Wat ik heel veel lees hier, is dat men (zowel kind als ouder) met elkaar moet praten om iets wat je dwarszit, op te lossen. Ik merk zelf aan mijn kinderen dat ze (zowel bij mij als bij hun vader) dat na af en toe een halve poging, niet doorzetten. 'Lukt toch niet, je snapt t niet, dat bedoel ik niet, laat ook maar.....' zijn dan zinnen die voorbijkomen, als ze vervolgens boos weglopen. Ik wil dan graag helpen of iets veranderen, maar snap gewoon niet wat! De juiste vraag stellen is nog niet zo makkelijk, eigenlijk. En als ik probeer door te vragen klinkt t soms weer te kritisch. Toch is duidelijk kunnen maken wat je precies wilt, verwacht, wat t resultaat moet zijn als t gelukt is, vaak wel van belang om t contact goed te houden. Anders voel je je heel erg niet gehoord terwijl de ander denkt dat ie t nu 'goed' doet. En als je dan zegt dat je je niet gehoord voelt is de ander gefrustreerd omdat hij/zij zo hun best doen (naar hun idee)......Daarom zou t goed zijn om niet alleen te adviseren om met je ouders (of ex) te gaan praten maar ook niet op te geven als dat gesprek niks oplevert. Dan is t hoogstwaarschijnlijk mis-begrip van jouw vraag en heb je een tussenpersoon je nodig om verduidelijking te geven.....net zolang tot iedereen zich gehoord voelt. Dat voorkomt m.i. veel verdriet en pijn. Want de meeste mensen (zowel ouders als kinderen) willen elkaar helemaal geen pijn doen. En het 'opgeven' door contact te verbreken is omdat je dat wel denkt van de ander. Iemand die goed in staat is om jouw vraag (wees eerlijk dus:) helder over te brengen kan onnodig veel verdriet voorkomen. In elke familie zou je zo iemand moeten hebben.....Dat wilde ik even delen!

Goede middag Mijn vraag is ik heb een onwijs leuke man ontmoet na ruim 8 maanden onze Kids aan elkaar voor gesteld een hele leuke dag gehad nu zegt het zoontje van mijn vriend 9 jaar dat hij ons heel.leuk en lief vind maar niet wil dat pappa of zijn moeder een nieuwe relatie krijgt help wat moeten we er mee valt ons erg zwaar

Mijn dochter van 14 mag scooter rijden bij mijn ex, ik wil dit niet hebben als moeder .In het eerste geval omdat enorm zuinig ben op mijn kinderen .En ten tweede vind ik de boetes ook hoog en wat als ze iemand aanrijd dan kan ik als ouder daar voor opdraaien mocht iemand daardoor blijfend schade/hinder/letsel van ondervinden!!Dochter staat bij mij op de verzekering en niet bij mijn ex!

Ik ben sinds anderhalfjaar van mijn partner af en heb twee kinderen waaronder een zoontje van 9 met pas vastgesteld adhd. En een dochter van 13. Mijn dochter sluit zich af. Is constant boos en verdrietig. Zegt vaak dat ze hoofdpijn heeft en buikpijn. Ze heeft heel veel contact met een vriendin waar ze gelukkig wel haar verhaal kwijt kan. Kan ook bij mij naar wil ze niet. Hoe krijg ik haar aan het praten en weer gelukkig? Afspraken over telefoon gebruik lapt ze aan haar laars. Ik wil haar niet constant druk op haar schouders leggen maar ze toont totaal geen respect.

Hoi , we hebben besloten uit elkaar te gaan . Heel verdrietig maar helaas niet te voorkomen. Hoe vertellen we dit het beste aan onze kinderen (11,10,7,5 jaar) ? Ik hoop dat jullie , ervaringsdeskundige , goede tips voor mij hebben. Alvast bedankt

Ik weet niet zo goed wat ik moet doen daarom vraag ik hier advies aan jullie. Ik ben 6 jaar gescheiden, 2 dochters van 11 en 12. Er was de eerste jaren een omgangsregeling. Kinderen hadden altijd veel moeite hiermee, vaak heimwee, huilen en boos als ze bij vader waren. Vader heeft vrij veel vriendinnen gehad, kinderen kregen dit ook allemaal mee. Vader is psychisch niet helemaal in orde, heeft ADD en ppd-nos. Omgangsregeling is sinds vorig jaar behoorlijk ingekort. Dit in samenspraak vader en CJG. Kinderen hadden al langere tijd aangegeven niet graag naar vader te willen. Nu is het zelfs zo dat de jongste helemaal niet meer wilt. Ze haat haar vader: zijn haar woorden, ze vindt hem egoistisch, geen leuke vader, is altijd boos etc. Als ik gedwongen wordt loop ik bij hem weg. En zij doet dat! Vader denkt dat ik negatief over hem praat maar dat is dus niet zo. Het lijkt alsof alles er nu uitkomt vd afgelopen jaren. Ze vertellen ook verhalen hoe het er altijd aan toe ging. Punt is vader heeft geen inzicht in zichzelf en kan moeilijk inleven. Hij legt het dan ook altijd bij mij neer. Ik twijfel of ik naar de rechter moet stappen. Kids willen wel brief schrijven. Jeugdzorg liever niet maar ook daar heb ik weleens aan gedacht. Misschien hebben jullie nog goede tips?

Hallo allemaal! Ik ben de moeder van twee kinderen, ze zijn 5 en 8 jaar. Hun vader en ik zijn 4 jaar uit elkaar, en ik heb sinds 3 jaar een heel leuke nieuwe vriend gevonden. Hij is ook een papa van 1 kindje. Het gaat samen allemaal heel erg goed, en wij willen graag gaan samenwonen. Wij denken dat we saampjes een heel fijn gezinnetje kunnen gaan vormen. Alleen is het wel een uurtje rijden. De papa van de kinderen vind dit niet goed. Toch hoop ik dat we het kunnen oplossen. Het zou dan de bedoeling dat de kinderen doordeweeks bij ons zijn, en elk weekend bij hun papa. Maar ze moeten dan dus wel naar een andere school, en doordeweeks trainen voor het voetbal bij een andere club dan waar ze voetballen. Wie van jullie is er ook verhuisd, en hoe vaak zie jij je vader nog? Moest je erg wennen? En hoe voelde je je? Ik hoor heel graag jullie verhalen, omdat deze mama zich natuurlijk ook wel een beetje schuldig voelt. Maar er wel zeker van is dat we een heel mooie tijd samen tegemoet kunnen gaan. Hartelijke groetjes!

Oef! We need help! Hallo, diegene die dit leest. We (ik ben een bonusmoeder en mijn vriend) hebben een probleem. Mijn vriend heeft 2 kinderen (8 en 14 jaar). De kinderen wonen bij de moeder en om de week komen de kinderen 4 dagen bij ons. Nu heeft de oudste een paar flinke ruzie gehad met de moeder. Ze is 1x weggelopen en heeft toen de nacht bij ons geslapen. Nu hebben ze weer hele erge ruzie en mijn bonusdochter mag de komende weken, misschien zelfs een half jaar niet meer terug naar de moeder. Heeft de moeder naar haar geroepen. Wij hebben gezegd, dat we erover willen nadenken, maar dat we de kinderen niet uit elkaar willen halen, dus als de oudste komt, dan komt de jongste ook. Wij vinden t belangrijk dat een broer/zus niet uit elkaar worden gehaald. De moeder vindt dit geen goed idee, want met de jongste heeft ze geen problemen. Ik ben het hier eigenlijk niet mee eens. Het gezin is al deels uit elkaar getrokken om de ouders zijn gescheiden en dan ga je een broer/zus ook nog uit elkaar halen. Ik heb zelf geen kinderen, maar ik houd van deze kinderen heel veel en ik wil het beste voor ze. Wat vinden jullie? Heeft 1 van jullie dit een keer meegemaakt? Vinden jullie dat een broer en een zus uit elkaar mogen worden gehaald? Ook al is om de jongste en de moeder wat rust te geven? De leraar en wij vinden dat een professionele hulp moet worden ingeschakeld om moeder en dochter weer tot elkaar te laten komen, maar we willen ook rust voor de jongste. Hopelijk kunnen jullie ons met jullie ervaringen helpen! Alvast bedankt!

Hallo allemaal, Mijn dochter van 15 jaar heeft gisteren uit het niets medegedeeld dat zij niet meer bij mij wil wonen. Ze geeft aan dat ze niet lekker in haar vel zit en dat ze bij mij niet haar eigen plekje heeft en dat zij vindt dat mijn vriend soms niet aardig op mij reageert. Ze wil daarom bij papa gaan wonen tot de zomervakantie om te kijken of dat haar stress oplost. Ik ben er kapot van van verdriet, zeker om dat ik helemaal geen slechte relatie met haar heb. Ik snap dat zij niet lekker in haar vel zit, haar oma (mijn moeder) heeft borstkanker en haar opa (mijn vader) wordt heel snel heel dement, allemaal niet leuke dingen als je 15 bent. Mijn ex-man (waar ik een goeie relatie mee heb, dacht ik) woont in ons oude huis, hij heeft ook een vriendin maar woont niet samen. Onze dochter heeft daar nog haar eigen kamer en dus alle plek en ruimte. Ik woon samen met mijn vriend, hij heeft 2 kinderen die we om het weekend hebben en 2 avonden in de week. Het huis staat te koop zodat we samen een nieuw huis met meer plek kunnen gaan zoeken maar helaas heb je geen invloed op de verkoop van een huis. Ik snap dus ook nog wel dat ze niet helemaal op haar plek zit nu, maar dat is dus tijdelijk. Ik begrijp niet waarom er geen overleg is geweest en ik ben er zo verdrietig van. Ik snap echt dat ik mijn dochter niet kan dwingen om bij mij te zijn maar om haar van co-ouderschap naar maar 1x per 14 dagen een weekend te zien daar krijg ik gewoon bijna een paniekaanval van. Daarbij wil ik graag blijven praten en niet dat alles nu kapot is tussen ons maar ik besef mijzelf ook dat ik op mijn tenen ga lopen omdat ik bang ben dat zij dan helemaal weg is. Heeft iemand tips hoe ik hier mee om moet gaan of advies. Alles is welkom en alvast heel erg bedankt voor het meedenken.