Superverdrietig

Beste Mascga, Wat goed dat u deze vraag met ons deelt. Wat een vervelende situatie lijkt mij dat. Ten eerste vindt ik het super goed dat u aangeeft aan uw dochter dat u samen met de vader van uw dochter blij bent met uw kind. Ik denk dat dit al heel fijn is om te horen. Als tip wil ik dan ook mee geven om het bij u thuis zo fijn mogelijk te hebben zodat uw dochter wel een huis heeft waar ze zich thuis voelt. Ook ben ik blij om te lezen dat uw dochter dit wel met uw deelt en niet zelf mee blijft zitten, dit is een groot compliment! Heeft uw dochter al tegen haar vader gezegd hoe zij zich voelt? Ik kan me goed voorstellen dat dit spannend is, zelf vond ik het altijd fijn om een brief op te stellen waarin ik schreef hoe ik mij voelde. Misschien kunt u uw dochter hierbij helpen en deze aan vader laten lezen. Wist u ook dat we buddy's hebben? Dit zijn jongeren die hetzelfde hebben mee gemaakt en tips kunnen geven. Uw dochter kan dan voor een langere periode met iemand kletsen die naar haar luistert. Misschien kunt u uw dochter de site laten zien? https://www.villapinedo.nl/buddy Ik hoop dat u hier iets aan heeft! Groetjes, Misha

Beste Mascga, Dankjewel voor het stellen van je vraag hier op het forum! En wat een heftige (en helaas herkenbare) situatie beschrijf je zeg! Wel goed dat ze er met jou over kan praten, dat helpt haar denk sowieso wel al. Heeft je dochter al weleens geprobeerd hier met haar vader (en/of stiefmoeder) over te praten? Ik weet uit ervaring dat dat heel moeilijk en eng kan zijn, maar ik kan ook uit ervaring vertellen dat dat vaak wel is wat helpt. Mijn stiefmoeder heeft nooit letterlijk gezegd dat het misschien beter was als ik niet geboren was, maar wel genoeg andere opmerkingen die mij datzelfde gevoel gaven. Dit gebeurde altijd wanneer ik even samen met haar was, waardoor mijn vader hier niet eens iets van meekreeg. Een eerste stap was voor mij dan ook om er met mijn vader over te praten. Ik heb dit gedaan door een brief naar hem te schrijven. Vervolgens hebben we er samen over kunnen praten. Hij heeft er toen voor gezorgd dat er minder momenten waren waarop ik enkel samen met haar was, en hij heeft er met haar over kunnen praten. Later heb ik ook nog samen met hem een brief opgesteld om naar haar te sturen, zodat ik mijn gedachten en gevoelens naar haar kon uiten. De relatie tussen haar en mij is daarna eigenlijk altijd nog wel lastig geweest, maar in ieder geval beter dan het voorheen was. En sowieso voelde ik me al fijner omdat ik me door zowel mijn vader als mijn moeder gesteund voelde. Mijn advies voor jullie is om er ook met vader en/of stiefmoeder over te praten, of een brief naar hen te schrijven. Verder helpt naar haar luisteren en er voor haar zijn, waardoor ze zich veilig en geliefd voelt. Dat zijn dingen die mij vroeger in ieder geval goed hebben geholpen. Ik hoop heel erg dat jullie wat hebben aan mijn advies, en dat ze zich snel weer wat fijner zal gaan voelen! Veel liefs en sterkte, Samantha