over hun gevoelens deelde. Zij lachte deze (onbewust) ook weg of vulde dit op met werken. Ik wist daardoor ook vaak niet goed wat ik zelf eigenlijk voelde en hoe ik daar mee om moest gaan. De keren dat een van mijn ouders dan naar mijn gevoelens vroegen of me aanspraken op mijn gedrag voelde het meer als een overhoring/berisping dan als een gesprek met iemand die me probeerde te begrijpen.
Dit zorgde zeker tijdens mijn pubertijd voor nog meer wrijving, waardoor ik me weer verder wilde afsluiten.

Ik sluit me daarom aan bij de tip van Joshua, om een neutraal iemand te zoeken die met je dochter kan praten. Een journal of dagboek bijhouden kan bijvoorbeeld ook als ze (nog) niet comfortabel genoeg is om haar gevoelens met een ander te delen. Villa Pinedo heeft ook het spel ‘Vraag Maar!’ ontwikkeld. Dit zijn kaartjes met vragen erop om het gesprek over de scheiding (en de gevoelens die daarbij komen kijken) op gang te brengen. Deze zouden jullie natuurlijk ook eerst voor jezelf kunnen bekijken en (schriftelijk) beantwoorden, en daarna samen bespreken.

Dertien is een lastige leeftijd voor zowel kinderen als hun ouders, zeker als daar ook nog een scheiding bij komt kijken. Door haar nu handvatten aan te bieden om haar emoties te herkennen en verwerken bereid je haar ook voor op de puberjaren die nog komen. Ik heb in ieder geval het gevoel dat je met deze vraag al goed op weg bent en hopelijk heb je ook iets aan mijn antwoord!

Groet, Eveline