Logo Villa pinedo small
Logo Villa pinedo small

Verhalen

Wil je weten hoe andere kinderen en jongeren omgaan met de scheiding van hun ouders? Lees hier hun ervaringsverhalen!

Doorzoek de verhalen

196 verhalen gevonden voor jou

Zoek je liefde van je partner of ouder die je gemist hebt?
Zoek je liefde van je partner of ouder die je gemist hebt?
Gedachten en gevoelensLiefde

📖 Zoek je liefde van je partner of ouder die je gemist hebt?

Hoe bindingsangst of verlatingsangst kan ontstaan uit de scheiding van je ouders

Je bent een (begin-)twintiger, misschien wel voor het eerst ‘echt’ verliefd. Je weet dat het niet altijd een ‘en toen leefden ze nog lang en gelukkig’ situatie wordt. Je weet dat het realistisch is dat een liefdesrelatie een begin en een eind kent. Je hebt het gezien bij je ouders. En misschien wel bij hun ouders. Of bij andere familieleden. De kans bestaat dus dat je gekwetst wordt. Als coach zie ik vaak dat sommigen van ons (meestal onbewust) een keuze maken tussen 1) heel snel wegrennen, of 2) juist vastklampen en er alles aan proberen te doen dat hij/zij/het nooit meer weggaat. Ben je team #bindingsangst of team #verlatingsangst? Laten we die twee eens uitpluizen.

Stel, je hebt (de band of het contact met) een ouder verloren door de scheiding. Bijvoorbeeld omdat je de volwassene in het gezin moest zijn; je ging – emotioneel of praktisch gezien – voor je vader of moeder zorgen. Of je veroordeelt één van je ouders: wat hij of zij je heeft gegeven was niet goed genoeg, te weinig, te veel, de verkeerde timing. Dat doet hoe dan ook pijn. Als kind heb je nog te weinig vaardigheden in je rugzak om die pijn op een gezonde manier een plek te geven. En wat doe je dan vervolgens, onbewust? Je ontwikkelt een overlevingsstrategie, die je helpt een pijnlijke situatie zo snel mogelijk door te komen of te vermijden. Bijvoorbeeld de strategie om je niet Ă©cht te verbinden tot een potentiĂ«le liefdespartner (je breekt je date of pre-la af voordat het Ă©cht serieus wordt). Want, zo denkt je overlevingsdeel: als ik geen relatie aan ga, ervaar ik ook geen pijn van een mogelijk verlies of breuk. Dit noemen we bindingsangst.

Andersom werkt het ook zo. Misschien is er tijdens de scheiding, toen je klein was, een moment geweest dat je ouder onvoldoende beschikbaar was voor jou. Je vader ging weg en werd verliefd op een andere vrouw, stichtte een ander gezin. Of je moeder was vooral bezig met haar eigen rouw- en verwerkingsproces waardoor ze (een tijdje) minder naar jou omkeek. Je ontwikkelt een andere overlevingsstrategie: nĂłg meer je best doen om wĂ©l gezien/geliefd/gehoord te worden. En nu geef je jezelf in relaties hĂ©lemaal en klamp je je aan iemand vast, met als onbewust doel dat je niet wordt afgewezen, en dat die ander jouw ‘oude pijn’ van het gemis van een ouder opvult. Zoek je liefde van je partner of eigenlijk, als je heel eerlijk bent, de liefde van de ouder die je zo gemist hebt? Dit noemen we verlatingsangst.

"Wat er in beide gevallen gebeurt, is dat je oude beelden en (on)bewuste herinneringen uit de scheiding van je ouders over het ‘nu’ plakt."

En daardoor wordt het hier en nu als onveilig beschouwd. Jouw jongere, gekwetste ‘ik’ zit aan het stuur in plaats van de volwassen, meest recente versie van jezelf. Alleen al dat besef kan veel antwoorden geven waarom je steeds bepaald gedrag vertoont in je liefdesleven. Schrijf maar eens op hoe jouw jongere ik vs. jouw volwassen ik zou reageren op situaties in je liefdesleven. Welke verschillen zie je en welke keuze wil je daarin maken? Wees lief voor het kind in jou dat mogelijk iets tekort is gekomen tijdens de scheiding van je ouders. Laat die gevoelens toe (want daarmee maak je jezelf letterlijk schoon). Vraag hulp als je het nodig hebt. En stap steeds vaker in die meest recente versie van jezelf. Oh ja, niet vergeten te genieten, de liefde is het mooiste wat er is?

Demi Keppel is werkzaam bij Stichting Villa Pinedo als trainer en coach en werkt als familieopsteller en systemisch coach bij ‘De fontein’, de praktijk van Els van Steijn. Haar ouders gingen scheiden toen ze net 9 jaar was. Vanuit deze verschillende vakgebieden schrijft zij een maandelijkse column voor jongvolwassenen bij Villa Pinedo.

Verhaal lezen
Didi: “Een scheiding heeft impact op je zelfbeeld.”
Didi: “Een scheiding heeft impact op je zelfbeeld.”
Gedachten en gevoelensSteun

📖 Didi: “Een scheiding heeft impact op je zelfbeeld.”

Alle dingen die je als kind meemaakt vormen de basis voor hoe jij uiteindelijk als persoon wordt. Ik en waarschijnlijk jij ook, hebben de scheiding van onze ouders meegemaakt. Een gebeurtenis die een grote impact kan hebben op hoe jij nu naar jezelf kijkt, hoe je je in bepaalde situaties voelt en daarmee omgaat.

Zelfbeeld

Wanneer je zelfbeeld zich heeft gevormd naar de lastige dingen die je hebt meegekregen tijdens de scheiding kan dit soms erg lastig zijn. Je kan je minderwaardig en onzeker gaan voelen. Misschien wil je wel dat iedereen je leuk en aardig vindt, waardoor je jezelf anders gaat voordoen en dingen doet die je zelf eigenlijk helemaal niet wil doen. Zodat je een keer de bevestiging krijgt dat je wél goed genoeg bent. Of vind je van jezelf dat je alles super goed moet doen, omdat je anders faalt. Wat ervoor zorgt dat je over je eigen grenzen heen gaat. Want de eisen die je aan jezelf stelt, zijn eigenlijk onhaalbaar, zelfs wanneer je heel erg je best doet. Dit zorgt ervoor dat je keer op keer jezelf teleurstelt en boos bent op jezelf. Allemaal dingen die heel begrijpelijk zijn dat je ze doet, want ze lijken te helpen. Maar eigenlijk zitten ze erg in de weg en zorgen ze ervoor dat je zelfbeeld nog lager wordt.

Ik luisterde altijd naar het negatieve stemmetje

Gedachten als dat het allemaal mijn schuld is dat mijn ouders zijn gescheiden of dat ik de oorzaak was van hun ruzies, gingen vaak door mijn hoofd toen ik jong was. Ik begreep niet waarom mijn ouders elkaar niet meer leuk vonden en niet meer bij elkaar wilden zijn. Het feit dat ze op een gegeven moment niet meer samenwoonden, vond ik super lastig en maakte mij verdrietig. Maar de jaren die volgden met alle ruzies en boosheid tussen mijn vader en moeder vond ik nog veel moeilijker. Toen ik ouder werd, werd ik me ervan bewust dat veel ruzies vaak gingen over dingen die met mij en mijn broer te maken hadden. Wat er uiteindelijk voor gezorgd heeft dat ik de schuld bij mezelf zocht. Die overtuiging is steeds groter geworden. Uiteindelijk ben ik zelfs gaan denken dat ik ook de oorzaak was van de scheiding zelf.

"Ik ben zo gewend geraakt aan het idee dat alles aan mij ligt, dat ik ook nu op latere leeftijd nog steeds heel snel mezelf de schuld geef voor dingen of bang ben dat ik iets verkeerds gedaan heb."

Bijvoorbeeld als iemand kortaf reageert op mij. Maar van zo onzeker zijn word ik helemaal niet gelukkig. Daarom probeer ik nu steeds wat liever voor mezelf te zijn. En dat kan jij ook leren!

Tips

Dat je ouders zijn of gaan scheiden ligt niet aan jou! Deze keuze maken ze, omdat je ouders niet meer verliefd zijn op elkaar of het niet meer fijn hebben samen. Als kind is dit moeilijk om te zien, te begrijpen of te geloven. Het is daarom begrijpelijk dat jij jezelf de schuld hiervoor geeft wat van invloed is op bijvoorbeeld je zelfbeeld. Maar dit betekent niet dat je daar voor altijd zo’n last van blijft houden! Misschien helpen de volgende tips je hierbij:

Draai je negatieve en/of veeleisende gedachten om in een gedachte die wat positiever en realistischer is. Hierbij kan het helpen om te bedenken wat jij tegen een goede vriend of vriendin zou zeggen, als diegene tegen jou zegt dat hij heeft gefaald, omdat hij geen 10 heeft gehaald voor een toets

Vertel aan je ouders dat je bang bent dat jij de oorzaak bent van de scheiding of de ruzies. Wanneer ze jou kunnen zeggen dat dat niet klopt, kan dat al veel schelen.

Praat met iemand die hier zelf ook ervaring mee heeft, zoals een Online-Buddy bij Villa Pinedo.

Probeer het eens: zeg eens tegen jezelf dat je je best doet en je geen 10 hoeft te halen voor die toets. Of bedenk je eens hoeveel mensen je om je heen hebt die jou ook leuk vinden als je wel jezelf bent. Dit is in het begin misschien raar en moeilijk, maar wanneer je het blijft proberen zul je zien dat je je er fijner door gaat voelen. Je zult merken dat er een druk van je schouders afvalt. En na een tijdje krijg ook jij een beter zelfbeeld. Want doordat jij de lat iets lager hebt gelegd voor jezelf, stel je jezelf ook minder vaak teleur. Nu is het namelijk wél haalbaar om aan je eigen eisen te voldoen.

Verhaal lezen
“De slechte communicatie had enorme impact op mij.”
“De slechte communicatie had enorme impact op mij.”
Mijn oudersMijn woonsituatieGedachten en gevoelens

📖 “De slechte communicatie had enorme impact op mij.”

Laatst aan de kersttafel met mijn nieuwe schoonfamilie werd ineens een vraag gesteld: “Wat zijn eigenlijk de eerste herinneringen uit jouw jeugd?” Dit zette mij aan het denken. Wat zijn eigenlijk mijn eerste herinneringen? Aangezien mijn ouders gescheiden zijn toen ik 4 jaar oud was, komt die gebeurtenis veel terug in mijn eerste herinneringen. De twee herinneringen die meteen opkomen, liggen iets meer dan 2 jaar uit elkaar en hebben alles te maken met deze scheiding en de communicatie tussen mijn ouders.

Mijn eerste herinnering.

Ik was 5 jaar oud. Mijn zusje en ik woonden met mijn moeder korte tijd in haar nieuwe huis. Dat was zo’n twee straten bij mijn vader en ons oude huis vandaan. Ondanks dat uit elkaar gaan nooit leuk is, was de communicatie in die tijd tussen mijn ouders nog fatsoenlijk. Eigenlijk zelfs goed.

Een nieuw huis brengt altijd veel nieuwe spullen met zich mee. Mijn zusje en ik zaten op ‘gym’ (oftewel: turnen). We waren daar enorm fan van de rekstok. Bij mijn vader thuis stond deze altijd al in de tuin en daar hadden we veel plezier van. Om dit ook bij mijn moeders huis mogelijk te maken, kwam mijn vader op een weekenddag bij mijn moeder thuis. Ik herinner mij een fijne, zonnige dag, waarbij mijn ouders gezellig met elkaar omgingen en wij uiteindelijk ook een fijne speelplek bij mijn moeder in de achtertuin hadden.

De tweede herinnering.

Ik was 7 jaar oud en in de tussentijd was er iets belangrijks gebeurd. Mijn moeder was een nieuwe man tegengekomen, mijn huidige bonusvader. Hij woonde 60 kilometer verderop. En wij dus inmiddels ook. Daardoor is er veel veranderd. Niet alleen woonde ik in een ander huis, in een andere stad, ik zat ook op een andere school en de verdeling wanneer wij bij papa en wanneer wij bij mama waren veranderde. Ook veranderde de communicatie en de band tussen mijn ouders.

Ineens was de communicatie slecht. De enige communicatie die er nog was, vond plaats via mail, advocaten of aan de deur bij het ophalen of wegbrengen. Want voor ieder wisselmoment werden we weggebracht of opgehaald door een van onze ouders. Zo ook een wisselmoment in december. Wij werden door mijn moeder opgehaald bij mijn vader. Ik weet niet meer wat de oorzaak was, maar wat mij nog goed bijstaat is dat er een ruzie ontstond. Een vrij heftige ruzie waarbij er geschreeuwd werd. Wat er gaande was, of wie er begon: ik weet het niet meer. Maar het resulteerde voor mij in een enorm angstig gevoel. Terwijl gedreigd werd de politie erbij te halen door een van hen, liep de ander boos weg. Deze ruzie en dit gevoel kenmerkten voor mij de periode die volgde met advocaten, mediators en wij kinderen als tussenpersonen.

Inmiddels zijn we 16 jaar verder en is er veel veranderd

De communicatie is nu weer goed en ze kunnen gelukkig samen aanwezig zijn op voor ons belangrijke momenten, zonder spanning. Toch heeft de periode van slechte communicatie tussen mijn ouders een enorme impact gehad op mij.

Ervaar jij nu zelf ook zo’n periode, of heb je nog last van slechte communicatie tussen je ouders dat eerder heeft plaatsgevonden? Weet dat je je altijd kan aanmelden voor een Online-Buddy bij Villa Pinedo - een jongere die ook gescheiden ouders heeft - die jou een luisterend oor kan bieden en die begrijpt waar je het over hebt. Je hoeft het niet alleen te doen!

Verhaal lezen
Maite over 'het allesbeslissende gesprek'
Maite over 'het allesbeslissende gesprek'
Mijn oudersGedachten en gevoelens

📖 Maite over 'het allesbeslissende gesprek'

“Shit!“ Dat was het eerste woord wat bij mij opkwam toen mij verteld werd dat mijn ouders gingen scheiden.

Toen mijn ouders mij vertelden dat ze gingen scheiden, was ik 12 jaar. In die tijd turnde ik veel. Op een maandagavond kwam ik vermoeid thuis van een turntraining. Het was een uur of 19:30. Mijn gezin (mijn ouders en mijn jongere zusje) had al eerder op de avond gegeten. Ik at op maandagavond altijd na afloop van mijn training, in mijn eentje. Deze keer mocht ik voor de tv eten. De rest van het gezin zat bij mij op de bank.

Mijn vader was degene die de eerste stap zette om het gesprek te beginnen. Hij begon met de woorden: “Dames, wij moeten jullie wat vertellen.” Na het horen van deze woorden wist ik al dat het foute boel was. Wij hadden thuis bijna nooit zulke serieuze gesprekken. Als we wel een keer een serieus gesprek hadden, dan was er ook echt wat aan de hand. Hij vervolgde zijn zin: “Je moeder en ik hebben de keuze gemaakt om uit elkaar te gaan.” Op dit moment knapte er iets in mij. Ik heb niet meer gehoord wat mijn vader nog meer heeft gezegd. Ik heb mijn bestek boos op tafel gesmeten en ben huilend naar boven toe gerend. Ik heb mezelf opgesloten in de badkamer, omdat ik wist dat daar niemand bij me kon komen.

Mijn hoofd was een overvloed vol met allemaal gedachten. Wat gaat er nu gebeuren? Hoe zal mijn toekomst eruit gaan zien? Waarom komt het dat papa en mama uit elkaar gaan? Komt dit misschien zelfs wel door mij? Zijn mijn ouders verliefd op iemand anders? Als ik hier nu op terug kijk, snap ik deze gedachten heel goed. Mijn beste vriendin had ook gescheiden ouders en ik heb haar hele leven zien veranderen hierdoor. Zelf was ik er denk ik gewoon bang voor dat hetzelfde ook bij mij zou gebeuren. Ik wilde niet dat mijn leven zou veranderen.

Omdat ik halverwege de mededeling van mijn vader naar boven ben gerend, was er voor mij heel veel onduidelijkheid. Mijn hoofd stond volgeschreven met vraagtekens: hoe nu verder? Gelukkig was mijn moeder al snel achter mij aan gekomen naar boven. Ik weigerde om haar binnen te laten. Uiteindelijk begon ze vanaf de overloop op mij in te praten. Hierdoor heb ik haar na een tijdje binnengelaten in de badkamer. Gelijk trok mijn moeder me in een warme knuffel. Een knuffel die me op dit moment ook een fijn gevoel gaf, want ik voelde me erg alleen. Daarna ging ze op de rand van het bad zitten en vertelde ze het verhaal.

Een tijd daarvoor had mijn vader bij mijn moeder aangegeven dat hij niet meer verliefd op haar was. Hij gaf toe dat hij graag van mijn moeder wilde scheiden. Voor mijn moeder was dit lastig om te horen. Ze was namelijk nog wel verliefd op papa. Ze vertelde aan mij dat papa zijn keuze vast stond en dat hij deze keuze zelf had gemaakt. Hoe graag mijn moeder ook nog samen wilde zijn met papa, ze kon hem hier niet toe dwingen.

Hierbij kreeg ik ook te horen dat mama en papa vanaf die week apart van elkaar, in aparte kamers zouden slapen. Mama vertelde verder. “Papa en ik gaan allebei op zoek naar een ander huis, omdat dit huis te groot en te duur is voor 1 volwassene met kinderen. Het zal nog wel even duren voordat we allebei een nieuw huis hebben, omdat het op dit moment lastig is om een huis te vinden.” Dit vond ik fijn om te horen. Dat kalmeerde mij. Mijn zusje en ik hadden dus rustig de tijd om te wennen aan het idee dat onze ouders gingen scheiden.

Als ik nu terugkijk op deze periode ben ik blij dat het zo is gegaan. Ik kan inzien dat het voor mijn zusje en mij beter is dat mijn ouders uit elkaar zijn gegaan. Er zijn minder ruzies thuis en ik heb leren inzien dat mijn ouders gelukkiger zijn zonder elkaar. Ik gun het mijn ouders dat ze gelukkig zijn. Als dat niet met elkaar is, dan moeten mijn zusje en ik dat maar leren accepteren.

Het komt goed!

Verhaal lezen
Max vierde oud en nieuw samen met zijn ouders
Max vierde oud en nieuw samen met zijn ouders
Mijn oudersStiefoudersBelangrijke momenten

📖 Max vierde oud en nieuw samen met zijn ouders

De feestdagen. De één kijkt er enorm naar uit, de ander krijgt al een steen in zijn maag als deze dagen eraan komen.

Ik zelf heb Kerst en Oud & Nieuw altijd als een lichtpunt gezien. Al vanaf kleins af aan was het met Kerst gezellig in huis. De boom, duizenden lichtjes en kaartjes aan de muur. Dit sfeertje is altijd zo gebleven, ondanks dat mijn ouders dan nu uit elkaar zijn.

Vanuit het oogpunt dat mijn ouders - ondanks wat dan ook, altijd het beste voor hun kind willen - kan ik ieder jaar zorgeloos Kerst vieren. Het ene jaar zijn het 2 dagen bij de ene ouder en 1 dag bij de ander. Het jaar daarna draaien we het weer om. Tot op de dag van vandaag vragen ze ieder jaar wat ik graag wil doen met Kerst en daarbij laten ze me volledig vrij in wat ik wil doen. Dit is zo fijn voor mij, omdat ik dan niet hoef te kiezen tussen mijn vader of moeder. Ik word gewoon vrijgelaten in wat ik wil doen en alles is goed.

Een van de mooiste momenten waar ik nog steeds met liefde naar terugkijk, is Oud & Nieuw 2 jaar geleden. Mijn vader en bonusmoeder kwamen naar mijn moeder en bonusvader in Amsterdam. Daar hebben we toen lekker gegeten, de hele avond spelletjes gespeeld en om 00.00 uur elkaar een mooi nieuwjaar toegewenst. Ik heb toen ook een selfie gemaakt met m’n pa en ma omdat ik ook weet dat het niet vanzelfsprekend is dat andere kinderen met gescheiden ouders deze feestdag zo kunnen vieren. .

Dit is een van mijn meest dierbare herinneringen. Mijn ouders zijn niet meer samen, maar toch wel bij elkaar.

Ik kan me goed voorstellen dat je misschien wat lastige dagen tegemoet gaat. Maar weet dat je het altijd kan aangeven bij je ouders. Jij mag niet de dupe zijn van iets waar je niet zelf voor gekozen hebt. Ik wens je een hele fijne Kerst toe en een knuffel voor 2024.

Verhaal lezen
"Van eenzaamheid met kerst naar aanschuiven bij"
"Van eenzaamheid met kerst naar aanschuiven bij"
FamilieGedachten en gevoelensBelangrijke momenten

📖 "Van eenzaamheid met kerst naar aanschuiven bij"

Als klein meisje was kerst voor mij de leukste tijd van het jaar. De versierde kerstboom, bergen cadeautjes, vrolijke kerstliedjes en het heerlijke eten
 Maar rond mijn 9e veranderde alles toen mijn ouders uit elkaar gingen. Plotseling voelden de feestdagen anders aan.

De leegte van een gebroken gezin

Met mijn vader heb ik geen contact meer en door de scheiding van mijn ouders viel ook de rest van het gezin uit elkaar. Mijn broer, zus, moeder en ik leefden ieder hun eigen leven. Toen ik in mijn puberteit kwam, werd kerst minder leuk. Ik zag andere mensen vrolijk kerst vieren, maar bij ons was het niet meer compleet. Mijn zus ontbrak bij de kerstdiners en soms sloegen we zelfs kerst over. Dat voelde best verdrietig, zeker als je op social media ziet hoe iedereen samen is.

Toen bedacht ik me: hoe kan ik mijn familie weer bij elkaar brengen? Geen idee
 Ik kon geen oplossing bedenken. Eigenlijk dacht ik ook dat mijn familie er niet meer op zat te wachten om kerst samen te vieren. Ik besloot te gaan werken in de horeca. Slim idee? Geen idee
 Want eigenlijk voelde ik me juist eenzamer. Ik kwam oog in oog te staan met het warme kerstgevoel bij andere mensen en collega’s die een dag vrij waren om samen met hun familie te zijn.

Ondanks mijn eenzaamheid zette ik mijn vrolijkste lach op. Durven zeggen dat ik alleen was met kerst deed ik niet, tot ik mijn verhaal deelde met twee liefdevolle mensen. Zij nodigden mij uit om kerst met hen te vieren. Zo zat ik opeens met kerst aan tafel bij een familie. Een bijzonder moment. Maar genoot ik optimaal? Helaas niet. Het bleef dubbel voelen, maar ik was enorm dankbaar. Want ik had weer mogen ervaren hoe het samenzijn voelt.

Van eenzaamheid naar bonusfamilies

Het jaar erop voelde ik niet meer de negatieve energie van kerst omdat ik me realiseerde dat ik niet alleen hoefde te zijn. Ik schoof aan bij andere families. Mijn grootste angst om alleen zijn met kerst, was eindelijk opgelost. Maar toen gebeurde er iets onverwachts. Mijn broer en zus organiseerden kerst voor onze familie. Dit had ik nooit zien aankomen. Eerlijk gezegd vond ik het best spannend, maar vooral heel erg leuk! Ik was nog nooit zo blij geweest. Eindelijk was iedereen bij elkaar. Mijn kerst was weer compleet.

Dankbaarheid

De hele situatie, mijn acties en het resultaat dat ik nu kerst vier met zowel mijn eigen familie als bonusfamilies, hebben me geleerd dat kerst draait om de warmte van mensen onder elkaar. Het heeft me bewust gemaakt van mijn behoefte aan verbondenheid. Mijn dankbaarheid groeide voor de mensen die aan mij dachten en voor de mogelijkheid om samen te zijn.

Dit jaar wordt denk ik nu al de beste kerst ooit na de scheiding van mijn ouders. Ik heb veel appjes gehad van mensen die aan mij hebben gedacht en vroegen wat ik ga doen met kerst. Dat mensen aan mij denken en mij berichten is voor mij het allermooiste wat er is.

Het allerleukste en mooiste cadeau dat ik ooit heb gekregen? Gewoon samen zijn!

Mijn boodschap voor kerst aan alle kinderen met gescheiden ouders

Aan alle kinderen met gescheiden ouders die mijn verhaal lezen, blijf praten en deel je gevoelens. Wees eerlijk over je wensen en weet dat het nooit aan jou ligt dat je je eenzaam kunt voelen. Ooit op een dag komt het goed. Blijf hoop houden in iets wat voor jou belangrijk is.

Mijn boodschap voor kerst aan alle volwassenen

In deze kersttijd koester ik de herinnering aan de twee bijzondere mensen die mijn eenzaamheid doorbraken. Hun vriendelijkheid opende de deur naar warmte en hoop en dat inspireert mij. Hopelijk kunnen we er met elkaar voor zorgen dat niemand alleen hoeft te zijn met kerst.

Mijn kerstwens

Laten we, als we iemand zien die dit nodig heeft, de deur voor de ander openzetten en verwelkomen met heerlijk eten en een warm kerstgevoel. Dat we allemaal de kracht van vriendelijkheid begrijpen en de magie van open deuren delen

Een vrolijke en liefdevolle kerst toegewenst, met dat we echt aan elkaar denken en dat ook delen! Je hoeft ’t niet alleen te doen.

Verhaal lezen
Ook kerst kan veranderen!
Ook kerst kan veranderen!
Mijn oudersBelangrijke momenten

📖 Ook kerst kan veranderen!

Duidelijke afspraken maakten onze kerst rustig

Kerst is bij ons thuis altijd belangrijk geweest. Daarom waren er duidelijke afspraken over hoe we de dagen verdeelden.
Op kerstavond en Eerste kerstdag waren we bij mijn vader. Tweede kerstdag was voor mijn moeder.

Als kind vond ik dat heel fijn. Er was nooit gedoe over wanneer we zouden wisselen of waar we kerst zouden vieren. Zo waren de feestdagen echt een feestje voor iedereen.

Samenkomen bij mijn moeder voelde warm en welkom

Bij mijn moeder kwamen we altijd samen met de familie van mijn bonusvader. De hele familie schoof de feestdag op naar Tweede kerstdag. Zo konden wij er altijd bij zijn. Dat gaf mij een warm en welkom gevoel.

Maar sinds 2020 vieren we deze dag alleen nog met ons eigen gezin.

Kerst bij mijn vader voelde gezellig en vertrouwd

Bij mijn vader vierden we kerst meestal met zijn drieën: mijn vader, mijn zusje en ik. Het was altijd gezellig thuis, met een gourmetstel op tafel.

De laatste jaren vierden we het soms ook met familie. De eerste keer is nu ongeveer vijf jaar geleden. Toen waren mijn neven en nichten nog jong. Er waren nog geen partners bij. Maar dat veranderde snel.

In de afgelopen jaren vierden zij ook kerst bij de families van hun partners. Daardoor werd het steeds moeilijker om Eerste kerstdag met iedereen samen te vieren.

Wij waren bang om onze moeder teleur te stellen als we Tweede kerstdag bij de familie van onze vader zouden vieren. Daarom hebben we kerst de afgelopen twee jaar alleen met ooms en tantes gevierd, zonder de neven en nichten.

Dit jaar kwam er nog meer verandering

Dit jaar is alles weer anders. Mijn zusje en ik hebben nu allebei een vriend. Dus er kwamen nĂłg meer families bij voor de verdeling van de kerstdagen.

Toen we in oktober met ons gezin bij mijn moeder waren, besloten we het anders te doen. In plaats van de verdeling die we al bijna twintig jaar gebruikten, legden we alle mogelijke opties naast elkaar.

Toen bleek iets belangrijks: Het ging mijn moeder vooral om samen zijn, niet per se om de dag zelf.

Om iedereen meer ruimte te geven en een fijne planning te maken, vieren we kerst dit jaar bij mijn moeder op derde kerstdag. Die dag hebben we zelf bedacht!

Praat samen over wat goed voelt voor iedereen

Kerst moet voor iedereen een fijn feest zijn, ook voor jou.

Toen ik jonger was, vond ik het fijn dat de afspraken altijd hetzelfde waren. Het gaf rust en voorkwam ruzie. De familie was altijd lief en probeerde zich aan te passen.

Maar nu we allemaal volwassen zijn, werkt het beter om met elkaar te praten. Samen kijken welke planning goed voelt voor iedereen.

Wees dus niet bang om iets te veranderen als het niet meer werkt.
Want één ding is altijd hetzelfde in het leven: alles verandert steeds weer.

De feestdagen kunnen best lastig zijn als je ouders gescheiden zijn. Je hoeft het niet alleen te doen. In het

Buddyprogramma

van Villa Pinedo krijg je een eigen Buddy: een jongvolwassene die hetzelfde heeft meegemaakt en jou begrijpt. Samen met je Buddy kun je praten, vragen stellen of even je hart luchten, juist in deze periode van het jaar. Wil jij ook iemand die met je meedenkt tijdens de feestdagen? Download de Villa Pinedo Buddy App (in de App en Play store) en meld je aan!

Verhaal lezen
Isa leest open brief voor in Ziggo Dome
Isa leest open brief voor in Ziggo Dome
Mijn oudersGedachten en gevoelens

📖 Isa leest open brief voor in Ziggo Dome

Isa leest aan duizenden mensen in de Ziggo Dome de brief 'Aan alle gescheiden ouders' voor. In deze brief staat wat veel van de naar schatting 86.000 kinderen die jaarlijks te horen krijgen dat hun ouders gaan scheiden, denken en voelen. “Ze liep het podium op en ze kwam binnen
 recht in ons hart gelopen”, zei één van de ouders die erbij waren.

Klik hier om de open brief ‘Aan alle gescheiden ouders’ te downloaden.

Verhaal lezen
Giovi: "De eerste ontmoeting met mijn bonusgezin"
Giovi: "De eerste ontmoeting met mijn bonusgezin"
StiefoudersMijn woonsituatie

📖 Giovi: "De eerste ontmoeting met mijn bonusgezin"

Het was ergens in juni 2007: de eerste ontmoeting met mijn bonusgezin. Mijn ouders waren ongeveer 3 jaar gescheiden en mijn moeder had al een aantal weken een nieuwe partner, die wij ook al ontmoet hadden. Tussen de nieuwe partner, m'n zusje en mij klikte het goed en nu was daar het moment om de kinderen van mijn bonusvader (dit gebruiken wij thuis in plaats van stiefvader) te ontmoeten.

Amsterdamse Bos

Aangezien we zo’n 60 kilometer uit elkaar woonden, hadden mijn moeder en bonusvader besloten om elkaar op een iets meer ‘neutraal’ terrein te ontmoeten. Mijn zusje en ik reden samen met mijn moeder richting het wegrestaurant over de A4, waar ook mijn bonusvader met zijn dochter en zoon aankwam. Ik weet nog dat iedereen het een heel spannend moment vond. De auto van mijn bonusvader stond er al, we kwamen er aan en hadden een korte eerste kennismaking. Beetje ongemakkelijk, maar niet vervelend. We reden in onze eigen auto’s door naar de geitenboerderij in het Amsterdamse bos. Een plek waar wij al vaker waren geweest en het heel erg naar ons zin hadden. Er waren geitjes om te voeren, een speeltuintje en ijs gemaakt van geitenmelk.

Daar aangekomen, was het nog een stukje lopen van de parkeerplaats. Op de geitenboerderij zelf was het nog een beetje aftasten. Maar tegelijk was er ook vrij snel een klik en voelde het zoals het altijd is als je nieuwe andere kinderen leert kennen. Je speelt samen, laat zien wat voor coole dingen je kan doen op de speeltoestellen en sluit vrij snel nieuwe vriendschappen.

We hadden een hele leuke middag, het contact was goed en gelukkig mochten we elkaar. We voerden de geiten (zie foto), en dan merk je toch dat je soms nog wel even je eigen vertrouwde broertje of zusje opzoekt, in plaats van die nieuwe kindjes. Maar het ging steeds makkelijker en beter. En dat werd in de komende weken en dagen alleen maar beter. In de zomervakantie die volgde, zijn we even samen op vakantie geweest en zagen we elkaar steeds vaker.

Een groot gezin

Ik was 6 jaar oud toen ik mijn bonusvader leerde kennen en ik was 7 jaar oud toen we samen gingen wonen met het hele samengestelde gezin in 1 huis. Ik deelde een kamer met mijn bonuszusje voor eventjes. Wij scheelden maar een half jaar in leeftijd. Hierdoor eindigden we ook in dezelfde groep op de basisschool, voor mij heel fijn, want ik had er al meteen een vriendinnetje!

Inmiddels ben ik 22 jaar oud en wonen 3 van de 4 kinderen al niet meer thuis. Maar het voelt de afgelopen jaren oprecht alsof ik opgegroeid ben met 2 zusjes en 1 broer, in plaats van enkel mijn kleine zusje. De band is onwijs goed. Het voelt echt als een groot gezin als we op zondagavond samen komen voor een etentje of een weekendje weg gaan. Ik kan mij niet meer voorstellen om zonder hen te zijn opgegroeid en ik zou ze ook niet meer willen missen.

Voor het eerst kennismaken met een nieuwe partner van een ouder of de kinderen van de nieuwe partner, die mogelijk later jouw bonusgezin worden, is altijd spannend. Iedereen vindt het spannend. Maar het kan zomaar een kennismaking zijn met jouw nieuwe bonusgezin, nieuwe mensen waarmee je een band opbouwt en mogelijk nieuwe vriendjes of vriendinnetjes om thuis en op vakantie mee te spelen.

Verhaal lezen