Beste lezer, Zo’n 4,5 jaar geleden zijn mijn ex en ik uit elkaar gegaan. Wij hebben samen een prachtige dochter van nu 7 jaar. Co-ouderschap is nooit een optie geweest, omdat hij dat niet kan (financieel niet en qua woonruimte niet). Onze dochter ging om het weekend naar hem toe, maar ook dat werd op een gegeven moment minder (hij ging steeds vaker afzeggen en kwam afspraken niet na). De situatie nu is zij haar vader sporadisch ziet en wisselend spreekt (soms belt hij een paar dagen achter elkaar en dan weer 1-1,5 week niet). Wat ik heel verdrietig voor haar vind. Ik merk de laatste weken dat ze angstiger is en nog meer aan mij hangt dan normaal. Ze wil ook niet meer logeren bij mensen die vertrouwd zijn, zoals mijn zus en opa & oma). En ze komt bijna iedere nacht bij mij liggen, wat ok is, want blijkbaar heeft ze dat nu nodig. Nu zou ik in mei mogelijk naar een bruiloft van mijn petekind gaan in het buitenland (zonder dochter). Dat valt precies samen met het eerste dansoptreden van dochter. Ik heb hier met haar over gesproken en ze was heel verdrietig en teleurgesteld. Ze begint er regelmatig weer over. Haar vader gaat sowieso niet. Ik ben bang voor wat het met haar doet als ik er niet bij ben en twijfel over naar de bruiloft gaan. Het lijkt misschien ‘maar’ een optreden, maar voor haar is het wel belangrijk. Is dit een teleurstelling waar ze mee om moet leren gaan of denken jullie dat mogelijk grotere gevolgen kan hebben? Ik hoor graag wat jullie hiervan vinden.

Ik ben bijna 2 jaar geleden gescheiden. We hebben drie kinderen. Twee meiden van 13 en 8 en een jongen van 11. Ik heb co-ouderschap met mijn expartner dat gaat goed. De wisselmomenten zijn op de vrijdag en ik zie mijn expartner daarbija niet. Ik heb ongeveer 10 maanden alleen gewoond met de kinderen, eerst in ons ouderlijk huis, daarna in mijn eigen woning. Mijn expartner is ook verhuisd. Ongeveer 10 maanden na de scheiding heb ik een nieuwe vriend gekregen. Hij is rustig geïntroduceerd en na gelang de vraag van de kinderen kon hij vaker komen en uiteindelijk is hij de hele week bij ons wanneer de kinderen er ook zijn. Alle kinderen hebben leuk contact met mijn vriend. Ze maken lol en hebben leuke gesprekken. Nu ongeveer 8 maanden verder krijgt mijn oudste dochter moeite om naar mij toe komen, ze geeft aan dat het fijner is bij haar vader. Ik heb het vermoeden dat dit mede komt doordat mijn expartner mijn oudste dochter zijn kant en verhaal van de scheiding heeft verteld, welke niet allemaal op de waarheid berust zijn. Ook geeft ze aan het lastig te vinden om 10 km te fietsen om naar mij toe te komen en niet dicht bij haar vriendinnen te wonen. Ik hoop dat iemand mij kan adviseren wat ik het beste kan doen in deze situatie.

Ik weet dat ik wil scheiden en dat dat de beste oplossing is maar mijn kinderen zullen dat anders zien. Hoe bereid je dat gesprek voor? Ik weet dat met verdriet en boosheid is en ik denk dat ik dat niet samen kan doen met mijn partner. Maar hoe vertel je dit? Zeg je al wat en hoe of laat je de bom barsten en laat je de gevoelens komen? Ik ben daar bang voor?

Wij hebben kort geleden besloten te gaan scheiden, onze pubers weten dat nog niet. (15, 17 en 19 jaar). Ze weten wel dat we al heel lang in relatietherapie zijn en dat het niet zo goed gaat. Nu hebben we nog niet duidelijk wie waar gaat wonen en hoe dat er precies uitziet. Is het belangrijker dat we hen zsm op de hoogte brengen en volgen details dan later? of geeft dat teveel onrust en kunnen we beter eerst zorgen dat we zelf weten wie waar woont etc. Ik hoor graag jullie ervaringen.

Gisteren heb ik mijn dochter (8) en zoon (5) verteld dat we de verjaardag van mijn zoon dit jaar 2x gaan vieren. Ik probeerde er iets leuks van te maken, maar mijn dochter reageerde meteen verdrietig: “Maar dan hebben we nooit meer een dag met papa en mama samen.” Ik heb dat een beetje weggewuifd, maar achteraf twijfel ik. Ik wil haar niet belasten, maar ben ook bang dat ik over haar gevoel heen stap. Mijn ex en ik hebben sinds dit jaar spanningen en communiceren nauwelijks. Ik heb geprobeerd hierover in gesprek te gaan en hulp te zoeken, maar mijn ex wil hier niet aan meewerken. Daardoor zijn gezamenlijke momenten, zoals verjaardagen, helaas niet meer mogelijk, ook al sta ik hier zelf niet achter. Bij de overdracht zijn we vriendelijk, maar ik denk dat de kinderen meer voelen dan we soms denken. Ze hebben een paar maanden geleden een flinke ruzie meegemaakt. Mijn dochter geeft ook aan dat ze het fijn zou vinden als we soms nog iets samen doen. Na onze scheiding (ruim 3 jaar geleden) deden we dit nog wel, maar dat is steeds verder afgebouwd. Er is 1 keer mediation geweest, maar verdere gesprekken wil mijn ex niet. Ik probeer altijd liefdevol over haar vader en zijn nieuwe partner te praten & geef ruimte voor hun band. Toch twijfel ik of ik het goed aanpak. Mijn vraag is: hoe kan ik mijn kinderen het beste ondersteunen en serieus nemen in hun gevoelens, zonder hen te belasten met onze volwassen problemen, zeker nu samenwerken met mijn ex zo moeilijk is? Alvast dank!

ik merk bij mijn kinderen sinds ze op de middelbare school zitten veel onrust betreft co-ouderschap. we hebben de wissel op woensdag en om het weekend. bij de ene ouder kunnen ze zelfstandig naar school met vrienden,bij de andere ouder moeten ze ivm de afstand (22 km) met de auto. hoe kan ik dit bespreekbaar maken met de kinderen zonder ze in een loyaliteitconflict te laten komen. ik wil niet dat ze kiezen maar ik gun ze de rust voor hun studie en sociale activiteiten. tussen ouders is geen communiecatie .

Beste panelleden, sinds september woon ik, moeder van een lieve meid die net 18 is geworden, op een andere plek vanwege een proefscheiding (time out). We hebben haar verteld dat het niet goed gaat tussen ons en dat we kijken wat er gebeurt als we op 2 plekken wonen: blijven de problemen en gaan we echt uit elkaar, of is er toch een herstart mogelijk? Ik heb een paar weken geleden van mijn man gehoord dat hij verliefd is geworden op een andere vrouw en dat dit wederzijds is. Sindsdien ben ik erg van slag en ik zie dat mijn dochter dat opmerkt, maar ze is geen prater en ik zeg er ook niet veel over, omdat ze niet weet wat er speelt. Ik krijg verschillende geluiden over het vertellen wat er speelt aan mijn dochter (door mijn man). Een aantal mensen om me heen vindt dat we het moeten zeggen, omdat ook anderen al op de hoogte zijn en ze inmiddels volwassen is, geen kind meer. Maar websites geven aan dat je juist moet wachten. Onze dochter weet nog niet dat het definitief niet meer goed gaat komen tussen ons. Ik zou heel blij zijn met tips hoe dit goed aan te pakken voor haar.

Hi Allemaal, wij zijn op het moment in scheiding, echter weet ons zoontje van 6 dit nog niet. Hij merkt natuurlijk wel dat er spanningen zijn. Doordat ik de keuze heb gemaakt om te gaan scheiden sta ik er in dit geval alleen voor en krijg ik geen steun van de vader om het ons zoontje te vertellen dat mama en papa uit elkaar gaan, omdat ik degene ben die dit dan heeft veroorzaakt. Hoe pak ik dit aan, hoe vertel ik ons zoontje dat wij gaan scheiden.

Mijn ex partner en ik zijn al 10 jaar uit elkaar, onze dochter is nu 13. In deze afgelopen 10 jaar is ze vooral met haar vader al een aantal keer verhuist. Bij mij was steeds haar stabiele plek en huisje. Echter woon ik in een erg duur en klein huurhuis, nu is er iets nieuws op mijn pad gekomen, groter en goedkoper. Toen ik hierover begon gingen alle hakken in het zand en was het een "hard-no, je bekijkt het maar met je nieuwe huis!!" De bedenktijd is niet heel lang en in een stad als Amsterdam moet je kansen gelijk grijpen. Hoe moet ik dit nu verder aanpakken, want ik wil graag naar haar luisteren en haar stabiele haven blijven. Mocht dit nieuwe huis door kunnen gaan dan, wil ik er voor gaan. Hoe pak ik dit pedagogisch verantwoord aan?

Mijn dochter van 16,5 loopt aan tegen de manier van communicatie en omgang van haar vader. Precies die zaken waarom ik van hem gescheiden ben. Ik vind dat zij in gesprek met haar vader ‘moet’ gaan om aan te geven hoe zij zich voelt. Zodat hij ook weet hoe zij zich voelt en hij mss iets kan veranderen. Ik weet al dat dit een heel lastig gesprek gaat worden, en wil haar zo goed mogelijk ondersteunen/ supporten. Ik kan haar niet helpen tijdens dat gesprek. Maar wel in de aanloop er naar toe? Ik dacht mss haar eerst een brief laten schrijven? Zij maakt geen aanstalten om hier stappen in te nemen maar klaagt wel bij mij over haar vader. En ze kan niet zomaar 100% van de tijd bij mij wonen, zonder dat vader weet van haar gevoelens. Hebben jullie tips waar ik mee verder kan?