Mijn dochter wil niet om de week naar vader. Zij geeft aan het daar en met hem niet prettig te vinden. Ze heeft daar geen vrienden of iets te doen Hebben jullie tips om hiermee om te gaan? Haar niet laten gaan is mijn inziens geen optie, soms komen we haar tegemoet door een nachtje minder te gaan. Hoor het graag Gr. Linda

Beste lezen, Mijn ex-partner en ik zijn in gesprek bij een mediator maar lopen vast. Hij heeft 3 regelingen genoemd waarvan 2 niet haalbaar zijn en de 3e is in mijn ogen niet in het belang van de kinderen. Dat is mijn optie wel en in mijn optie wordt rekening gehouden met zijn wens van co-ouderschap (60/40) en wordt rekening gehouden met zijn werk door flexibel te kunnen regelen. Mijn optie is door hem afgewezen. Als laatste optie heb ik akkoord gegeven op zijn derde optie, maar wel met de eis dat dit in een woonplaats naar mijn keuze gaat gebeuren. Dit is praktisch gezien mogelijk alleen de reistijd naar zijn werk neemt hierbij toe. Ook dit heeft hij afgewezen. Nu is mij nog een allerlaatste optie binnengeschoten. De week om week, zoals hij het wil, in de woonplaats, waar hij het wil, maar tijdelijk. Dat wil zeggen, wanneer de oudste naar de middelbare gaat (over ca. 2,5 jaar) dan wil ik verhuizen naar de stad van mijn wens, omdat hier veel meer keuze en aanbod is voor beide kinderen. De scholen zijn dichterbij (10 min ipv 30 minuten) en de wegen ernaartoe zijn veiliger. Omdat dit praktisch nu niet mogelijk is, is hierbij wel de voorwaarde dat hij de kinderen zo vaak als nodig opvangt wanneer ik naar het werk ben. Hij heeft aangegeven 17 maanden verlof te hebben staan om dit op te kunnen vangen en hier ook goedkeuring van zijn leidinggevende voor gehad. Voorwaarde die ik erbij wil stellen is dat we een proefperiode (min 3 maanden) dit proberen. Hoe denken jullie hierover?

Ik heb (al een geruime tijd) een relatie met een vader van 3 kinderen. De bonus dochter van 13 verteld mij zo’n beetje alles. Ook dat ze moeite heeft om voor zich zelf op te komen als het om haar moeder gaat. Momenteel is er veel strijd over de verdeling in de week. Het is nu 30/70 in voordeel van moeder. Dochter wil heel graag 50/50. Moeder blijft zeggen dat het niet mag, kan en welke smoes nog meer. Hoe kan ik mijn bonusdochter helpen om het gesprek met moeder goed aan te gaan en te bespreken waarom ze zo graag de regeling aangepast wil. Gesprekken tussen vader en moeder lopen steeds op ellende uit omdat moeder veto blijft uitspreken. We staan allemaal met de rug tegen de muur inmiddels! Help!

Mijn dochter van 8 jaar geeft al weken bij de wissel aan niet naar papa te willen en het verdriet en de boosheid neemt steeds meer toe. Ik ben met haar in gesprek gegaan waar het vandaan komt en wat ze dan zou willen. Ze zou heel graag alleen om het weekend naar papa gaan en de reden is dat hij volgens haar doordeweeks toch geen tijd heeft. Ze is met haar broertje altijd op de VSO en BSO op zijn dagen. Hij maakte lange dagen en heeft binnen zijn werk ook geen aanpassingen gemaakt om er meer voor ze te zijn. Hij is ook nooit bij oudergesprekken, de eerste schooldag na de zomervakantie etc. En daar begint ze wat van te vinden. Ik probeer haar uit te leggen dat hij zijn best doet en ook moet werken om centjes te verdienen. Maar dan zegt ze; jij hebt toch ook je baan veranderd om bij ons te zijn. Als ik vraag hoe ze het dan voor zich ziet is het doordeweeks bij mij en om het weekend bij papa. Ze is wel bang dat papa dan heel verdrietig is omdat hij hun dan minder ziet. Als ik vraag of zij misschien ook niet verdrietig wordt als ze hem minder ziet antwoord ze nee, ik zou het alleen zielig voor papa vinden. Wat moet ik hier mee? Het contact met mijn ex is niet bijzonder goed omdat alles wat ik wil bespreken over de kids hij ziet als een aanval of vind dat ik ‘betweterig’ doe. Hoe pak ik dit aan en hoe begeleid ik mijn dochter het beste zonder de strijd met haar aan te moeten gaan, want mijn hart breekt iedere keer weer.

Mijn man en ik gaan scheiden. We hebben heftige maanden achter de rug waarbij er veel onenigheid is geweest. De spanningen zijn voelbaar geweest voor de kinderen van 9 en 12. We hebben hem ook uitgelegd dat het niet zo goed gaat met ons en dat papa dingen doet die mama niet fijn vindt en andersom. Dat het niks met hen te maken heeft. Er niks over zeggen was geen optie omdat de spanningen zo voelbaar zijn. Er is flinke afstand tussen mijn man en mij. we knuffelen elkaar niet meer en geven elkaar ook geen kus meer in de ochtend, avond en als we vertrekken of thuiskomen. De kinderen zeggen er niks over, maar dat moeten zij merken natuurlijk. We willen nu eerst in gesprek met de bank om te bezien of een van ons in de woning kan blijven wonen. Daarnaast is onze zoon bijna jarig. Daarom willen we het na zijn verjaardag vertellen in de hoop dat we dan in ieder geval kunnen zeggen of iemand in het huis kan blijven wonen. Dan nog zal het een tijd duren voordat we daadwerkelijk in andere huizen gaan wonen maar ik denk toch dat het fijn is voor de kinderen om het al te weten. Ik ben benieuwd naar jullie reactie hierop en zou ook graag horen hoe jullie kijken naar het voorgenomen besluit om het na zijn verjaardag te vertellen. Daarna is het ook vakantie wat mij voor hun fijn lijkt om het te kunnen laten zakken…of geeft school juist afleiding? Moeilijke situatie is het en zo pijnlijk. Nu de beslissing is genomen is er trouwens wel meer gelatenheid tussen ons en minder spanning

Hoe kan ik mijn zoon van 15 helpen Hij wil er niet of liever helemaal niet over praten We zitten zo ver dat mijn kids naar de kinder rechter moeten om waar ze willen zijn Hij wil beide niet pijn doen Gr Jorieke

Twee van mijn drie kinderen willen geen contact met hun vader na de scheiding. (Inmiddels 9 maanden geleden). De scheiding kwam voor mij en de kinderen als donderslag bij heldere hemel. Mijn man wilde verder met z’n veel jongere collega en wilde niet meer gaan voor ons huwelijk. Oudste zoon ziet hem niet, middelste zoon woont om en om bij beide. Jongste dochter (12) gaat alleen op woensdagmiddag naar hem toe. Maar wil dit eigenlijk niet. Ze kan er niet goed over praten ze wil hem gewoon niet zien. Als ze bij hem is neemt ze vriendinnen mee en spreekt ze haar vader amper. Ik snap dat de kinderen heel boos zijn maar helemaal geen contact is ook heftig. En hun vader is altijd een supergoede vader voor ze geweest maar ze willen nu niks van hem weten. Ik stimuleer het contact maar het zit muurvast. Moet ik haar blijven pushen om te gaan of moet ik haar zelf de keuze laten. Ik zie zoveel boosheid en onmacht bij haar richting haar vader. Ze was al onder behandeling bij een psycholoog en zij hebben dit stuk ook meegenomen in de behandeling maar ook zij komen er niet doorheen. Ik ben heel bang dat ik haar vertrouwen schaadt als ik haar steeds verplicht.

Ik maak me zorgen om mijn dochter van 4 en wil voor haar de beste keuze maken... Er is veel afstand en spanning tussen mijn partner en mij, we leven meer langs elkaar heen in hetzelfde huis dan met elkaar. Hoewel we weinig echt ruzie maken, is de sfeer tussen ons dus niet goed. Enkele jaren geleden hebben we al relatietherapie gevolgd, maar dat was mogelijk niet intensief genoeg en daardoor niet (blijvend) effectief. Zelf ben ik inmiddels in behandeling bij de GGZ vanwege perfectionisme, somberheid, boosheid, spanning en zorgen (officiële diagnose: 'gegeneraliseerde angststoornis'). Ik hoop dat deze behandeling mij gaat helpen en daarmee ook mijn relatie, maar heb in dat laatste helaas steeds minder vertrouwen. Ik vermoed dat bij mijn partner sprake is van ADHD-I, maar hij reflecteert niet op zichzelf en ziet zijn eigen aandeel in onze relatieproblemen dan ook niet. Als ik geen dochter zou hebben, zou ik deze relatie zeker verbreken. Maar vanwege mijn dochter vind ik dat ik er alles aan moet doen om de relatie indien mogelijk toch nog te verbeteren. Ik weet alleen niet hoe lang ik het nog moet blijven proberen. Voor haar wil ik het beste of in elk geval de minst slechte keuze maken, ik wil haar niet schaden. Wat is (waarschijnlijk) het beste voor haar: deze relatie toch nog een kans geven of uit elkaar gaan? En hebben jullie tips voor beide scenario's?

Ik ben een nieuwe partner van een vader met 2 kinderen van 13 en 14 jaar uit. Wij willen graag gaan samenwonen. Op dit moment woont vader in hetzelfde dorp als moeder en kunnen de kinderen met de fiets op wisselmomenten zich verplaatsen. Echter willen we gaan wonen in mijn woonplaats. Dit betekent dat ze voortaan afhankelijk worden van onze autoritjes. Uiteraard zijn we ons ervan bewust dat wij ervoor kiezen ok te gaan. Dus zorgen wij er ook voor dat zij er zo min mogelijk last van hebben. De moeder van de kinderen is op de hoogte en steunt ons, maar geeft wel aan het lastig te vinden voor de kinderen. Wij willen het binnenkort gaan vertellen aan de kinderen. Hebben jullie tips hoe we dit kunnen vertellen en wat we eventueel kunnen doen om het zo fijn mogelijk te maken voor hen? Alvast super bedankt!

Mijn man en ik liggen sinds kort in scheiding. Deze week hebben ze hun eerste week bij papa. Onze zoon heeft vanmorgen een hele moeilijke ochtend gehad en gaf uiteindelijk aan dat het was, omdat hij mij (mama) mist. Helpt het hem als ik hem vanavond bijvoorbeeld mee in bed kom leggen? Of mee kom eten? Of juist niet. Mijn (bijna ex-) man vindt dat prima. Groetjes..