Een stap terug

Beste Carla, Goed dat je je vraag hier op het forum stelt, dankjewel daarvoor! En wat fijn om te lezen dat je je zo bezig houdt met de gevoelens van de dochter van je nieuwe vriend! Zorgen maken is natuurlijk helemaal niet fijn maar het geeft wel aan hoeveel je om haar geeft, terwijl het niet eens je eigen kind is. Dat vind ik fijn om te lezen :) Ik kan me goed voorstellen dat je niet goed weet wat in deze situatie het beste is. Om hierachter te komen is het denk ik belangrijk dat jullie met elkaar praten hierover. Haar onvoorspelbare gedrag en de dingen die je aan haar opmerkt waardoor je het idee hebt dat ze zich misschien niet fijn voelt zouden kunnen kloppen, het zou kunnen zijn dat ze zich inderdaad niet helemaal fijn voelt met de dingen die er in haar leven gebeuren, en dan zou het kunnen helpen door erover te praten. Het zou ook kunnen dat het onvoorspelbare gedrag wat ze laat zien gewoon een beetje bij haar leeftijd hoort. Hier kom je enkel achter door erover in gesprek te gaan. Je kan aangeven wat je opmerkt, en dat je het idee hebt dat ze het misschien lastig vindt allemaal en vragen of dat klopt. Je zou ook een open gesprek kunnen hebben, zonder meteen te zeggen wat je denkt. Gewoon open vragen stellen over hoe ze zich voelt bij jullie en bijvoorbeeld bij haar moeder. Eventueel kun je vragen of er dingen zijn waarmee je haar zou kunnen helpen. Door zelf het gesprek te beginnen geef je haar in ieder geval de ruimte om erover te praten. Verder denk ik dat je de vraag waar het om draait, wel of niet gaan samenwonen, ook met haar zou kunnen bespreken. Er gebeurt veel in haar leven waar zij geen invloed op heeft, en door erover te praten geef je haar ook een stem. Ze voelt zich daardoor gehoord en krijgt meer invloed en dus grip op haar leven. Samen kunnen jullie dan kijken wat fijn is hoe het aan te pakken. Ik hoop heel erg dat je hier iets mee kunt! :) Ik wens je veel succes en sterkte! Groetjes, Samantha

Beste Carla, Wat fijn voor je dat je nu een nieuwe man hebt leren kennen en dat jullie relatie goed gaat! Als ik je verhaal zo lees ben ik wel benieuwd hoe de relatie tussen jou en de dochter van je vriend is, want ik denk dat dit wel een belangrijk punt is. Als ze jou respecteert en 'goed heeft gekeurd', dan is het waarschijnlijk wat makkelijker om met haar in gesprek te gaan over de toekomst plannen van jou en je vriend. Maar als dit niet het geval is, dan denk ik dat het inderdaad voor haar nadeliger is. Het klinkt alsof ze aardig aan het puberen is. Ik heb zelf in mijn pubertijd gemerkt dat ik mij terug trok, en behoefte had aan iemand om mee te praten buiten mijn ouders om, over mijn gescheiden ouders. Misschien dat zij hier ook een beetje behoefte aan heeft, maar dit moet wel geheel uit eigen wil zijn. Als ik in jouw schoenen zou staan, dan zou ik denk ik eerst een gesprek aan gaan samen je vriend en zijn dochter over dat jullie samen willen gaan wonen, en vragen naar wat zij daarvan vindt en of ze zich daarbij prettig voelt. En dan gelijk ook bespreekbaar maken dat ze wel/niet op haar school kan blijven, wat de gevolgen voor haar zullen zijn en wat hetzelfde blijft. Misschien kan je voorstellen om eerst te wennen, om vaker te blijven slapen al, dat het wat meer normaal wordt voor haar dat jij vaker in haar omgeving bent. En dat jullie gezamenlijk beslissen wanneer jullie kunnen samenwonen samen met haar. Dit omdat de dochter van je vriend haar veilige thuishaven heeft bij jouw vriend, ze moet zich wel thuis kunnen voelen. Ik denk dat wanneer de tijd rijp is voor jullie alle drie, dat samenwonen dan gemakkelijker en fijner is. Ik heb ervaren dat ik zelf op mijn 14e ook mee wilde beslissen met waar ik zou willen wonen, en hoe ik het dan voor me zag. Ik hoop dat je hier wat aan hebt en ik wens je een mooie toekomst toe! Liefs, Micha