Logo Villa pinedo small
Logo Villa pinedo small

Verhalen

Wil je weten hoe andere kinderen en jongeren omgaan met de scheiding van hun ouders? Lees hier hun ervaringsverhalen!

Doorzoek de verhalen

196 verhalen gevonden voor jou

Zelfliefde & gescheiden ouders: een eeuwigdurende ontwikkeling
Zelfliefde & gescheiden ouders: een eeuwigdurende ontwikkeling
Gedachten en gevoelensLiefde

📖 Zelfliefde & gescheiden ouders: een eeuwigdurende ontwikkeling

Van mezelf houden helpt mij in veel dingen: het helpt mij in het bepalen van mijn grenzen, het stellen van mijn doelen en het inrichten van mijn leven. Voor mij is zelfliefde niet altijd een vanzelfsprekend iets geweest (en dat is het nog steeds niet). Sterker nog, het voelde een tijd lang als een onmogelijk doel. 

Hoe een verhuizing en strijd tussen ouders mijn zelfbeeld beïnvloedde

Eerst gaan we een stukje terug in de tijd. Mijn ouders zijn gescheiden toen ik vier jaar oud was en een paar jaar later zijn wij met mijn moeder 60 kilometer verderop verhuisd. Deze verhuizing is van enorme impact geweest op mijn leven, op zevenjarige leeftijd veranderde ik van basisschool, zwemvereniging, turnvereniging en omgeving. Mijn dagelijks leven veranderde en ik kwam terecht in een omgeving die niet goed bij mij paste. Ik was niet op mijn plek, had eigenlijk geen vrienden en begon daardoor meer aan mijzelf te twijfelen.

Ondertussen ging het niet goed tussen mijn ouders. Er werd thuis veel negatief gepraat over de andere ouder. Hoewel ik dat als kind niet echt besefte, heeft dat ook zijn sporen achtergelaten. Het herhaaldelijk horen wat er niet goed was aan mijn moeder of vader, liet mij eigenlijk geloven dat er iets mis was met mij. En in combinatie met het niet op mijn plek voelen op school, brak mijn zelfliefde af. Ik twijfelde op een gegeven moment niet eens meer, ik wist het zeker. Ik was niet goed genoeg. Daardoor deed ik vooral alles wat anderen van mij vroegen, want ik wilde niemand tot last zijn. Ik wilde altijd helpen en lief gevonden worden.

De eerste stappen naar zelfliefde: ‘Nee’ leren zeggen en mijn eigen pad vinden

En daar liep ik in vast, maar gelukkig verbeterde de sfeer thuis. Het werd gemoedelijker en er werd minder negatief over de andere ouder gesproken. In die tijd begon ik ook met therapie (of hoe het toen ook werd genoemd). Misschien klinkt het gek, maar daar leerde ik hoe belangrijk het is om ‘nee’ te zeggen. Ik herinner me nog goed dat ik de eerste paar keer moest huilen wanneer ik ‘nee’ zei. Ik vond het helemaal niet fijn, bijvoorbeeld als mijn moeder vroeg of ik mee boodschappen wilde doen en ik weigerde. Achteraf besefte ik me dat dit de eerste, belangrijke stappen waren richting meer zelfliefde.

In de jaren daarna zette ik steeds meer stappen vooruit. Ik ging meer zwemmen en lezen, mijn grootste hobby’s. Later koos ik een middelbare school die echt goed bij mij paste, waar ik aansluiting vond bij nieuwe vriendinnen. Ook ging ik af en toe weer in therapie, soms voor langere tijd en soms kort. Elke keer bracht het mij een stukje verder, een stapje dichterbij zelfliefde. Toch realiseer ik me steeds meer dat zelfliefde geen eindpunt is. Het is iets waar ik iedere dag bewust mee bezig ben en bewust voor kies.

Wat kan jij doen?

Eigenlijk is het allerbelangrijkste: jij bent altijd goed genoeg en als je ergens niet gewaardeerd wordt, dan ben je gewoon niet op de juiste plek. Het klinkt moeilijk, en het is niet altijd simpel, maar het brengt je veel. En als je geen idee hebt waar te beginnen, lees dan eens deze tips en kijk wat bij jou past. Want uiteindelijk is zelfliefde voor jezelf kiezen en voor jezelf zorgen.

Verhaal lezen
Gedicht over vriendschap
Gedicht over vriendschap
Gedachten en gevoelens

📖 Gedicht over vriendschap

Mijn vrienden en ik

Zijn er altijd voor elkaar 

Zoals ik er ben voor hen

Staan zij ook voor mij klaar

Soms is het lastig 

Om om hulp te vragen 

Maar als jij je zorgen deelt

Kunnen zij je helpen dragen

Dus wees niet bang om te vertellen

Wat er in jouw hoofd speelt 

Je staat er niet alleen voor 

Als je het met iemand deelt.

Verhaal lezen
Hoe de omgangsregeling veranderde naarmate ik ouder werd
Hoe de omgangsregeling veranderde naarmate ik ouder werd
Mijn oudersMijn woonsituatieGedachten en gevoelens

📖 Hoe de omgangsregeling veranderde naarmate ik ouder werd

‘Change is the only constant in the world.’ Een zin die eens voorbijkwam in een serie en mij nooit meer heeft losgelaten. Verandering is overal en zeker een scheiding zorgt voor veel verandering. Ik vind verandering echt verschrikkelijk, maar verandering kan ook mooi of fijn zijn. Mijn ouders zijn gescheiden toen ik vier jaar oud was en vanaf dat moment was er dus ook een omgangsregeling nodig. Een verdeling, wanneer ik bij papa of mama zou zijn. 

De verhuizing

In het begin was dit vrij eenvoudig, want ze woonden allebei in hetzelfde dorp. Dus waren wij op donderdagavond en op zondag bij mijn vader. De rest van de tijd bij mijn moeder. Een vrij eenvoudige regeling die op dat moment perfect was voor mij en mijn jonge zusje, maar na een paar jaar volgde de eerste verandering. Mijn moeder kreeg een nieuwe partner en wij ging verhuizen naar een nieuwe plek, zo’n 60 kilometer verderop. Om de reistijd voor ons te verkorten en mijn vader meer te kunnen zien, veranderde de omgangsregeling. We kregen ‘korte’ weekenden (zaterdagavond tot zondagavond) en ‘lange’  weekenden (vrijdagavond tot zondagavond), steeds om en om.

Ik wil verandering

Het was de omgangsregeling die standhield gedurende de rest van mijn basisschool- en middelbare schooltijd. En hoewel ik verandering haat, wenste ik op dat moment vaak om verandering. De omgangsregeling stond vast en wijzigingen daarin waren lastig. Toen de regeling net werd ingesteld, was dit totaal niet erg, maar hoe ouder ik werd, hoe meer er kwam in de weekenden. Ik kreeg nieuwe vriendinnen en wilde zonder gedoe naar hun feestjes kunnen. Ook werd ik actief bij de reddingsbrigade en wilde ik graag meehelpen op evenementen in de weekenden. Overal liep ik vast omdat het niet kon, want ik was in het weekend bij mijn vader en dus niet op de plek van de evenementen of feestjes.

Ik weet nog dat iemand op een gegeven moment, toen ik een jaar of 15 was, tegen mij zei: "Ga dan gewoon eens een keer niet naar je vader." Maar dat durfde ik niet. Het voelde dan alsof ik hem en zijn omgeving afwees, of liet blijken dat ik liever bij mijn moeder was. Terwijl ik eigenlijk alleen maar bij mijn vrienden wilde zijn, net als ieder ander. Ik had gehoopt dat daar meer ruimte voor flexibiliteit was geweest, dat ik dan zelf iets later met het OV kon komen of dat er niet krampachtig aan de omgangsregeling werd vastgehouden.

 

Studeren en eindelijk verandering

Gelukkig veranderde alles toen ik ging studeren. Ik werd volwassen en ging studeren in Leiden, tussen mijn beide ouders in. Toen kreeg ik ineens de vrijheid om zelf te bepalen wanneer ik naar welke ouder ging. Deze periode gaf mij veel rust én het gaf mij de mogelijkheid om mijn eigen keuzes te maken, op basis van wat ik wilde en ongeacht wat de omgangsregeling had moeten zijn. Ik vond het zo fijn om dit vertrouwen te krijgen.

En nu, weer 6 jaar later, woon ik niet meer thuis. Er is geen omgangsregeling meer, maar ik ga gewoon op bezoek bij allebei mijn ouders en zij bij mij. Als ik iets heb ervaren gedurende de 18 jaar aan omgangsregeling tot ik uit huis ging, is het dat bij elke leeftijdsfase een andere aanpak past. En misschien is dit makkelijker als je ouders dichter bij elkaar wonen. Neem de kinderen mee in het gesprek en bekijk ieder jaar of het nog werkt zoals bedacht is. Want wensen en behoeften veranderen en kunnen ook tussen broers & zussen verschillen. En uiteindelijk wil ieder kind gewoon kind kunnen zijn en lekker met zijn vrienden kunnen spelen.

Verhaal lezen
Het is oké als de band met een van je ouders niet altijd hetzelfde voelt
Het is oké als de band met een van je ouders niet altijd hetzelfde voelt
Mijn oudersGedachten en gevoelens(Geen) contact

📖 Het is oké als de band met een van je ouders niet altijd hetzelfde voelt

Ik ben Rosalie, inmiddels 22 jaar oud en mijn ouders zijn gescheiden toen ik acht jaar was. Het was voor mij een moeilijke tijd, al had ik dat toen zelf nog niet zo door. Voor de scheiding van mijn ouders was ik altijd een papa’s kindje. Toch was onze relatie altijd erg veranderlijk, zeker na de scheiding. 

Gek op papa

Voor de scheiding van mijn ouders was ik gek op papa en ik miste hem enorm als hij lang weg was voor zijn werk. Mijn broertje en ik waren dan vaak alleen met mijn moeder thuis. Ik kon me dan soms alleen voelen, omdat mijn broertje veel tijd en aandacht opeiste van mijn moeder. 

Ik voelde altijd een diepe connectie met mijn vader, omdat ik het idee had dat hij mij kon begrijpen zoals niemand anders dat kon. Toch konden we helaas niet echt een goede band opbouwen, omdat hij er niet vaak was. Ik snapte als kind niet waarom ik zo graag bij mijn vader was, als hij mij zo vaak alleen liet. 

Woede en verdriet

Toen mijn ouders uit elkaar gingen had ik niet gelijk door dat ik er last van had. Ik stond al vrij snel in de overlevingsstand en vond veel afleiding in mijn schoolwerk. Ik wilde op de middelbare school heel graag cum laude slagen en deed hier alles voor. Achteraf bleek dit mijn manier van overleven. 

Mijn ouders waren na de scheiding allebei erg veel met hun eigen problemen, woede en verdriet bezig. Ik miste in die periode mijn vader heel erg en ik merkte dat ik hem nodig had. Ik voelde me enorm alleen, had weinig vrienden en had het idee dat ik het alleen moest doen. Ook stapte ik in de reddersrol, waarbij ik voor mijn ouders en broertje ging zorgen, als een soort psycholoog en ondersteuner. Ik wilde dat het goed ging met iedereen, maar vergat daarbij mezelf. 

De eindexamens 

Het was zo ver: de eindexamens waren klaar en de mentoren gingen bellen met de uitslagen. Ik was super zenuwachtig, want ik had zo hard gewerkt om cum laude te slagen en hoopte zo erg dat het me gelukt was. Ik zou samen met mijn moeder naar mijn vaders huis gaan voor de uitslag, omdat mijn vader niet bij mijn moeder thuis wilde komen. 

Echter, wilde ik dit eigenlijk niet en besloot ik toch de uitslag bij mijn moeder thuis te willen krijgen. Ik had mijn vader uitgenodigd en hoopte enorm dat hij zou komen. Dat hij zijn eigen gevoelens even aan de kant kon zetten voor mij. Uiteindelijk besloot hij niet te komen. Er ging een gevoel van intens verdriet, woede en teleurstelling door mij heen. Ik had mijn gevoel jaren aan de kant gezet voor hem, maar hij kon dat niet één keer voor mij doen. Er ging bij mij een knop om, ik kon wel zonder hem. 

De brief

Na ongeveer twee jaar merkte ik dat ik die goede band met mijn vader, waar ik als kind eigenlijk al behoefte aan had, begon te missen. Ik merkte dat mijn vader niet degene was die iets ging doen om onze band te verbeteren, dus deed ik het. Ik heb al mijn gevoelens en gedachten opgeschreven in een brief, met de boodschap dat ik onze relatie wilde verbeteren, maar dat ik hem daar ook voor nodig had. Hij gaf aan een gesprek met mij te willen, dus dat deden we. 

Op een bankje in het bos hebben we gepraat over de tijd voor en na de scheiding, zijn gevoelens, ideeën over het leven en zijn kant van het verhaal. Ook ik kon mijn verhaal kwijt. Het was de eerste keer dat we zo met elkaar praatten en het luchtte ons allebei op. Het zorgde voor meer begrip, aan beide kanten. Deze brief heeft zo veel veranderd in onze band en heeft mij echt geholpen. Soms is de stap groot om iemand te benaderen die je pijn heeft gedaan, maar het kan juist zo goed uitpakken. 

Nog steeds hebben we ups en downs in onze relatie, maar er is enorm veel verbetering in gekomen. Inmiddels heb ik door dat ik eigenlijk veel meer op mijn vader lijk dan ik altijd dacht. Ik denk dat dat de reden is dat ik toch altijd verlangde naar een band met hem. 

Verandering kan soms heel moeilijk en eng zijn, maar het is niet altijd verkeerd. Wat vind jij van verandering? Vind jij het eng, vervelend of soms ook wel goed? Laat het weten in de reacties!

Verhaal lezen
Mijn vader trok zich terug uit mijn leven
Mijn vader trok zich terug uit mijn leven
Mijn oudersGedachten en gevoelens(Geen) contact

📖 Mijn vader trok zich terug uit mijn leven

Ik was 14 jaar toen mijn ouders gingen scheiden. Midden in de puberteit en geen idee wat er op mij af kwam. Vanaf dat moment veranderde er heel veel. De sfeer in huis werd grimmig, mijn ouders sliepen niet meer samen en mijn vader was vaak weg van huis. Na 3 maanden had mijn vader een eigen appartement gevonden bij ons in de buurt. Het was 5 minuten fietsen. 

Co-ouderschap 

In het begin hadden we co-ouderschap. Dit betekende de ene helft van de week bij papa, de andere helft bij mama. De weekenden waren dan om en om. Dit was voor mijn vader best heftig. Ik zat al in de 2e klas van de middelbare school, maar mijn broertje zat in groep 7. Die kon al wel alleen naar huis fietsen, maar dit ging niet altijd goed. Hij kon de zelfstandigheid van alleen fietsen niet aan. Hier kon mijn vader helaas niet heel veel bij helpen. Hij werkte tot half 5 en was dan pas om half 6 thuis. Dan waren wij al lang thuis. Dan moest hij nog koken en voor ons zorgen. Dit leverde bij hem veel stress op en hij was vaak geïrriteerd. Dit deed ook wat met de band die ik met mijn vader had. Het werd oppervlakkiger.

In het begin hadden we het gezellig. We zijn met z’n drieën naar de Efteling geweest en we hebben veel spelletjes gedaan. Toen had ik nog niet het idee dat er tussen ons veel veranderd was. Dit kwam pas toen hij zich terugtrok uit het co-ouderschap, omdat hij het niet kon hebben om doordeweeks voor ons te zorgen. Ik zag hem daarom ineens maar 1 keer in de 2 weken. Dit vond ik in het begin heel moeilijk. Er veranderde iets in onze band. Heel langzaam trok hij zich terug uit mijn leven. Hij was niet meer bij gesprekken op school en als we bij hem waren, dan was hij emotioneel afwezig. 

Nieuwe vriendin

Een jaar na de scheiding maakte papa bekend dat hij een nieuwe vriendin had. Dit kwam voor mij best als een shock. Ik wist niet wat ik ervan moest vinden. Hij ging verhuizen en trok bij haar in, 50 minuten verderop. Dat is het moment geweest dat ik mijn vader begon kwijt te raken. Wij kregen een eigen kamer, maar zo voelde het niet. Ik sliep op de kamer waar hun kledingkast stond en mijn broertje sliep op zolder op het bed van de zonnebank.

Ik voelde me daar helemaal niet welkom. Papa en zijn vriendin hadden ruzie om de kleinste dingetjes. Ze waren nog heel erg zoekende. Het was echt haar huis en ineens moest ze het gaan delen met een andere man en 2 puberende kinderen. We moesten er ook om het weekend heen. Dat was vanuit de rechter bepaald. Hij kwam ons dan ophalen bij mijn moeder. 

Ouder worden

Na mijn examens kreeg ik een baantje. Dit betekende dat ik alleen kon werken in het weekend dat ik bij mijn moeder was. Dan verdiende ik nog geen €50 in de maand. Ik kreeg na een jaar een ander bijbaantje en hier wilde ik het liefste elk weekend werken. Ik werd dan op zaterdagavond opgehaald en zondagavond weer thuisgebracht. Dit hebben we niet heel lang volgehouden. Ik ging hem steeds minder zien. 

De bom barstte toen ik naar het mbo ging en 18 jaar werd. Mijn vader moest voor school gaan betalen, maar dit weigerde hij. Ik voelde me in de steek gelaten, alsof hij niet meer van mij hield. Ik was boos en teleurgesteld. Ik heb het contact met mijn vader verbroken en wilde niks van hem weten. Als ik een appje van hem kreeg, was ik helemaal van de leg. Dan kwam al die boosheid weer naar boven. Deze boosheid heeft mij 3 jaar lang tegengehouden het contact weer op te zoeken. 

En nu?

Tegenwoordig heb ik weer contact met hem. Ik zie hem denk ik 4 keer per jaar. Ik heb 2 jaar geleden een brief gestuurd over hoe ik alles heb ervaren. Ik heb het hem vergeven, maar ik ben het niet vergeten. Het voelt nu alsof ik hem opnieuw moet leren kennen. Soms mis ik de momenten die we samen hadden, maar ik heb er nu ook vrede mee. 

Herken je dit zelf ook, maar weet je niet hoe je hiermee om moet gaan? Stel je vraag op ons Forum of vraag een Buddy aan.

Soms heeft het hart meer tijd nodig om te accepteren wat je al weet.

Verhaal lezen
Een ‘geslaagde’ kerst vanuit systemisch perspectief
Een ‘geslaagde’ kerst vanuit systemisch perspectief
Mijn oudersGedachten en gevoelensBelangrijke momenten

📖 Een ‘geslaagde’ kerst vanuit systemisch perspectief

Gescheiden ouders hebben en kerst vieren, it’s a never ending story. Ieder jaar weer opnieuw sta je voor dezelfde (loyaliteits-)keuzes. Wie ooit heeft bedacht dat er twee kerstdagen zijn in plaats van één heeft al veel goeds gebracht, maar alsnog ervaren veel kinderen met gescheiden ouders deze periode als stressvol. Waar heeft dat mee te maken?

Kerst heeft het imago dat het vredig, gezellig en liefdevol moet zijn. Het is veelal een familieaangelegenheid: iedereen met z’n allen dankbaar en lachend bij elkaar, het ultieme ‘driving home for Christmas’ gevoel. Soms is de realiteit anders. Je maakt je zorgen over je vader die alleen zit of voelt je schuldig dat je niet op twee plekken tegelijk kan zijn (laat staan als je partner ook gescheiden ouders heeft… vier plekken tegelijk?!). Je had gehoopt dat het gezellig zou zijn, maar de sfeer is niet echt ontspannen. Je voelt de spanning tussen familieleden of je hebt moeite met je (stief)ouder(s). Soms merk je dat je vervalt in patronen van vroeger, zoals bitchy doen tegen je zus of broertje, terwijl je daar voor je gevoel allang overheen was gegroeid. Dat geeft de nodige onrust en roept frustraties op. Achteraf voel je je misschien rot dat je niet genoeg hebt genoten van kerst, want iedereen om je heen lijkt er altijd zo van te genieten. Waarom voelt dat dan niet zo voor jou

vanuit systemisch perspectief

Vanuit systemisch perspectief kan ik je een inzicht meegeven, dat je kan helpen om de kerstperiode ‘geslaagder’ te maken. Namelijk de realisatie dat alles en iedereen die bij jouw familiesysteem hoort, zijn plek heeft (en jij hen de plek gunt). Maar let op: dat is iets anders dan wanneer je gezellig samen met iedereen aan het kerstdiner zit. Het gaat om jouw ‘innerlijke houding’.

Je bent namelijk onlosmakelijk verbonden met jouw biologische familiesysteem. Zo ben je 50% je vader en 50% je moeder. Als je hen afwijst, of één van hen, wijs je ook (een deel van) jezelf af. Ook al behaal je allerlei successen, in essentie zul je je leeg blijven voelen en ervaar je een ontevredenheid over jezelf. Als je afwijst waar je vandaan komt, sluit je je ouders uit en daarmee jezelf. Je ouders geven je wat ze je kunnen geven en als ze meer hadden kunnen geven hadden ze dat gedaan.

Soms zit het er gewoon niet in. Dat is jouw lot. In de meeste gevallen geven je ouders meer dan voldoende, je hebt namelijk altijd het leven gekregen van hen. En wat je meent tekort te zijn gekomen, kan je vaak inmiddels zelf voor zorgen. Je kunt altijd zelf de slingers ophangen (of het gezellig maken met kerst). Maar als je geen innerlijke dankbaarheid naar je ouders kunt voelen, sluit je hen buiten en daardoor wijst het leven jou als gevolg daarvan vaak af. Kijk maar eens om je heen; zie je het verband tussen mensen waar het goed mee gaat en de innerlijke houding die zij hebben naar hun ouders?

En hoe zit dat met schoonfamilie?

Tipje voor de mensen in een relatie: blijf ook in verbinding met je schoonfamilie en sluit hen niet buiten. Jouw liefdespartner heeft ook ouders. Als je negatief praat over je schoonouders, voelt je partner diep van binnen kramp. Want hij of zij bestaat immers net als jij voor 50% uit zijn of haar vader en voor 50% uit zijn of haar moeder. Ook al praat je partner negatief over hen, doe dat zelf niet en blijf respectvol (waarbij je natuurlijk altijd grenzen mag stellen). Zonder hen was je partner er niet geweest, dus ze hebben iets heel goeds gedaan :-)


Verbind je met een gevoel van

dankbaarheid

en

levensvreugde

Naast je realiseren dat je onlosmakelijk verbonden bent met je familiesysteem en dat je daar beter het beste van kunt maken, kun je ook nog hoop putten uit twee andere bronnen:

dankbaarheid

en

levensvreugde

. De kerst leent zich goed voor reflectie over dankbaarheid. Waar ben jij dankbaar voor in jouw leven? Waarvan (en van wie) kan jij goeds ontvangen? En dan levensvreugde. Geniet van het lekkere eten en drinken met kerst, de cadeaus onder de kerstboom, de gezelligheid samen, de spelletjes, die ene kerstfilm voor de zoveelste keer bekijken en de overige tradities. Ik weet zeker dat je met die houding een mooie kerst tegemoet zal gaan. Enjoy!

Verhaal lezen
Dit jaar doe ik kerst anders
Dit jaar doe ik kerst anders
FamilieGedachten en gevoelensBelangrijke momenten

📖 Dit jaar doe ik kerst anders

Elk jaar was het regelen 

Wie is wanneer waar?

Kan heel de familie bij elkaar?

Want kerst, dat is een feest van samenzijn

Elk jaar is kerst een herinnering

Een gezin dat niet meer één is 

De pijn van ieder die ik mis

Maar dit jaar doe ik anders 

Ik heb een keuze in waar ik ben

Ik heb een keuze met wie ik ben

Ik heb een keuze in wat ik doe


Dit jaar wordt het ook mijn kerst

Verhaal lezen
‘Alles en iedereen doet dienst als een spiegel voor jou’
‘Alles en iedereen doet dienst als een spiegel voor jou’
Gedachten en gevoelensLiefdeRuzie

📖 ‘Alles en iedereen doet dienst als een spiegel voor jou’

Hoe ik het zie, is dat ieder mens en iedere gebeurtenis als een spiegel dient voor jou. De wereld om je heen weerkaatst als een spiegel wat zich in jou afspeelt en wat jou raakt. 

Een weerspiegeling

Zo zullen er gebeurtenissen zijn die jou ten diepste in de positieve zin raken. Je hebt ontmoetingen met fijne mensen, hebt plezier in het beoefenen van je talenten en hebt herinneringen aan belangrijke mensen die je hart hebben verwarmd en het leven sprankelender hebben gemaakt. Dit weerspiegelt het mooie van hen en daarmee het mooie van jezelf.

Onvermijdelijk zijn er ook gebeurtenissen en mensen geweest die je pijn hebben gedaan, waar je een negatief oordeel over hebt of boos op bent. Zij of jij waren wellicht onaardig of respectloos richting elkaar, waarbij je ruzie hebt gemaakt of ander vervelend gedrag de boventoon voerde. Dit weerspiegelt het minder mooie dat je bij een ander ziet, en tegelijkertijd is het een weerspiegeling van jezelf. In de ogen van de ander zie je de reflectie van je eigen pijnpunten.

Kijken naar jouw aandeel

Stel je eens een situatie voor waarbij je ruzie had met iemand. Wat maakte in die situatie dat je van slag was en ruzie bent gaan maken? Wat zegt dit over jou? Verwijt je de ander niet stiekem je eigen gevoeligheden, die eigenlijk jouw eigen thema’s zijn? Heeft een pijnlijk gevoel van vroeger (dat je mogelijk nog niet helemaal hebt verwerkt, of altijd gevoelig zal blijven), niet de situatie overgenomen?

Vaak is het makkelijker om het ‘minder mooie’ van de ander te zien. Daadwerkelijk kijken naar je eigen aandeel voelt dan spannend. Heb je de moed om ook jouw aandeel in het gebeuren te zien? En te kijken wat er wordt geraakt in jou en daar je verantwoordelijkheid voor te nemen, i.p.v. te (blijven) wijzen naar de ander? Als je je eigen onvolmaaktheid (h)erkent, is de kans groter dat je oordeellozer naar andere mensen en situaties kunt kijken. Daarnaast is het belangrijk om in conflictsituaties jezelf te herinneren dat je in ‘het hier en nu’ blijft. Zo vaak plakken we, geheel onbewust, beelden uit het verleden over het heden. Of angsten over de toekomst die nog geen werkelijkheid zijn geworden.

En nu?

Ik spreek regelmatig jongvolwassenen met gescheiden ouders die door moeilijkheden uit hun jeugd nu vastlopen in hun relaties. Relaties die in de basis gezond zijn (of de potentie hebben om gezond te zijn). Zorg dus dat je in het hier en nu komt. Ga stevig op twee voeten staan, concentreer je op je ademhaling met de nadruk op goed uitademen en zeg: ‘het is vandaag (datum…), het is veilig’. Leg je hand op de plek in je lichaam waar je de lastige emotie voelt en stuur daar ademhaling naar toe. Zo werk je de emotie weg en maak je jezelf schoon van binnen, zodat je meer in het hier en nu komt en fijner kunt reageren op de situatie.

Begrijpen hoe mensen en gebeurtenissen als spiegels werken, maakt dat je steeds vrijer wordt als mens. Het voorkomt dat je als een soort stuiterbal reageert op de dingen om je heen, want je bent in staat om bij jezelf te blijven zonder met een vinger te wijzen naar een ander of een situatie. Je kunt in de spiegel kijken en zien wat er is; niet meer en niet minder.

Verhaal lezen
Ruzie is gezond en niets om bang voor te zijn
Ruzie is gezond en niets om bang voor te zijn
Gedachten en gevoelensRuzie

📖 Ruzie is gezond en niets om bang voor te zijn

Als je mij kent, weet je: ik ben nooit boos. En dat klopt. Maar er zit ook iets anders achter. Ik ga ruzie namelijk graag uit de weg. Ik voel me veilig als ik conflict vermijd, of er tenminste niet aan bijdraag. Tijdens de scheiding was dat de makkelijkste weg voor mij. Als ik me aanpas en buiten schot blijf, dan kan ik de vrede bewaren. Hoe gek anderen het maakten, ik zou geen probleem zijn. Eind goed, al goed. Of niet?

Prima, of toch niet?

Ik had natuurlijk goede redenen om geen ruzie te maken. Ik was al moe, het zou alleen maar meer energie kosten. Mijn moeder had het moeilijk genoeg. Mijn vader zou toch wel gelijk hebben. Ook zag ik mijn broertje thuis worstelen en ik wilde hem helpen door een stukje rust en stabiliteit te geven. Zo kon ik de situatie onder controle houden. En toch was de kous daarmee niet af.

Want ik kan wel zeggen dat ik niet van ruzie houd, maar dat betekent niet dat ik altijd alles prima vond. Ook al zei ik van wel. Iemand vroeg mij waarom ik nooit boos werd en dat zette me aan het denken. Hoewel ik situaties goedpraatte om ruzie te vermijden, zat mijn gevoel niet helemaal lekker. Er was altijd spanning, een knoop in mijn buik, een zware vermoeidheid, een op-m’n-tenen-lopen of een onverklaarbare huilbui. Dit waren tekenen dat ik niet mijn gevoel volgde. Ik probeerde anderen én mezelf voor de gek te houden, door te zeggen dat ik het allemaal oké vond.

Dat ik niet oké was, wilde ik niet inzien. Liever vertelde ik mezelf smoesjes dan toe te geven aan mijn eigen gevoel. Want als ik goed naar mezelf luister, hoor ik wat er met mij gebeurt. Mijn verdriet, dat ik me gekwetst voel, dat ik me niet uit durf(de) te spreken. Ik kon dat niet bij mezelf zien, omdat ik bang was dat dat betekende dat ik dan ruzie moest maken. Immers, kan ik inzien dat iemand me pijn doet zonder diegene ermee te confronteren? Nu heb ik geleerd dat dat wel kan. En dat medeleven voor mijn familie naast de pijn van mezelf kan bestaan.

Ruzie hoort erbij!

Ruzie is iets gezonds en niets om bang voor  te zijn. Het kan juist een fijne manier zijn om je hart te luchten! Toch is mijn persoonlijkheid niet zo zeer ruzie gericht. Dat is oké. Als je je eigen gevoel maar niet verwaarloost. Eerlijk zijn over je gevoel tegenover jezelf is stap 1. Het eerlijk zijn tegen anderen volgt namelijk daaruit. Wanneer je niet eerlijk bent tegenover jezelf, proberen je brein en je lichaam dat op andere manieren aan je te laten weten. Dat kan vervelend zijn, omdat je dan buikpijn hebt of steeds moet huilen, zonder te weten waarom. Je gevoel is eigenlijk ruzie aan het maken met jezelf, omdat je het probeert te negeren. Maar hoe kom je daar achter? Dit is een oefening die ik zelf gebruik:

Sluit je even af van je omgeving en richt je aandacht op jezelf. Misschien op je kamer met de deur dicht, op een bankje in een park of met een koptelefoon op in de tuin.

Ga comfortabel zitten of liggen. Kom tot jezelf. Haal diep adem. Je kunt je ogen sluiten als je dat fijn vindt.

Denk aan een situatie waarbij dingen niet zijn gegaan zoals je graag had gewild. Wie was daarbij betrokken? Heb je je aangepast? Zo ja, aan wie en op welke manier?

Sta er even bij stil: hoe voel jij je wanneer je daaraan denkt? Waar in je lichaam komt dat gevoel vandaan? En hoe ga je om met situaties waarbij je je gevoel probeert te negeren? 

Geef jezelf de ruimte om alle gevoelens die opkomen te voelen. Er bestaat geen fout antwoord, foute gedachte of fout gevoel. 

Wanneer je er klaar voor bent, sta op en beweeg. Je kunt je ledematen even wakker schudden of een stukje lopen. Wees trots op jezelf! Het is niet altijd even makkelijk om eerlijk tegenover jezelf te zijn en (pijnlijke) dingen te voelen. Doe iets leuks of zoek afleiding als je daar behoefte aan hebt.

Een goede vervolgoefening is om op te schrijven of met iemand te praten over hoe je je voelt. Dat kan erg opluchten! Wanneer je je gevoel volgt, kan de spanning in je hoofd en lichaam een stukje afnemen. Dan hoef je geen ruzie met jezelf te maken, omdat je naar je gevoel luistert. Wat zegt jouw gevoel tegen jou? Laat het achter in de reacties.

Verhaal lezen