Ik ben reeds 7 jaar uit elkaar met mijn ex. Sinds ons dochtertje 1 was. We hebben na heel veel gedoe een ouderschapsplan getekend, waarin afspraken zijn gemaakt. Helaas is de band met mijn ex heel wispelturig. Ze wordt op voor mij random momenten heel boos op mij over zaken, waarbij ik - erewoord - echt geen dingen expres fout doe. En op die momenten wordt meteen gedreigd met minder weekenden bij mij etc. Ik waardeer haar als moeder en persoon, maar al die aanvallen over mijn vaderschap doen pijn. Een dag later kan het weer helemaal prima zijn en wordt dit weer geheel vergeten. En zo maar door. Dit is nog wel dragelijk, maar ik heb echt verdriet omdat dit ons kind natuurlijk ook raakt. en ik wil zo graag dat ze dit niet mee hoeft te maken. heeft iemand een idee hoe ons als ex-partners uit deze continue cirkel te halen zodat we samen wel goede ouders kunnen zijn voor ons kind. ik wil zo graag dat we allemaal verder kunnen zonder gedoe.

Hallo, Ik ben een moeder van 3 kinderen (6, 12 en 16 jr). Momenteel midden in een scheiding. De kinderen weten sinds 2 wkn dat we gaan scheiden. Vooral de middelste heeft het hier echt heel moeilijk mee. Is heel boos, verdrietig en dwars. Wat natuurlijk heel goed te begrijpen is. Hij mag boos en verdrietig zijn. Geeft ook aan dood te willen. Doet me veel verdriet om hem zo te zien en vind het erg moeilijk om hier mee om te gaan. Gelukkig praat hij wel en uit hij zich. Maar wil verder met niemand praten. Terwijl ik denk dat dat nu juist wel goed voor hem zou zijn . Hij uit voornamelijk zijn woede naar mij toe. Terwijl het niet mijn beslissing is geweest. Dit hebben we niet zo gebracht naar de kinderen natuurlijk. Wat voor mij het belangrijkste is dat de kinderen goed in hun vel zitten. En om hen hier zo goed mogelijk in bij te staan en te steunen. Hopelijk hebben jullie tips voor mij. Vr groet

Hallo, Ik ben de nieuwe vriendin van de vader van 2 kinderen. Britt van 8 jaar en Milou van 4,5 jaar. Zij zijn vorig jaar bij moeder uit huis geplaatst door psychische problemen en ze zijn bij ons geplaatst (De vader van de kinderen en mij) Wij hebben ze nu ongeveer een jaar in huis wonen. Britt de oudste is een kwetsbaar meisje en zit nu op speciaal onderwijs sinds ze bij ons woont. Ze heeft het hier goed naar haar zin maar ze blijft achter met lezen en schrijven. Ook is ze erg onzeker. De kinderen hebben inmiddels weer omgang met moeder (om de twee weken een weekend) maar wij hebben een brief gekregen van de advocaat dat zij de kinderen of helemaal terug wil of meer wil zien. In het belang van de kinderen (die hebben nu een stabiele basis bij ons) is dit geen goede oplossing mijns inziens. Ik heb het idee dat er in Britt haar koppie veel omgaat dat ze niet kan delen bij ons of bij haar moeder. Is het verstandig om hiervoor iets van een psycholoog in te schakelen zodat zij met een andere partij hierover kan praten? Wij zitten denk ik hiervoor te dicht bij het vuur en is ze bang misschien dat ze in haar ogen verkeerde dingen zegt die misschien tegen haar gebruikt kan worden. Zij is best slim in dit soort dingen.

Na een vechtscheiding van ruim 1,5 jaar ben ik sinds een paar maanden definitief gescheiden. Ik heb een hoge prijs betaald: mijn oudste zoon (nu 22) wil me niet meer zien, vertelt de mensen om hem heen dat hij geen moeder meer heeft. Dat doet me zo ongelooflijk veel pijn, ik kan het niet beschrijven. Ik heb 100% begrip voor zijn verdriet, en voel me tegelijk ook zo respectloos behandeld. Z'n vader/ mijn ex wil niet bemiddelen, hij geeft aan dat het mijn eigen zaak is. Terwijl hij degene is die dagelijks contact heeft met onze zoon (woont bij z'n vader), en ik m'n zoon niet kan bereiken. Wie heeft de gouden tip ??

Hallo, Mijn man is weer vreemd gegaan en dat betekend einde van 12 jaar huwlijk. De stap om te scheiden neem ik. We hebben 3 kinderen (12, 7 en bijna 6) Vanuit onze woonplaats rij ik 50 minuten noordwaarts naar mijn werk- ik werk 4 dagen, mijn man 50 minuten zuidwaarts- hij werkt 5 dagen. Nu wil ik graag de kinderen 60 km verhuizen richting mijn werk. Zodat ze op schooldagen door mij naar school kunnen worden gebracht en ik meer tijd aan ze kan besteden als wat nu het geval is. Mijn oudste wil 1000% zeker met mij mee, omdat ze met mij de beste klik heeft. Sowieso gaat ze na de zomer naar de brugklas. de middelste zit door stomme pech in een rot klas, dus wisseling van school zou voor haar hoogst waarschijnlijk een verbetering zijn. Mijn man wil nu co ouderschap, maar dat zie ik niet zitten omdat ze dan OF bij mijn oppas of bij ZIJN oppas zitten. hij wisselt per week wat hij wil.. vorige week was 200 km verderop in de grote stad R bij vrienden een reeele optie. Voor ons beide is een huis kopen makkelijker als een huis huren... even een jaar een huis huren en uitproberen wat werkt...is niet echt haalbaar Het liefst zou ik van de kinderen horen wat zij willen, maar...dat kan overkomen alsof zij de keus moeten maken. Als ik mijn plan "doordruk" is de kans op ruzie met mijn aanstaande ex heel groot. Wat is wijsheid? wat zou jou keus zijn?

Lieve allemaal, ik heb een vraag over wisselmomenten en zorgverdeling (co-ouderschap (50-50%) ofwel hoofdverblijf bij 1 van de ouders (bijv 80-20%))bij kinderen (zoon van 8,5) met autisme (asperger). Hebben daarnaast een dochter van 5. Zijn bezig met het ontwikkelen van een zorgverdeling, in de voorfase dus nog. Hebben jullie algemene tips? Wat is handig? Wat werkt goed of maakt het juist extra lastig? Is het fijner om een wekelijks ritme te hebben of kan een tweewekelijks ritme ook (ene weekend ene ouder, andere weekend andere ouder)? Maken het aantal wisselmomenten uit?Hartelijk dank alvast! Hartelijke groeten, Caroline

Mijn kinderen van 12 en 14 hebben sinds een tijdje besloten om bij mn ex en nieuwe partner te gaan wonen. Er is al geruime tijd(jaren) sprake van negatieve uitlatingen van hun zijde over mij en alles en iedereen om mij heen. Dit was te merken in hun benadering naar mij en anderen. Met mijn nieuwe partner klikte het in het begin erg goed maar gaandeweg werd dat minder. Nu is er een valse beschuldiging van mishandeling en omdat ik mijn relatie niet beëindig zijn ze zo boos op me dat er geen contact meer is. Op advies van jeugdzorg is er helemaal niks qua contact, geen app.. niks. Ik weet niet zo goed wat wel of niet te doen. Ze zeggen dat ze met rust gelaten willen worden en dat ze heel gelukkig zijn nu.

Mijn zoon is 12 en mag van zijn mama en in het bijzonder zijn stiefpapa niet met me communiceren wanneer hij bij zijn mama vertoeft. Al mijn smsjes blijven onbeantwoord. Zelfs die smsjes om hem succes te wensen met de proefwerken . Laat ik hem beter gerust als hij bij mama is ? Beter ook niet naar zijn voetbalmatch te gaan kijken als hij bij haar is ? Hoe denkt hij ? Ik wil zo weinig mogelijk druk op hem

6 jaar geleden kreeg ik van mijn zoon, toen net 20, te horen dat zijn moeder wilde scheidenvan mij. Op aanraden van mijn kinderen, waarvan er een kinderpsychologie heeft gestudeerd kreeg ik het beroemde boek van Villa Pinedo met nuttige tips voor gescheiden ouders. Daar staat o.a. in op blz 68 :1. laat ons geen kant kiezen,2, maak geen ruzie waar wij bij zijn,3. vertel geen slechte dingen over elkaar in ons bijzijn. 4. geef ons tijd. 5 luister naar ons, 6, geef ons de ruimte 7. vergeet niet dat wij ooit gewenst waren door jullie beiden . Ik heb mij aan deze regels gehouden. Mijn kinderen zijn nog steeds en altijd welkom. Maar ik krijg stellig de indruk dat mijn ex daar heel anders over denkt; met name punt 1 en 3 . Waarom immers zie ik mijn kinderen en binnenkort ook kleinkinderen al 3 jaar niet? En punt 4: Moet ik nog meer tijd geven? zo lang heb ik immers niet meer. Psychologische kwelling doet meer pijn dan een gewoon pak slaag