Hoi, Onze zoon van 7 geeft vaak aan dat hij mama mist als hij bij papa is. Hij zegt dit niet tegen zijn vader maar altijd na de tijd tegen zijn mama. Met oud en nieuw heb ik als moeder via zijn vader apps gestuurd omdat ik weet dat hij me mist. Leuke nieuwjaars wensen. Deze heeft vader niet aan zijn zoontje laten lezen. Het lijkt erop, ook gezien de ervaringen van voor de scheiding, dat vader niet om kan gaan met de band die de kinderen hebben met hun moeder. Hebben jullie tips voor mij als moeder. Moet ik de vader daar informatie over geven? En ik denk er over m'n zoontje een mobiel mee te geven zodat hij altijd kan appen met mij. Is dat handig denken jullie? Of moet m'n zoontje er gewoon aan wennen dat hij mama mist? Liefs,

Mijn ex vriend van 50 heeft twee kinderen van 18 en 20 jaar. Na een jaar relatie is onze relatie beëindigd. Zijn kinderen wilde geen contact en mijn ex vriend wist niet hoe hij ermee om moest gaan. Had ik iets kunnen doen?

Sinds 2009 zijn wij (Thijs en Judith) in een vechtscheiding geraakt met vreselijke gevolgen. We hebben drie zoons van nu 20, 19 en bijna 13 jaar. De oudste twee hebben hele heftige dingen meegemaakt. Ze hebben beide 1,5 jaar in een gesloten instelling gezeten na een verplichte uithuisplaatsing. een vreselijke periode voor ons allemaal. Ik heb helaas geen contact meer met ze. Met Valentijn (de jongste) heb ik een uitstekend contact. Hij wil al een jaar lang vaker bij mij zijn. Het liefst wil hij een 50/50 regeling. Helaas wordt dit door zijn moeder geblokkeerd. Zij praat vaak negatief over mij en betrekt ook Valentijn zijn broers bij die gesprekken. Valentijn wordt enorm onder druk gezet en gemanipuleerd. Hij heeft het hier moeilijk mee en dreigde onlangs ook al met zelfmoord. Ik ben teniende raad! wat kunnen jullie mij adviseren?

Mijn kind van 8 wil niet naar zijn papa Ik vind dit ook voor de vader heel vervelend Mijn zoontje wil naar een dag al naar huis Ik wil mijn zoontje geen verdriet doen dis haal Ik hem op hoe zien jullie dit?? Als ik vraag Waarom hij niet bij papa wil zijn zegt hij: ik mis jou erg

Wij zijn sinds 4.5 jaar gescheiden en hebben samen 2 kinderen. Een dochter van 14 en een zoon van 12. Beide een nieuwe relatie. Onze nieuwe partners hebben beide geen kinderen.In principe gaat alles goed, voor zover het goed kan gaan voor de kinderen na de scheiding. We hebben co ouderschap en kunnen dingen goed bespreken met elkaar. Nu weet ik ( is al zolang we uit elkaar zijn) dat de vader de kinderen( vooral onze dochter) ondervraagd. Over hoe het bij ons was, en wat we gedaan hebben, en dan vooral op negatieve toon. Ook noemt hij mijn huidige partner homo ipv. hem gewoon bij zijn naam te noemen. Alles wat wij doen benoemd hij met iets negatiefs. Zelfs mijn ouders, dus de opa en oma van de kinderen benoemd hij negatief. Heb het idee dat mijn dochter dit heel moeilijk vind. En niet tegen haar vader durft te zeggen dat hij dit niet moet doen. De relatie tussen mijn huidige partner en de kinderen is overigens heel goed, dus daar kan het niet aan liggen. Wat moet ik hiermee?

Hi super buddy's, hier een mama met een spoed vraag. Dochter 6 wil niet meer naar haar vader, ouders sinds zwangerschap uit elkaar. Omgang verliep moeizaam, door veel investeren en goede wil haar altijd kunnen motiveren, stimuleren om bij haar vader te zijn en band op te bouwen. Nu wil ze echt niet, ook niet meer slapen. Zet zich af, huilen, onrustig slapen en nog meer zorgwekkende symptonen. Volgende week moeder afspraak bij huisarts om advies te vragen hoe en wat ze hier in begeleid kan worden door proffesioneel hulpverlener/kindercoach. Misschien krijg ik door jullie het advies wat ons verder helpt. Alvast bedankt voor het lezen en evt meedenken in deze slopende situatie. Liefs

Beste jongeren, Ik heb een dochter van 7 en een zoon van 3. Afgelopen mei een jaar na het huwelijk is mijn ex man bij ons weg gegaan en in september zijn we officieel gescheiden. Heel onverwachts en niemand zag dit aankomen. Hij was op zoek naar het geluk en binnen 2 maanden nadat hij ons huis verliet was hij terug bij zijn ex , maakte haar zwanger en is inmiddels getrouwd en woont nu 100 km verderop. In 7 maanden tijd is er dus heel veel veranderd. Mijn kinderen werden eigenlijk meteen meegesleurd in zijn nieuwe leven en kregen eigenlijk niet de ruimte om alles een plekje te geven . Ik merk dat dit vaak tot verwarring leid. Ik vind het heel moeilijk om mijn dochter te peilen. Het liefst praat ze niet over de scheiding want dan voelt zij zich beter zegt ze. Als de kinderen bij 1 van de ouders is is er ook geen contact tussen de ouder en de kinderen. Soms is ze emotioneel en soms ook erg blij. Maar toch heb ik het gevoel dat ik geen grip heb op haar emoties. Hebben jullie tips hoe ik haar het beste kan begeleiden? M.v.g

Hallo, Ik heb zit met een dilemma en heb een vraag aan jullie.. Ik ben sinds een haar gescheiden en heb twee lieve kinderen van 12 en 8. In de kerstvakantie zouden ze de eerste week bij hun vader zijn (en dan 2e kerstdag bij mij) en de tweede week bij mij. Lekker rustig en duidelijk zou je zeggen. Nu heeft hun vader keer op keer proberen te wijzigen (waardoor het veel rommeliger werd) en ik heb het steeds kunnen tegenhouden. Tot van de week... hij speelde het zo (en dat is niet de eerste keer) dat het nu wel heel rommelig is geworden voor de kids. En ik ben erin getrapt. De oudste is boos, wilde graag de rust en daar ben ik het mee eens. Er werd een uitleg geeist, maar die kon en kan ik niet geven zonder vader in een ‘negatief’ daglicht te zetten. Dat wil ik nl niet. Het is hun vader en het is iets tussen hem en mij. Hoe kan ik dit nou het beste uitleggen?? (Ik heb naar eer en geweten geantwoord dat ik het helemaal eens ben met oudste, dat ik daar voor vecht. Maar dat ik het antwoord ook niet precies weet...

Mijn man heeft een ander, en eerder ook andere vrouwen gehad. We weten nog niet of we gaan scheiden. Als we de kinderen (12-14 jaar) willen vertellen over onze relatie problemen, is het dan beter om het algemeen te houden, zoiets als we zijn niet meer gelukkig met elkaar, terwijl ik niet bij hem weg wil en hij wel bij mij, ( dan moet ik dus iets uitdragen naar de kinderen wat niet mijn echte gevoel is). Of kunnen we de kinderen vertellen dat papa verliefd is op iemand anders en daarom niet bij mama wil blijven. ( op een zo respectvolle manier zonder uit ons zelf te spreken over zijn leugens en overspel uit het verleden). Het voelt voor mij niet goed om te liegen over wat de vader nu doet en in het verleden heeft gedaan als de kinderen daar naar zouden gaan vragen, of om te liegen over de vraag wie er wil scheiden ( ik wil niet scheiden, hij waarschijnlijk wel). Ik wil ook dat de kinderen van hun vader blijven houden en hem niet als “slechterik” , leugenaar en bedrieger gaan zien. We willen beiden het beste voor de kinderen

Mijn man heeft onlangs verteld dat hij niet meer van mij houd en ook een ander heeft. Mijn man slaapt nu in de logeerkamer. Hij heeft nog niet besloten of hij nog wil proberen onze relatie met elkaar te redden of dat hij meteen wil scheiden. We zitten dus nu midden in een periode van onzekerheid voor ons allemaal. Uiteraard levert dat spanningen op, we proberen zo min mogelijk samen thuis te zijn, maar ook nog dingen als gezin te doen waarbij wij de schone schijn ophouden. We hebben de kinderen niets hierover verteld, en nu vragen we ons af of we nu aan de kinderen zullen vertellen dat het niet goed gaat tussen ons, of dat we beter kunnen wachten tot we zelf duidelijk weten of we gaan scheiden, zodat we hen het verdriet van een eventuele scheiding kunnen besparen. We denken dat de kinderen niet weten dat er nu zoiets speelt, maar ze zullen zeker merken dat het thuis minder gezellig is, en dat hun ouders niet goed in hun vel zitten