Hoi team Villa pinedo, Helaas ben ik door mijn ex man in een vreselijke vechtscheiding getrokken. Hij kan niet accepteren dat ik nu een andere relatie heb (heeft hij ook) en doet er alles aan om mij dwars te zitten. Ook maakt hij mij zwart bij de kids en heeft constant commentaar op mij als persoon als de kids iets over mij vertellen (vb:kind1: mama gaat met ons naar het circus!! Ex:Ow nu kan het ineens dus wel) Ik word hier zo moedeloos van.... Hoe kan dit stoppen. Ik ben heel eerlijk in het feit dst dit me raakt en dat ik daardoor tegenover hem ook geen leuk persoon ben.

Ik ben (bonus)mama van 3 kindjes samen met mijn partner. De oudste (dochter) is om de week bij ons (haar papa) en de andere week bij haar mama. Wij vinden dit een fijne (naar de omstandigheden dan) regeling, waarbij ze in allebei de gezinnen echt mee doet ondanks het gewissel wat erbij hoort. Haar moeder en nieuwe partner willen graag naar een regeling waarbij ze twee weken bij hen is en dan twee weken bij ons om zo minder te hoeven wisselen. Week om week geeft voor ons en vooral haar broertje en zusje toch wel een soort van rust (en ze is over een paar nachtjes al weer terug), maar tips zijn welkom?

Hallo. Ik ben een bezorgde stiefmoeder. Ik heb een stiefdochter van 16. Zij wordt verscheurd door het verschil in opvoeding bij haar haar moeder en bij ons(vader en stiefmoeder). Wij proberen (stief) dochter positief te benaderen en te motiveren voor bv school. Moeder benaderd bv schoolprestaties negatief en zegt steeds je gaat het toch niet halen. Er is bij haar ook wekelijks ruzie (co-ouderschap).wij proberen (zonder moeder zwart te maken) dochter te leren hoe zij met deze situatie kan omgaan. Dochter vind het moeilijk om eventueel te kiezen voor zichzelf door bv te kiezen voor een prettige situatie of betere leeromgeving. Iets wat natuurlijk logisch is omdat zij loyaal is naar beide ouders. Zouden wij hulp kunnen zoeken om haar te begeleiden in deze lastige kwestie? En zo ja wat voor een hulp is passend?

Hallo lieve mensen van villa pinedo. Korte beschrijving. Mama zwanger. Papa wil dit niet. Mama gaat na lichamelijk en geestelijke mishandeling weg bij hem, terug naar haar ouders. Kindje wordt geboren. Papa (37) komt 5 weken later met zijn ouders op kraambezoek. Alsof het kindje zich afgewezen voelt huilt hij. Na een gemaakt convenant niet ondertekend door moeder mag papa om de week op bezoek bij het kindje wat later uitgebreid wordt. Kindje nu inmiddels 7 voelt zich niet veilig bij papa. Hij wil er niet meer naar toe. Heel moeilijk uit te leggen aan een kind van 7 dat de rechter dit bepaalt heeft. Inmiddels met jeugd en gezin aan de slag samen met de school. Het lijkt alsof het kind naar papa moet blijven gaan. Het wordt steeds moeilijker voor het kind. Geenéén instellingen kan iets doe terwijl het kind elk weekend bij papa blauwe plekken in zijn hoofd oploopt ( geestelijke mishandeling). Hoe kunnen we het kind helpen, begeleiden, uitleggen. Hij vertelt aan zijn vriendjes dat zijn papa dood is. Help

Hallo.ik heb een vraag mijn zoontje is 6 jaar en heeft het heel moeilijk met de scheiding wij zijn sinds juli.2017 uit elkaar en mijn zoontje is heel boos op ons en kan dus zijn emotie niet kwijt en dan word die agressief wat kan ik doen om hem te helpen want hij wilt niet met mij praten

Is het fijn voor de kinderen (7 en 9 jaar) als we af en toe nog iets met zijn vieren (vader, moeder en kinderen) doen? Mijn ex en ik hadden afgesproken dat af en toe te doen, af en toe samen eten, we zijn weleens naar het theater geweest, met Sinterklaas samen eten en nog wat van dat soort momenten. Maar nu vraagt mijn ex zich af of dat wel goed is voor de kinderen. Ik heb een andere relatie, hij ook inmiddels, maar ik ben van mening dat de kinderen het heel leuk vinden om soms even met zijn vieren te zijn en dat dat heel goed voor ze is. Wij zijn hun vader en moeder, en dat zal altijd zo blijven. Ik wil het contact graag goed houden. Wat denken/vinden jullie?

Ik ben sinds augustus 2016 gescheiden, en sinds die maand woont de vader ook niet meer in het oude huis. Ik heb een tweeling van nu 8,5 jaar oud. We hebben een 50/50 omgangsregeling. In het begin had mijn dochter enorme moeite om steeds heen en weer te gaan. Ik heb dat de tijd gegeven omdat ik als ouder ook wel wat vraag om steeds van huis naar huis te gaan. Nu zijn we echter meer als een jaar verder en heeft mijn dochter nog steeds veel moeite om afscheid te nemen van zowel mij als haar vader. Als we in het gewone ritme blijven is het afscheid wat langer met wat meer knuffels en kusjes. Echter zodra ik of de vader opeens in beeld zijn als het niet onze week is wordt het tranen met tuiten en ontstaat er veel stress en uitspraken dat ze me nu al mist en me zo enorm mist. Hoe ga ik hier mee om en hoe kan ik het beste reageren. Ik wil haar namelijk deze stress niet bezorgen maar soms kan je het niet voorkomen. (b.v. iets naar school moeten brengen omdat er iets vergeten is) Natuurlijk is er ook onbegrip van haar over de scheiding. Moet ik haar blijven uitleggen dat papa en mama niet meer van elkaar houden en niet meer samen kunnen en willen wonen? Moet ik meer uitleggen of kan ik het anders uitleggen dat zij de scheiding kan leren accepteren? Ik hoor graag jullie input. Met vr.gr. Esther

Mijn zoon van 15 ziet er steeds vaker tegen op om naar zijn vader om het weekend en 1 keer in de twee weken door de weeks te gaan. Hij heeft bij zijn vader aangegeven dat hij zich bij zijn vader zich niet meer zo prettig voelt waarop zijn vader heel erg boos is geworden en hij hiervan erg geschrokken is. De communicatie tussen mij en zijn vader verloopt stroef en nog steeds blijk ik het in de ogen van zijn vader totaal niet goed te doen (oftewel ik zal hem wel dat aangepraat hebben). Ik weet dat dit totale onzin is omdat over het reilen en zeilen bij vader heb ik totaal geen inspraak en dat is wat mijn zoon ontzettend dwars zit. Mijn zoon zegt "Het lijkt wel of papa het niet wil horen en toch gewoon doet waar hij zelf zin in heeft". Het doet hem maar ook mij verdriet, ik voel me zo machteloos. Hij weet dat hij zelf naar een kinderrechter mag schrijven om zijn wensen kenbaar te maken zodat deze mee kan denken om een oplossing te zoeken. Het zelf kenbaar maken aan vader heeft duidelijk geen zin. Maar mijn zoon durft geen stappen naar een kinderrechter te ondernemen dat omdat hij bang is dat zijn vader dan heel erg boos gaat worden. Ik weet dat mijn zoon met een onafhankelijk persoon zoals bijvoorbeeld een kinderpsycholoog hierover zou kunnen praten maar zolang wij als beiden ouders evenveel inspraak over de kinderen hebben gaat dat niet zonder zijn goedkeuring en zijn vader wuift alles weg met "dat is onzin". Ondertussen zie ik dat onze zoon er steeds meer moeite mee krijgt en hiermee worstelt. Zeker nu vader is gaan samenwonen en zijn partner de touwtjes omtrent onze zoon in handen wilt houden en zijn vader dat laat gebeuren . Mijn ervaring met hem is dat erover praten heeft weinig zin en zou de boel tussen ons als ouders alleen maar doen verslechteren en dat is niet wat ik wil. Hoe kan ik onze zoon helpen?

Hallo adviseurs, 15 maanden geleden is mijn man nogal onverwachts, en zonder eerst te hebben gesproken over scheiden of een omgangsregeling, bij mij en onze 2 kinderen weg gegaan. De kinderen zijn nu 12 en 14 jaar. Hij woont een dorp verderop, 10 km. Hij komt doordeweeks een middag en avond in ons huis (en soms nog vaker) + een weekend in de drie weken + een ander weekend een dag. Ik ben dan weg. Het gaat best goed zo, we gaan wel goed met elkaar om en zijn ook nog regelmatig met zijn vieren. We zijn er wel min of meer aan gewend nu. Hij heeft nooit aangegeven meer te willen. Nu ineens wil hij toch een co-ouderschap; dus dat de kinderen de helft van de tijd bij hem zijn ( en zijn vriendin neem ik aan). Van mijn dochter weet ik dat zij dat niet wil, mijn zoon zou het misschien nog wel willen. Maar eigenlijk wil ik ze dat ook helemaal niet vragen omdat ze dan belast worden met nieuwe onrust etcetera. Hoe denken jullie over zo'n grote verandering in de omgang, terwijl iedereen eigenlijk net gewend is aan de nieuwe situatie? en kun je kinderen vragen wat zij daarvan vinden? zo ja, hoe dan?

Ik ben al 12 jaar gescheiden en mijn ex partner is d.m.v. manipulsatie en beinvloeding mijn dochter aan het overhalen om daar te komen wonen. Ik loop overal tegen een muur aan. Niemand ziet het. Wat doe ik aan deze manipulatie???