Mijn oudste dochter wil haar vader niet meer zien omdat hij zo weinig betrokken is bij haar leven. Tussen de bezoekregeling heeft hij nauwelijks aandacht voor haar, als ze moeite heeft om zich aan te passen aan zijn nieuwe leven (ze heeft autisme) scheldt hij haar uit en brengt haar naar mij. Ze is alleen welkom als ze zich 'gedraagt' en dat betekent niet zeggen wat ze zelf voelt en vindt. Als ze dat toch doet verwijt hij mij dat ik haar tegen hem opstook. Ook toen ze aangaf dat ze zo'n moeite heeft met de scheiding en hem mist, als ze hem zo weinig ziet (dus ze was niet boos) moest ze 'niet zo zielig doen, ineens'..... De middelste dochter heeft 1x tegen hem gezegd dat ze het niet zo fijn vond dat nieuwe vriendin er altijd bij was als zij bij hem was, omdat ze hem maar zo weinig ziet. Hij was furieus en heeft gezegd dat ze nu hij.' eindelijk gelukkig was' hem zijn geluk. niet gunde. Ze zegt nu nergens meer iets over en accepteert, itt tot haar zus, dat hij tussen de weekenden dat ze daar is, haar totaal negeert. Haar eindexamen, aanmelding nieuwe school, stages, hij vraagt nergens naar, verzet steeds weekenden zodat ze m nog langer niet ziet, kortom de afstand wordt alsmaar groter terwijl zij zich dus wel 'netjes gedraagt'. De jongste probeert iedere avond te bellen maar steeds verzet hij de tijden zodat ze de hele dag zenuwachtig mijn telefoon checkt of er iets veranderd is. Ook heeft hij, ondanks het ouderschapsplan, alle paas-, mei-, herfst-, en carnavalsvakanties gecanceled zodat ze hem nu dus nog maar heel weinig kan zien. In de weekenden dat ze daar wel is gaat hij alleen boodschappen met haar halen, verder ondernemen ze niks, hij zit achter tv, computer of mobiel en zij speelt alleen. Ze durft niks te zeggen (ze heeft hier al enkele keren om hulp gevraagd, maar jullie adviseren altijd met haar vader te gaan praten en dat durft ze dus niet omdat hij, toen haar zussen dat probeerden, ze zag dat hij de ene naar mij terugbracht en op de ander heel boos werd omdat ze hem zijn geluk niet gunde). Ik probeer me, zoals jullie adviseren, overal buiten te houden en hem niet af te vallen, maar. ik vind t heel moeilijk en verdrietig dat ze dan niemand hebben om hun verdriet, boosheid en pijn naar te uiten. Ik kan alleen masr zeggen dat ik zie dat ze t moeilijk hebben en ze troosten, maar de situatie blijft gewoon hetzelfde en ze raken hun vader steeds meer kwijt zonder reden of aanleiding. Hij lijkt ze wel gewoon te vergeten als ze uit beeld zijn. Ik heb natuurlijk al talloze gesprekken met hem gehad maar ook ik gun hem zijn geluk niet, ben jsloers en wil zijn kinderen van hem afpakken, in zijn ogen. Terwijl ik, als dat mijn doel zou zijn, ik beter geen gesprekken met hem hierover kan hebben want zonder mijn inmenging zouden ze ws nooit meer bij hem komen. Door mij hoort hij nog iets over en vsn hen en is er een bezoekregeling. Ik word hier wel echt wanhopig van. Hoe gaat hij nu toch inzien hoeveel pijn hij zijn kinderen doet met dit gedrag? Het lijkt wel of alle gescheiden vaders hun kinderen missen en meer tijd met ze door willen brengen en mijn kinderen nu net n vader hebben getroffen die dat niet wil..... What to do???

Is het verstandig dat mn ex nu al na 2 maanden haar nieuwe lover voorsteld aan onze kind van 10??? Terwijl we nog een een huis leven ...

Goedendag, Ik ben moeder van twee kinderen, 10 en 7 jaar. We zijn vier jaar geleden gescheiden. Het oudste kind heeft een andere biologische vader. Het gaat niet goed in de communicatie tussen de vader en mij. Hij zet de kinderen tegen mij op, verteld constant negatieve dingen over mij tegen de kinderen ook waar ik bij ben, trekt de jongste voor en er is sprake van ouder verwijdering richting mij. Ik heb besloten om aan de rechter een verminderde omgang te vragen. Het lijkt mij persoonlijk verschrikkelijk om te horen dat je moeder wil dat je minder bij je vader bent. Ik wil hierbij jullie advies en tips vragen. Hoe vertel ik het de kinderen op een goede manier? Hoe ga ik om de boosheid die mijn besluit losmaakt bij de vader van de kinderen en die via de kinderen bij mij terecht komt? Hoe ga ik het beste om met de boosheid en vragen die de kinderen voelen en hebben? Alvast heel erg bedankt voor de reacties. Vriendelijke groet, Coos

Ik maak me zorgen... Ik ben moeder van een zoon van 11 met asperger. Ik ben nu 6 jaar gescheiden. Mijn exman was vrij snel al hertrouwd. 2 jaar geleden kregen ze een baby samen. Mijn zoon moest enorm wennen. De aandacht moest nu verdeeld worden over 2 kinderen. Papa deed ineens veeeel minder dingen met mn zoon. Papa kreeg natuurlijk minder nachtrust, en werd daardoor snel geprikkeld, driftig en ging schelden, zelfs tegen de kinderen. Ik hoor na de weekenden dat mn zoon bij papa is geweest regelmatig zulke verontrustende dingen . Regelmatig spreek ik mijn exman erop aan of hij zijn driftbuien in wil houden. Dit gaat nu al 2 jaar door, en wat ik laatst hoorde wat hij door huis schreeuwde deed mij de das om. Echt vreselijk, ik ga het hier niet in detail vertellen, zo erg. Wederom heb ik hem erop aangesproken, maar ik moet me geen zorgen maken hoor zegt hij dan doodleuk. Zijn vrouw heeft tegen mijn zoon gezegd dat ze het niet leuk vond dat hij het aan mij verteld van papas gedrag.!!!! Vorige week belde hij mij op...... "we krijgen een dochtertje erbij". Nadat het tot mij doorgedrongen was kreeg ik het echt benauwd. NOG een kind erbij???? Dat kan niet waar zijn...een man die zooo slecht tegen huilende kinderen en onderbroken nachten kan, nog een kind ??? Ik maak me echt grote zorgen hoe erg hij straks wel niet tekeer gaat als er nog een kind zijn rust verstoord. En MIJN zoon moet alles aanhoren, alsof het normaal is dat papa' s schelden. Hij wordt er erg nerveus van, en gaat dan papa uit de buurt als die driftig is. Ik vind het echt zoooo erg dat zn vader zo' n kort lontje heeft. En ook dat papa straks nog minder tijd voor zn eerste kind heeft. Morgen ga ik praten met hulpverlening, want ik wil dat zn vader zich onder controle houdt. Hopelijk luistert hij wel naar een buitenstaander. Ondertussen slaap ik niet meer van de zorgen, ik ben radeloos. Herkent iemand deze situatie?

Hoi Kinderen met een serieus verhaal! Ik ben Marc een gescheiden papa van 49 met een zoon van 12 en een dochter van 9 jaar, mijn grootste bezit. Mijn vraag is wat kan ik nu doen ? Mijn ex absoluut geen ruzie, kinderen eerst van twee kanten. Maar mijn ex heeft nu angst problemen, hoe kan ik mijn twee schatjes nu opvangen om hier mee om te gaan ? Please help me !

Lieve mensen die de moeite nemen dit te lezen, ik worstel met een beslissing met verstrekkende gevolgen voor mezelf, zoontje en man. Ons zoontje is slechts 4 jaar. Sinds een halfjaar wonen zijn papa en ik apart omdat een affaire van een jaar aan het licht kwam bij papa. Papa heeft ook al voordat hij geboren was gekust met een vriendin van mama. En nu komen ook nog oude leugens aan het licht zoals bedrog tijdens de verlovingsperiode. Het komt erop neer dat papa heel erg veel gelogen en bedrogen heeft. Maar daarnaast is het een heel goede papa en zorgzame man, niet lui, rustig enz. Hij betuigt veel spijt en belooft zich aan te passen. Ons zoontje heeft een heel moeilijke tijd achter de rug maar vind stilaan wel rust in de gescheiden situatie, maar hij mist papa erg als hij bij me is en omgekeerd als hij bij papa is mist hij mij heel erg. Maak ik een enorme egoïstische keuze, zouden jullie liefst hebben dat ik tracht het beste van ons gezin te maken? Ik denk het laatste hè. Of ik weet het. Dus ik denk dat ik dat ook zal doen, vooral omdat ons zoontje nog zo jong is, nog zovele jaren over en weer verhuis.. Groeten van een radeloze mama.

Hallo, Ik ben een vader van 4 kinderen in de leeftijd van 12 tot 18 jaar en 7 jaar geleden gescheiden. We hebben destijds een echtscheidingsconvenant en ouderschapsplan incl. omgangsregeling op laten stellen. De kinderen hebben de verblijfsplaats bij mijn ex en zijn iedere vrijdag en zaterdag bij mij. Mijn ex heeft inmiddels een nieuwe partner waarmee ze een kindje heeft (nu ong 4 jr) De laatste jaren verneem ik meer en meer van mijn kinderen dat ze het niet naar hun zin hebben bij hun moeder. Er is sprake van veel stress, boosheid en irritatie. Er wordt veel gescholden thuis zowel door de kinderen onderling als mijn ex. Mijn oudste is daarom meer bij haar vrienden dan thuis. Geeft ook als reden de negatieve sfeer thuis..Het is al een aantal keren voorgekomen dat 1 van mijn kinderen doordeweeks onaangekondigd bij mij aan komt fietsen. (ze moeten daar 1 uur voor fietsen). Als ze dan bij mij blijven wordt er gedreigd met politie. Ook ontvang ik regelmatig berichtjes of telefoontjes als er weer sprake is van ruzie onderling, met mama of haar partner. Ik heb getracht daar een aantal malen met haar over in gesprek te gaan. Ze geeft zelf aan het af te toe niet meer te trekken en verwijt de kinderen rebels gedrag. Op mijn voorstel om 1 of meerdere kinderen doordeweeks bij mij te laten zodat ze wordt ontlast, wordt heel negatief op gereageerd en is absoluut niet bespreekbaar. Ze wil, volgens eigen zeggen, haar gezin niet kwijt. Ik maak mij veel zorgen over hun welzijn. Mijn kinderen zien hier wel een oplossing in. Pas geleden was mijn jongste de hele week bij mij omdat mama had geroepen dat ze maar bij haar vader moest gaan wonen. Na een paar dagen komt mama hier weer op terug en begint weer te dreigen met de politie. Ik heb inmiddels bij diverse instanties informatie ingewonnen en mij wordt mediation geadviseerd en in het ergste geval via een advocaat naar de rechter voor een aanpassing van de omgangsregeling. Dit laatste heeft absoluut niet mijn voorkeur. Mijn ex staat niet positief tegenover mediation en lijkt niets te willen veranderen. Ik weet niet meer wat ik moet doen anders dan via een advocaat eea forceren. Zoals gezegd, heeft deze weg absoluut niet mijn voorkeur. Wie kan mij adviseren?

Ik lees net dat de buddy's van Villa Pinedo ook voor kinderen onder 12 zijn? Want mijn dochter (11) zoekt dat ook maar had mail gestuurd en daaruit begrepen dat dat niet kon.... Het zou heel fijn zijn want in de woonplaats waar wij wonen is ook geen KIES-coach of groep waar zij terecht kan. Alleen particuliere groepen maar die zijn veel te duur. Vanwege de scheiding zit ik in bijstand en vader draagt niets bij, wil ook deze app niet bekijken of training doen of iets anders om communicatie te verbeteren en kinderen te helpen.

Mijn dochtertje is 11 jaar, ik heb co-ouderschap, om de week . Al 7 jaar werd/word tijdens de wissel ik streng toegesproken door de moeder(ex), over hoe dingen anders moeten bij mij. 2 jaar terug is er een escalatie geweest, en is mijn dochtertje vlak voordat we(vriendin, ik en mijn dochter) 2 weken op vakantie zouden gaan, weggehouden vanwege allerlei argumenten waarbij wij dachten dat is geen halszaak. Na veel praten is de vakantie doorgegaan. nu bijna 2 jaar later word dezelfde situatie gecreëerd maar nu is er een brief van mijn dochter binnen dat ze zich ongelukkig voelt en dat ik meer van mijn vriendin zou houden dan van haar. ZEER ernstig. Echter het gesprek moet plaatsvinden bij haar moeder thuis. Wat voor mijn gevoel op het "matje roepen" is, en ik voel mij in het nadeel,mijn ex is dermate scherp dat ik klem gepraat word zonder dat er ook naar mijn geluisterd word. Ik heb gevraagd om een gesprek met mijn ex bij het buurteam. En dat wil ze niet. Argument jij hebt een gezinssituatie waar ons kind een probleem mee heeft, praten kan, maar dan wel hier. Ik hoef geen gelijk, het zou prettig zijn als mijn ex en ik 1st onder begeleiding met elkaar konden praten om beter om te gaan met deze situatie. Hoe krijg ik mijn ex nu aan de onpartijdige tafel met begeleiding? Zodat mijn dochtertje daar het minste last van heeft? Uiteindelijk zullen mijn dochtertje en mijn vriendin en ik samen een weg moeten vinden waarbij mijn dochtertje het gevoel krijgt dat ik ontzettend veel van haar hou maar ook dat ze mij zal moeten delen.

Ik ben op zoek naar een soort buddy voor mijn zoon van 10 jaar. Hij zit al 7 jaar in een scheidingssituatie waarbij wij (zijn ouders) niet in staat zijn met elkaar te communiceren. Volgend jaar zit hij in groep 8 en moet hij een school gaan kiezen. Ik ben met hem alvast scholen gaan bekijken. Ik denk dat de keuze van een school nog wel eens lastig zou kunnen worden omdat zijn vader mogelijk een ander idee hierover heeft dan ik. Ik wens mijn zoon een eigen keuze hierin toe, maar weet niet of mijn ex dit ook zo ziet. En dit kan ik dus al niet aan mijn ex vragen. Ik zoek dus iemand die mijn zoon kan ondersteunen bij het uiten van zijn voorkeur naar ons als ouders toe. Hebben jullie tips voor mij? Met vriendelijke groet, M.