Co ouderschap

Hi Laura,

Wat een lastige situatie, voor mij heel herkenbaar! Ik denk dat het advies van de advocaat goed is, om je dochters de vrijheid te geven om een keuze te maken naar hun behoeftes. Maar ontzettend rot dat ze nu toch worden beïnvloed, ik kan me zo voorstellen dat je bang bent dat ze daardoor niet op de juiste gronden hun keuzes gaan maken en misschien voel je wel de behoefte om ook dingen te gaan zeggen, om de andere kant te laten horen.

Mijn ouders zijn gescheiden toen ik 11 was, zij hebben toen de regeling bepaald over waar ik ging wonen en hoe vaak bij wie was. Op een gegeven moment ontstonden er toch rechtszaken en op dat moment is mijn vader ook heel slecht en negatief gaan praten over mijn moeder en dat heeft mijn blik naar haar heel erg beïnvloed wat ik als heel moeilijk en vervelend heb ervaren. Ik heb er zelf ook met andere volwassenen over gepraat, dat heeft mij denk ik altijd wel geholpen om toch neutraal te blijven kijken, ondanks wat mijn vader over mijn moeder zei. Misschien is het zinvol om een onafhankelijk persoon, of iemand zonder al te veel voorkeur voor jou of jouw ex-partner, bij het gesprek te betrekken? Ik denk ook dat het tijdens het gesprek belangrijk is om open te zijn hoe jij over dingen denkt, maar te proberen te vermijden om hen dan ook te veel te sturen. Als je toch merkt dat jouw ex partner dat doet tijdens het gesprek, kan je dat ook benoemen op een rustige manier. Ik vind het al heel knap dat jullie dit gesprek samen aangaan, Ik hoop dat jullie er uitkomen. Ik zou ook vooral benoemen dat de keuzes die je dochters maken niet definitief is en ze altijd van gedachten of regeling kunnen veranderen.

Zo had ik het fijn gevonden!

Ik hoop dat je hier wat aan hebt, veel succes en liefs

Hey Laura,

Dit soort situaties zijn ongelooflijk moeilijk. Voor de ouders en voor de kinderen. Ik hoop dat het gesprek rustig en vredig verloopt zodat de kinderen hun eigen keuze kunnen maken.
Mijn ouders hebben in het begin de regeling samen gedacht maar toen waren er ook uitspraken als "je gaat bij mama wonen want papa moet werken". Dit zijn lastige dingen als kind om te begrijpen.
Ik ben bang dat als je de houding van de vader volgt er een hele rare situatie ontstaat waarin er steeds verder 'opgeboden' wordt door te zeggen "hier heb je een grotere kamer" "ja maar hier mag je later opblijven" "ja maar van mij mag je meer zakgeld".

Het fijnst voor het kind is om te weten dan geen keuze de foute keuze is en dat je altijd met open armen ontvangen wordt. Ongeacht je keuzes.

Als kind ging het me niet om langer fietsen of een grotere kamer. Ik wou ook gewoon graag mijn ouders zien. Daar ging het mij om. Als je daarin een hand uitsteekt denk ik dat je best ver zou kunnen komen in een goede oplossing. En afspraken kunnen altijd veranderen, als de kinderen andere behoeftes daarin krijgen moet daar ruimte voor zijn.

Ik hoop je een beetje geholpen te hebben en heel erg veel succes met deze moeilijke stap in het proces.