Met tassen heen en weer

Hi Raymond,

Ik begrijp dat het heen en weer gaan met tassen voor jullie als ouders best vervelend kan zijn. Mijn ouders hebben ook een co-ouderschap gehad waarbij onze spullen heen en weer gebracht werden. En natuurlijk werden er regelmatig spullen vergeten waardoor die halverwege de week ook heen en weer moesten. Fijn dat jullie jullie dochter willen betrekken bij het overleg hierover! Hoewel ik begrijp dat ze ouder wordt en ze dus meer dingen zelf kan, zou ik toch het advies willen geven om jullie als ouders nog de spullen heen en weer te brengen. Ik vond het als kind heel erg vervelend dat ik mijn spullen elke week in tassen moest doen en mee moest nemen, en ook het heen en weer slepen ervan heb ik als een last ervaren. Ik vond vooral dat ik de dupe werd van de keuze die mijn ouders gemaakt hadden om te gaan scheiden. Ik had daar niet voor gekozen en wilde natuurlijk ook liever mijn spullen gewoon op één plek.

Wat mij geholpen heeft, is dat ik afgesproken had dat ik dingen die ik écht nodig had, dubbel kreeg (als het financieel mogelijk was). Ik hoefde dan minder spullen mee te nemen en er was minder kans dat er spullen vergeten waren. Mijn ouders bleven dan één keer per week onze spullen heen en weer brengen. Alles wat we vergeten waren, moesten we wel zelf nog halen later in de week. Ik had een lijstje met spullen die ik elke week mee moest nemen.

Ik hoop dat jullie er samen uitkomen. Ik zou het vooral met haar bespreken, misschien heeft ze er zelf een goed idee over en komen jullie tot een goed compromis. Succes!

Groetjes Robina

Hoi Raymond, ik moet heel eerlijk zeggen dat ik je vraag erg lastig vind. Er zijn natuurlijk allerlei factoren die belangrijk zijn om mee te wegen. De afstand tussen de twee huizen bijvoorbeeld en of je dochter ook de transportmiddelen heeft om haar spullen mee te nemen.

Als ik terugkijk naar mijn eigen situatie was het mij als 17-jarige niet gelukt om alles zelf mee te nemen. Ik zat nog op school, waardoor ik veel boeken mee moest nemen. Samen met kleding, schoenen, mijn laptop en wat persoonlijke spullen was dit veel te veel om veilig op de fiets te kunnen vervoeren. Terwijl mijn ouders beide in dezelfde wijk woonde.
Voor mij was het daarom erg belangrijk dat mijn ouders me hiermee bleven helpen. Het meehebben van mijn eigen spullen zorgde er ook voor dat ik me thuis voelde in beide huizen en niet alsof ik op bezoek was. De optie om een deel toch niet mee te nemen zou ik daarom ook niet fijn hebben gevonden.

Later had ik een klein autootje en kon ik wel alles zelf meenemen. Dat was wel fijn, omdat ik daardoor geen rekening hoefde te houden met bijvoorbeeld het tijdstip van de wissel. Het vervelende daaraan was alleen dat ik dan mijn fiets niet mee kon nemen en die had ik ook nodig. Uiteindelijk ben ik gestopt met wisselen en volledig bij een van mijn ouders gaan wonen.

Je zou natuurlijk altijd eens kunnen peilen hoe je dochter hier over denkt. Maar ik hoop dat mijn perspectief je ook inzicht kan bieden op een (misschien) minder gewenste uitkomst.

Groetjes, Eveline