Hoe vertellen

Beste Anouk, Ten eerste, wat ontzettend vervelend voor jullie! Maar wat mooi dat je hierover advies vraagt op ons forum. Mij werd het verteld door mijn vader, omdat hij het besluit had gemaakt. Mijn moeder was er toen niet. Mijn zus was er wel en dit vond ik heel fijn. Ik vond het wel erg dat ik niet naar mijn moeder toe kon om haar te knuffelen. Het is denk ik belangrijk om de emoties van je kinderen te accepteren. Deze kunnen heel verschillend zijn. Het ene kind zal misschien boos zijn en de andere heel verdrietig. Of misschien moet het op dat moment nog doordringen. Het lijkt me fijn voor jullie kinderen om door elkaar opgevangen te worden. Het zou ook kunnen dat een kind boos/verdrietig naar zijn of haar kamer gaat. Accepteer deze emoties dan en probeer het kind later, als het er zelf aan toe is te troosten. Dat is denk ik heel belangrijk. Ik wens je veel sterkte in deze tijd. Liefs, Nina

Hoi Anouk! Bedankt voor je berichtje op ons forum. Het is heel lastig om dit op makkelijke manier te brengen aan je kinderen, want je weet denk ik niet hoe ze reageren. Het is ook heel anders voor een kind van elf dan voor een kind van 5. Het best is misschien om het even apart aan je kinderen te vertellen, zodat je persoonlijke aandacht hebt en ze kunnen zeggen wat ze willen. Geef aan dat ze alles kunnen vragen of zeggen en ik denk dat ze het fijn vinden als je open bent en duidelijk. Ik heb het zelf niet bewust meegemaakt, maar mij lijkt het fijn als ik alleen met mijn ouders dit gesprek had gehad. Sterkte!