Logo Villa pinedo small
Logo Villa pinedo small

Verhalen

Wil je weten hoe andere kinderen en jongeren omgaan met de scheiding van hun ouders? Lees hier hun ervaringsverhalen!

Doorzoek de verhalen

30 verhalen gevonden voor jou

Onze verhalen niet zo vaak met elkaar gedeeld
Onze verhalen niet zo vaak met elkaar gedeeld
Mijn oudersFamilieGedachten en gevoelens

📖 Onze verhalen niet zo vaak met elkaar gedeeld

Broers en zussen kunnen steun geven tijdens de scheiding en natuurlijk zijn ze soms ook best lastig. In dit verhaal wil ik jullie graag meenemen in mijn ervaringen met het hebben van broers en zussen, met gedeeltelijk dezelfde ervaringen en de keuzes die er gemaakt moeten worden.

Zelf heb ik 1 halfzus, 1 halfbroer en 1 zus. Voor, tijdens en na de scheiding konden we elkaar steunen. We hadden soortgelijke ervaringen die we met elkaar konden delen. Wat ik helaas ook heb gemerkt, is dat er wel meer afstand kwam tussen ons. Met mijn zus heb ik weinig over de scheiding gepraat en mijn halfzus en halfbroer zijn een stuk ouder en gingen weer bij hun moeder wonen na de scheiding.

Na de scheiding hadden mijn zus en ik een bezoekregeling. Net als mijn halfzus en halfbroer. Op die manier zagen mijn zus en ik hen dus alleen als we bij mijn vader waren. Later besloten ze allebei niet meer naar mijn vader te gaan. Het contact is wel gebleven maar veel minder goed dan dat het eerst was. Ook mijn zus nam op een gegeven moment de beslissing om mijn vader niet meer op te zoeken. Hierdoor bleef ik alleen achter. Aan de ene kant wilde ik mijn vader nog graag zien en aan de andere kant was het daar niet leuk meer.

Uiteindelijk is ook tussen mijn vader en mij het contact verbroken. Dit was en is nog steeds erg lastig. Je mist een vaderfiguur in je leven en op verschillende momenten kan dit best confronterend zijn. Ook zit ik vaak in conflict met hoe ik mijn vader benoem in verhalen. Noem ik hem bij zijn naam of noem ik hem nog papa? De keuze hierin is ook lastig, omdat mijn broer en zussen deze keuze al gemaakt hebben.

Nu zijn we inmiddels bijna 15 jaar verder. Met mijn halfzus en halfbroer heb ik nog zo veel mogelijk contact en ook mijn zus spreek ik regelmatig.

We hebben allemaal een klap moeten opvangen van de scheiding. Toch hebben we onze verhalen niet zo vaak met elkaar gedeeld als dat kon en nu nog steeds kan. Ik denk dat dit komt door het leeftijdsverschil en door de afstand die er ontstond nadat ze mijn vader niet meer zagen. Hierdoor is onze band niet zo hecht en is er denk ik niet voldoende veiligheid ontstaan om het over moeilijke onderwerpen te hebben. Terwijl het denk ik wel had kunnen /helpen. Ik hoop dat als je dit leest, jij wel jouw ervaring met je broer(s) of zus(sen) kunt delen als je daar klaar voor bent. Of misschien heb jij wel een vriend of vriendin die als een broer of zus voelt. Of wil je met een Online-Buddy van Villa Pinedo kletsen. Praten over de scheiding kan echt heel veel steun geven. Je hoeft ’t niet alleen te doen!

Verhaal lezen
Contact met broers en zusje veranderde
Contact met broers en zusje veranderde
Familie(Geen) contact

📖 Contact met broers en zusje veranderde

Vandaag is het Nationale Broer en Zus dag, een dag waarbij ook ik even stil sta bij hoeveel mijn broertjes en zusje voor mij betekenen. Met 4 kinderen thuis is het altijd een gezellige drukte, maar tijdens de scheiding en vlak erna is dat niet altijd zo geweest. Want met 4 kinderen, heb je ook 4 verschillende verhalen van de scheiding. Iedereen ervaart het anders, maakt andere keuzes en soms begrijp je de keuzes van elkaar niet.

Geen contact

Tijdens de scheiding heb ik de keuze gemaakt om op een gegeven moment geen contact meer te hebben met mijn vader. Dit was een keuze die ik had gemaakt na er goed over te hebben nagedacht en het was zeker geen makkelijke keuze. Mijn broertjes en zusje bleven nog wel gewoon naar mijn vader toe gaan. Dit zorgde af en toe voor veel onbegrip vanuit beide kanten. Ik snapte niet waarom zij nog wel gingen, maar zij begrepen ook niet waarom ik niet meer wilde gaan. Tijdens het eten hadden we hier weleens ruzie over. We trokken steeds vaker ons eigen plan. We namen vaak de tijd niet om met elkaar te praten over hoe wij ons voelden of waarom wij bepaalde keuzes hadden gemaakt. Hierdoor groeiden we steeds wat verder uit elkaar.

Dichter bij elkaar

Na een tijdje kreeg ik weer contact met mijn vader. Dit laat ook zien dat keuzes niet altijd 100% definitief zijn! Als je je keuze wil veranderen, kan dat (in de meeste gevallen) zeker. Toen ik weer meer naar mijn vader ging, merkte ik ook dat de band tussen mij en mijn broertjes en zusje weer beter werd. We gingen vaker dingen met z’n vieren doen en we hadden het ook steeds wat vaker over de scheiding. De gesprekken gingen steeds minder over wel of niet naar papa gaan en er was minder strijd en onenigheid over de keuzes die gemaakt waren. We begonnen beter naar elkaar te luisteren.

Ervaringen

Toen ik nadacht over wat de band tussen ons vieren tijdens de scheiding kenmerkte, was dit eigenlijk het eerste waar ik aan dacht. Dat we elkaar tijdens de scheiding een beetje waren verloren, omdat we allemaal zo erg bezig waren met onze eigen ervaringen. Toen ik mijn zusje vroeg wat haar belangrijkste herinnering was aan de band tussen ons vieren, zei ze dat ze vond dat wij er altijd voor elkaar waren. Dat laat zien dat wij het beide zo erg verschillend ervaren hebben, terwijl wij in dezelfde situatie zaten. Heb jij een broer of zus? Heb je soms het gevoel dat je elkaar niet helemaal begrijpt tijdens en na de scheiding van je ouders? Je bent niet alleen. Bij Villa Pinedo is er altijd een Buddy die ongeveer hetzelfde heeft meegemaakt en die begrijpt hoe je je voelt. Klik hier als je wilt kletsen met een Buddy.

Verhaal lezen
Column #1: Sascha over leven met gescheiden ouders
Column #1: Sascha over leven met gescheiden ouders
Mijn oudersMijn woonsituatieGedachten en gevoelens

📖 Column #1: Sascha over leven met gescheiden ouders

Mijn naam is Sascha van der Burg en ik ben 25 jaar oud. Mijn ouders zijn gescheiden toen ik vijf jaar oud was.

Waar ik in 2020 begon als stagiaire, werk ik inmiddels alweer drie jaar als maatschappelijk deskundige bij het Kenniscentrum Kind en Scheiding. Daarnaast ben ik ook twee jaar, als vrijwilliger, Online-Buddy geweest bij Villa Pinedo. Dit wil zeggen dat je als ervaringsdeskundige via een app contact hebt met kinderen/jongeren van gescheiden ouders, die behoefte hebben aan een luisterend oor. In de aankomende maanden vertel ik in drie columns over mijn eigen ervaring, mijn rol als maatschappelijk deskundige bij het Kenniscentrum Kind en Scheiding en mijn rol als Online-Buddy bij Villa Pinedo. In deze column deel ik mijn eigen ervaringen rondom de scheiding van mijn ouders.

Mijn verhaal

De ambitie om mijn ervaringen om te zetten in kracht voelde ik al tijdens mijn hbo-studie. Ik wilde heel graag andere ouders en kinderen helpen in een scheidingssituatie. Mijn ouders zijn zelf gescheiden toen ik vijf jaar oud was. Samen met mijn twaalf jaar oudere broer bleef ik bij mijn moeder wonen. Ik ben ontzettend dankbaar voor mijn moeder die er altijd voor ons is geweest en heel hard heeft gewerkt om ons het beste te kunnen geven. Mijn vader zag ik de eerste jaren om de week een weekend en tijdens de pauzes van school om samen te eten. In mijn herinnering had ik best veel verdriet en vond ik de weekenden bij mijn vader moeilijk. Naast het feit dat mijn ouders uit elkaar gingen, had mijn vader een nieuwe relatie. Dit maakte dat ik aan zowel de scheiding als de nieuwe partner van mijn vader moest wennen. Ik zag en voelde het verdriet bij ons allemaal. Ik ervaarde hierbij ook veel onduidelijkheid en heb mij lang schuldig gevoeld. Komt het door mij? Had ik het kunnen voorkomen door bijvoorbeeld minder te huilen of liever te zijn? Nu weet ik natuurlijk dat het niet zo was.

Toen mijn ouders merkten dat de omgangsregeling van om het weekend niet fijn verliep, hebben ze dit uiteindelijk gestopt. Hoe dit precies is verlopen, kan ik mij niet meer zo goed herinneren. Wel weet ik dat het mij rust gaf en dat dit toen de juiste keuze is geweest. Vanaf dat moment zie ik mijn vader eens in de zoveel tijd, zo’n vijf keer per jaar. Dit zijn vooral de verjaardagen en sommige feestdagen. Voor mij is dat nu goed zo. Ik heb een lange weg moeten afleggen om hier vrede mee te hebben. Ik heb namelijk altijd de hoop gehad dat mijn ouders meer met elkaar zouden gaan communiceren als ouders van mijn broer en mij. En de hoop dat mijn vader een actievere rol in mijn leven zou hebben. Het is gelopen zoals het is gelopen en ik kan nu inzien dat alle ouders doen wat ze kunnen doen en geven wat zij kunnen geven.

Dankbaar

Met de kennis van nu heb ik veel meer begrip gekregen voor de situatie zoals deze gelopen is. Dat komt onder andere door mijn werk bij het Kenniscentrum Kind en Scheiding, maar ook door mijn rol als vrijwilliger bij Villa Pinedo, verschillende coaches (binnen mijn organisatie en vanuit Villa Pinedo), psychologen en familieopstellingen. Ik vond het zelf heel prettig om te kunnen praten met een professional, zodat er vanuit een objectieve blik meegedacht kon worden. Zelf voelde het altijd beladen om te spreken over dit thema in mijn leven, maar door er met een derde over te praten, kon ik leren het een plek te geven. Ook mijn ouders hebben hun eigen rugzak met hun eigen verleden, waarbij zij op hun manier alles hebben geprobeerd om het zo goed mogelijk voor ons te regelen.

Ik ben tot slot ontzettend dankbaar voor het netwerk om mij heen. Ik heb altijd veel liefde gevoeld en gekregen. Familie was en is er altijd voor ons. Dit zal ik altijd als warm en fijn ervaren. In de volgende column zal ik meer ingaan op mijn rol bij het Kenniscentrum Kind en Scheiding en wat ik daar doe voor ouders en kinderen in een scheidingssituatie.

Ben je benieuwd naar de website van Villa Pinedo of het Kenniscentrum Kind en Scheiding of herken jij je in mijn verhaal? Neem dan vooral een kijkje op de websites: https://www.kenniscentrumkindenscheiding.nl/ en https://www.villapinedo.nl/

Deze blog is geschreven in samenwerking met Kenniscentrum Kind en Scheiding.
Verhaal lezen
Lieve pap - een brief van Remi
Lieve pap - een brief van Remi
Mijn oudersGedachten en gevoelensRuzie

📖 Lieve pap - een brief van Remi

Lieve pa,

Vandaag is het Vaderdag en denk ik extra veel aan je. Het voelt spannend om toe te geven, maar als ik heel eerlijk ben geeft denken aan jou mij een dubbel gevoel. Ik heb hele warme en liefdevolle herinneringen aan jou van toen ik kind was, maar tegenwoordig vind ik het moeilijk om contact met jou te maken. Aan de ene kant ben ik blij en trots met jou als vader, en aan de andere kant voel ik dat ik je mis.

Als kind heb ik van jou geleerd hoe leuk het is om een rijke fantasie te hebben en jezelf niet al te serieus te nemen. Je kon ontzettend leuk met me spelen, en ik heb voor mijn gevoel op dagelijkse basis om jouw knotsgekke grapjes en verhalen gelachen. Zeker in de periode dat jij en mam uit elkaar gingen voelde ik me bij jou helemaal veilig. Omdat je veel vanuit huis kon werken was je er gewoon altijd, en maakte je veel tijd voor mij. We deden zo veel samen, van boodschappen tot filmavondjes. We gingen veel samen naar buiten om te spelen, te sporten of te wandelen. Je las me elke avond voor uit ‘Alleen op de wereld’ en als het verhaal verdrietig werd, konden we er samen om huilen. Je was in die tijd echt mijn steun en toeverlaat.

Maar terwijl ik dit schrijf krijg ik een brok in mijn keel, en moet ik wat traantjes wegpinken. Want de connectie die ik hier omschrijf, zijn we ergens kwijtgeraakt. Na de scheiding is er nog veel gebeurd bij jou in huis, zoals ruzies die ik had met jouw nieuwe partner. Dit zijn herinneringen waar ik nu, jaren later, nog steeds verdrietig om kan worden. Maar ik vind het ontzettend moeilijk om het hier over te hebben, en het kost me moeite om me gehoord te voelen. Inmiddels kijken we ook op een hele verschillende manier naar de wereld. En als we elkaar zien lijkt het alsof we alleen nog maar kunnen verzeilen in discussies over deze verschillen. We zijn elkaar letterlijk en figuurlijk uit het oog verloren.

We zien elkaar tegenwoordig niet meer zo vaak, en vergeten zelfs elkaars verjaardag. Ik vind het moeilijk om aan te wijzen hoe dat zo is gegroeid. Misschien komt het door de periode na de scheiding. Misschien zijn we uit elkaar gegroeid. Of misschien hoort het simpelweg bij volwassen worden. Het is vast niemands schuld. Maar het knaagt aan me dat we nog allebei op deze wereld rondlopen, en dat dit de mate is waarin we met elkaar in contact staan.

Lieve pa, met deze brief wil ik je vertellen dat ik van je houd, en dat ik je mis. Ik ben nu al zo ver gekomen met het verwerken van de scheiding en de periode daarna. Maar voor het laatste stukje verwerking voel ik dat ik jou nodig heb. Ik mis dat we begaan zijn met elkaars leven. Ik vind onze verschillen helemaal niet belangrijk. Ik zou met zo veel liefde en trots onze aandacht willen richten op onze overeenkomsten, want die zijn er genoeg.

Heel veel liefs, je zoon.

Verhaal lezen
Contactherstel - het verhaal van Kai
Contactherstel - het verhaal van Kai
Mijn oudersGedachten en gevoelens(Geen) contact

📖 Contactherstel - het verhaal van Kai

Er zijn veel dingen voorgevallen die ervoor hebben gezorgd dat ik besloot het contact met jou te verbreken. Ik had niet verwacht elke dag verdriet en pijn te voelen toen ik het contact verbrak. Na een aantal jaar kwam er ruimte voor het gevoel van gemis. De keuze die ik maakte om het contact met jou te verbreken, zorgde in het begin voor erg veel rust. Ik had tijd nodig om bij te komen van alles wat er gebeurd was. Ik voelde me erg sterk, omdat ik luisterde naar mijn gevoel en wat op dat moment goed voor me voelde.

Toen ik het verdriet een plekje kon geven, kwam er ruimte voor gemis. Ik vroeg me af wat je deed, hoe het met mijn zusjes ging, of jij me miste en ik steeds meer op je was gaan lijken. Soms kreeg ik appjes van je, wat me een fijn gevoel gaf. Je liet me hiermee weten dat je nog steeds aan me dacht. Ik vond dit erg dubbel, want ik was ook nog steeds erg boos. In die tijd voelde ik me erg alleen, omdat ik het gevoel had dat niemand hetzelfde meemaakte als ik. Ik moest veel huilen en had veel woede in me zitten.

Op een gegeven moment kwam ik op het punt dat het gemis sterker was dan de boosheid. Ik kwam erachter dat ik je weer wilde zien en weer in mijn leven wilde hebben. In het begin wist ik niet wat ik hier mee aan moest. Na veel nadenken en erover praten met verschillende mensen, kwam ik tot het besluit je te bellen en te vragen of je mij ook wilde zien. Dit telefoongesprek vond ik erg spannend. Ik had van tevoren een spiekbriefje gemaakt met de dingen die ik wilde zeggen, zodat als de emoties me te veel werden, ik hiernaar kon kijken. We kwamen samen tot het besluit dat het een goed idee was om ergens te gaan wandelen, zodat we ons beiden op neutraal gebied bevonden en ik niet meteen mijn zusjes en andere familieleden hoefde te zien.

"Jou zien was erg emotioneel, het zorgde voor dubbele gevoelens. Aan de ene kant was ik heel erg blij om je weer te zien, omdat ik je erg had gemist. Aan de andere kant was ik nog steeds erg verdrietig, omdat ik herinnerd werd aan alle vervelende dingen die waren voorgevallen."

Wel kreeg ik meteen het gevoel dat ik een goede keuze gemaakt had door jou weer te zien. Alles in mijn lichaam zei toen dat jij in mijn leven hoort, ondanks de dingen die waren voorgevallen. Ik kreeg sterk het gevoel dat ik nu krachtig genoeg was om mijn grenzen aan te geven en ons contact zo veel mogelijk te herstellen. Tijdens het praten gaf ik duidelijk aan wat mijn grenzen waren en hoe ik in het vervolg ons contact wilde voortzetten. Hierdoor had ik de regie in handen en kon ik alles op mijn eigen tempo doen. Dat voelde voor mij zo fijn!

Na verloop van tijd ben ik ook mijn zusjes en andere familieleden weer gaan zien, dit heb ik gedaan op mijn eigen tempo. Dit zorgde ervoor dat ik alles goed een plekje kon geven en ik me gehoord voelde. Ons contact is nu beter dan eerst, ik ben blij dat jij weer deel uitmaakt van mijn leven. Het is nog steeds soms een rollercoaster aan emoties, maar ik kan nu veel beter mijn gevoel aangeven en voel me meer gehoord dan vroeger.

Heb jij gescheiden ouders en herken jij je in het verhaal van Kai? Het helpt om er over te praten. Dat kan met een Buddy van Villa Pinedo. Download de ‘Villa Pinedo Buddy App’ en meld je aan!

Verhaal lezen
Contactherstel - het verhaal van Maud
Contactherstel - het verhaal van Maud
Mijn oudersGedachten en gevoelens(Geen) contact

📖 Contactherstel - het verhaal van Maud

Mijn ouders gingen scheiden toen ik 12 jaar oud was. Samen met mijn twee zusjes ben ik bij mama blijven wonen en gingen we om het weekend naar papa. Allebei mijn ouders kregen een nieuwe partner.

Verhuizen

Op mijn achttiende besloot mama te verhuizen. Ze wilde in de buurt van haar vriend wonen. Ze ging niet in een dorp verderop wonen, maar anderhalf uur rijden verder. Mijn zusjes besloten om bij papa te gaan wonen. Ik wilde ook niet bij mama wonen, maar ik had besloten dat ik een half jaar in Frankrijk ging wonen en werken als au-pair. In die periode is mama verhuisd en zijn mijn zusjes bij papa gaan wonen. Tijdens mijn werk als au-pair merkte ik dat ik eigenlijk ook nog wel graag thuis zou willen wonen. Ik kon gelukkig, net als mijn zusjes, bij mijn vader en zijn partner terecht! In Frankrijk belde ik bijna elke dag met mama. Ik had het besef niet dat ze verhuisd was, omdat ik zelf ver weg woonde. Toen ik terugkwam in Nederland, zocht mama nog veel contact. Ik merkte dat ik daar minder zin in had, omdat ik me besefte dat ze zo ver weg was gaan wonen. Ik voelde me in de steek gelaten en ik snapte niet hoe ze die keuze had kunnen maken.

Even geen contact

Ik heb bij mama aangegeven dat ik even geen contact wilde, omdat het niet fijn voelde en ik met mezelf in de knoop zat. Ik heb duidelijk aangegeven dat ik zelf weer contact zou zoeken als ik hier aan toe was. Ik kon gelukkig over mijn gevoel praten met mensen. Dit luchtte op en heeft mij geholpen om de stap te zetten voor contactherstel. Ik merkte dat ik mama miste. Als ze mijn zusje na het weekend terug kwam brengen, liep ik weleens naar haar toe om te kletsen. Ik had hier behoefte aan en ik maakte de keuze om weer contact te zoeken! Hierdoor voelde het voor mij niet verplicht. Na een periode van een paar maanden, zijn mama en ik in het bos gaan wandelen om erover te praten.

Ik had heel veel vragen waar ik antwoorden op wilde. Ik heb gekozen om te wandelen in het bos, omdat ik dat een fijne omgeving vind en ik haar dan niet aan hoefde te kijken tijdens het praten. Na het gesprek hebben we afgesproken dat mama me weer mocht appen en dat we konden bellen als ik dat wilde. Ik heb aangegeven wat ik wel en niet fijn vind, zodat het heel duidelijk was voor mama. Ik zag mama na ons gesprek vaker. Samen met mijn zusje of mijn vriend ging ik naar mama toe. We deden dingen die ik leuk vind om te doen. Niks was verplicht, maar ik was altijd welkom. Ik bouwde weer leuke herinneringen op met mama, waardoor onze band weer sterker werd!

Boekje

Tijdens de periode dat mama en ik geen contact hadden, heeft ze een boekje voor mij geschreven. Hierin staan gebeurtenissen die ze normaal gesproken aan mij had verteld, maar wat niet kon omdat ik even geen contact wilde. Ik vind het een heel waardevol boekje wat mij aan het lachen maakt. Als ik erop terugkijk, ben ik blij dat mama en ik redelijk snel weer contact hadden met elkaar. Hoe langer ik had gewacht om contact te zoeken, hoe moeilijker de stap voor mij was geworden. Ik ben blij dat we weer goed contact hebben met elkaar. Onze band is weer net zo sterk als voor de verhuizing en ik ga over een paar weken zelfs weer bij mama wonen! Ze komt namelijk weer in de buurt wonen ☺! Heb jij gescheiden ouders en herken jij je in het verhaal van Maud? Het helpt om er over te praten. Dat kan met een Buddy van Villa Pinedo. Download de ‘Villa Pinedo Buddy App’ en meld je aan!

Verhaal lezen
Mijn vader verhuisde naar Zuid-Frankrijk
Mijn vader verhuisde naar Zuid-Frankrijk
StiefoudersMijn woonsituatie(Geen) contact

📖 Mijn vader verhuisde naar Zuid-Frankrijk

Nadat mijn ouders uit elkaar gingen en de scheiding volledig rond was, verhuisde mijn vader na een tijdje naar Zuid-Frankrijk. Ik, toen 15 jaar, bleef bij mijn moeder wonen.

Weinig contact

De band met mijn vader was voor de scheiding niet al te best, na de scheiding had ik wel behoefte aan wat meer afstand van hem om rust te krijgen. Dat werd dus letterlijk een grotere fysieke afstand. Ook waren (en zijn we nog steeds) niet van elkaar bellen of appen. Daardoor had ik de jaren na zijn verhuizing weinig tot geen contact met hem, en zag ik hem alleen als hij naar Nederland kwam. Dit vond ik lastig, want dan werd er van mij verwacht dat ik tijd met hem ging doorbrengen wanneer hij er was, maar er werd me niet gevraagd of ik dat dan ook wel wilde en of het me wel uitkwam. Op mijn 21e heb ik kennisgemaakt met mijn vaders nieuwe gezin in Frankrijk, uit initiatief van zijn nieuwe vrouw. Ook al had mijn vader mij niet uitgenodigd, ik was wel nieuwsgierig. Ik vond het heel spannend om daar naartoe te gaan en het voelde alsof ik mijn vader niet kende. Wel ben ik nu blij dat ik dit gedaan heb, want daardoor heb ik mijn halfbroertje kunnen zien toen hij nog klein was.

Mezelf groot houden

Wat ik echt gemist heb toen mijn vader naar Frankrijk verhuisde, is dat niemand aan mij vroeg hoe ik mij daarover voelde en hoe het met mij ging. Ik had het gevoel dat ik me groot moest houden. Mijn ouders gingen scheiden en daarna ging ook mijn vader verder weg wonen, dat zijn grote veranderingen. Daar had ik graag met iemand over gepraat. Daarbij heeft zijn verhuizing zeker niet bijgedragen aan het verbeteren van onze band. Nu ik wat ouder ben probeer ik meer tijd met mijn vader door te brengen, al vormt het ongemak van beide kanten hierin nog wel een drempel.

Heb jij gescheiden ouders en herken jij je in het verhaal van Farah? Het helpt om er over te praten. Dat kan met een Buddy van Villa Pinedo. Download de ‘Villa Pinedo Buddy App’ en meld je aan!

Verhaal lezen
"Ik zie papa al een tijd niet"
"Ik zie papa al een tijd niet"
Mijn oudersGedachten en gevoelens(Geen) contact

📖 "Ik zie papa al een tijd niet"

Wist jij dat er best veel kinderen zijn die door de scheiding (even) het contact met een van hun ouders verliezen? Dat kan heel veel verschillende redenen hebben. En het brengt ook heel veel verschillende gevoelens met zich mee. Sommige kinderen voelen zich boos of verdrietig. Anderen voelen zich juist opgelucht en hebben voor hun gevoel eindelijk even rust! Dat is allemaal heel normaal.

In dit verhaal lees je hoe het voor Lune was om het contact met haar vader te verbreken toen ze 15 was. Nu is Lune 20 en kijkt ze daarop terug.

Ik ben 15 jaar

Ik zie papa al een tijd niet. Het is mijn eigen keuze. Mijn ouders zitten in een rotscheiding en hebben de hele tijd ruzie. Mijn moeder zegt dat mijn vader is vreemdgegaan, mijn vader zegt van niet. Mijn moeder zegt dat mijn vader ons spaargeld heeft opgemaakt, mijn vader zegt van niet. Mijn vader zegt dat de scheiding de juiste keuze is, mijn moeder zegt van niet.

Ik voel de hele dag spanning, of ik nou bij papa of bij mama ben. Ik houd van allebei evenveel, juist daarom vind ik het zo lastig. Is mijn vader echt zo slecht als mijn moeder zegt? Of stelt mijn moeder zich aan, zoals mijn vader zegt? En als ik zeg dat ik het leuk heb bij papa, maak ik mama verdrietig. Als ik zeg dat ik het leuk heb bij mama, reageert papa amper op mij. Hoe kan ik papa en mama tegelijkertijd blij maken? En wie moet ik nou geloven?

Ik wil geen spanningen meer voelen tussen papa en mama. Ik wil gewoon geen gezeik meer. Gewoon dat ik even niet tussen hen in sta. Ik kies voor rust. Papa kan ons niet gelukkig maken. Ik stuur een brief naar papa dat ik bij mama wil wonen en hem even niet meer wil zien. En echt, het voelt nu best chill! Heel diep van binnen mis ik papa wel, maar dat gevoel stop ik snel weg. Ik heb buikpijn.

Ik ben 20 jaar

Ik lees mijn dagboek terug en ik snap gelijk waar de buikpijn vandaan komt. Ik miste papa zo erg, en wist diep van binnen dat ik eigenlijk allebei mijn ouders in mijn leven wilde. Maar dat gevoel negeerde ik. Ik koos helemaal de kant van mama. Het was veel te ingewikkeld om papa er ook bij te hebben. Het gevoel dat ik papa miste moest toch ergens heen, dus kreeg ik buikpijn. Door papa helemaal weg te duwen, duwde ik ook een stukje van mezelf weg.

Want papa zit in mij, net zoals mama. Ik besta voor de helft uit papa en voor de helft uit mama. Hoe zou ik de scheiding hebben beleefd als ik niet zoveel had meegekregen van het verdriet en de boosheid van mijn moeder? Had ik dan een andere keuze gemaakt? Die boosheid over dat papa ons heeft verlaten, is dat mijn gevoel of die van mijn moeder? Wilde ik papa een half jaar niet zien omdat ik boos op hem was? Of was ik boos omdat mama dat was?

Ik wil eigenlijk helemaal niet weten of hij wel of niet is vreemdgegaan en wie er gelijk had. En als m’n vader al is vreemdgegaan, dan ging hij niet vreemd op mij. Hij is mijn vader. Gelukkig zie ik papa weer. Ik hou van allebei.

Het verhaal van Lune en van heel veel andere kinderen lees je in het boek ‘Je hoeft ’t niet alleen te doen’: een buddy in boekvorm voor alle kinderen met gescheiden ouders. Je wordt aan de hand genomen door jongeren die al eerder in deze achtbaan gezeten hebben en er sterker uit zijn gekomen. Het staat vol verhalen en ervaringen, tips en opdrachten waar je uit kan halen wat voor jou waardevol en belangrijk is.

Verhaal lezen
"Mijn moeder praatte negatief over mijn vader"
"Mijn moeder praatte negatief over mijn vader"
Mijn oudersGedachten en gevoelens(Geen) contact

📖 "Mijn moeder praatte negatief over mijn vader"

Mijn moeder kondigde aan dat ze bij mijn vader wegging op mijn 12e. Dit gebeurde pas op mijn 18e. In de zes jaar die daar tussen zat begon mijn moeder al slecht te praten over mijn vader, terwijl we nog wel met elkaar in een huis leefden. Voor mij was dat lastig en verwarrend.

Mijn vader is de man waarmee zij dacht oud te worden en een gezin mee stichtte, hoe kun je dan zo negatief over diegene praten? Het slecht praten over mijn vader leverde veel spanningen op bij ons in huis.

Het stopte niet…

Op mijn 18e gingen mijn ouders eindelijk uit elkaar. Voor mij was het een opluchting dat ze uit elkaar gingen, want ik bleef bij mijn vader wonen. Zonder mijn moeder werd het eindelijk weer rustig en gezellig thuis. Ik hoopte dat het slecht praten over mijn vader ook minder zou worden zodra ze eenmaal verhuisd zou zijn, maar dit was niet zo. Als ik bij mijn moeder was en ik vertelde iets positiefs over thuis, zag ik aan haar dat ze niet wilde horen hoe leuk het bij mijn vader was. Vertelde ik iets minder leuks, wilde ze dat wel horen natuurlijk. Tijdens discussies of soms zelfs ruzies met mijn moeder begon het slecht praten over mijn vader weer. Niet alleen tegen mij, maar ook tegen mijn broer en zus. Ik vond het nog steeds vreselijk om aan te horen en ik probeerde het op te lossen door maar nooit meer iets over mijn vader of over thuis te vertellen. Zelfs niet over mijn hobby paardrijden, omdat ik dat samen met mijn vader doe.

"Ik kreeg het idee dat ik geen leuke dingen mocht doen met mijn vader, omdat dit mijn moeder kwetste."

Ik voelde mij niet meer welkom

Doordat ik niks meer vertelde voelde ik mij onzichtbaar en dit zorgde ervoor dat bijna alle gesprekken over haar gingen. Ik voelde mij helemaal niet meer welkom bij haar. Deze oplossing is dus niet de beste oplossing. Achteraf denk ik dat ik beter tegen haar had kunnen zeggen hoe ik me voelde en wat ik ervan vond dat ze zo over mijn vader praatte.

Op het moment kom ik niet meer bij mijn moeder over de vloer en spreken we elkaar alleen via Whatsapp rondom de feestdagen en elkaars verjaardag. Deze oplossing zorgt ervoor dat ik nooit meer de slechte praat over mijn vader hoef aan te horen, maar ook dat ik mijn moeder niet zie. Er zijn natuurlijk ook andere redenen dat ik haar liever niet zie, maar deze oplossing zorgt er nog steeds niet voor dat mijn moeder gaat begrijpen hoe ik mij voel, want dat is waar ik tijdens de scheiding het meest behoefte aan had. Mijn moeder was erg emotioneel tijdens de scheiding en had daardoor geen oog voor wat de scheiding met mij deed.

Mijn gevoelens hield ik voor mezelf

Dat mijn moeder al jaren slecht over mijn vader praatte en dat het thuis altijd gespannen was, heb ik destijds nooit iemand verteld. Mijn gevoelens hield ik voor mijzelf. Toen mijn ouders uiteindelijk gingen scheiden werden de gevoelens erger en heb ik het mijn mentor en mijn vriendinnen verteld. Ik merkte dat over mijn gevoelens praten mij enorm heeft geholpen bij de scheiding. Dit was een belangrijke les voor mij die ik nu ook anderen mee wil geven.

Nu ik terugkijk op mijn oplossing van het probleem dat mijn moeder negatief praat over mijn vader, vind ik dat ik te weinig over mijn gevoel gepraat heb en dat ik weer in mijn oude valkuil ben beland. Ook vind ik dat ik de gevoelens die mij toen zo dwars zaten, alsnog moet delen met mijn moeder. Dit moment zal vast een keer komen, ik weet alleen nog niet wanneer.

Praat erover!

Aan alle kinderen die meemaken dat hun ene ouder slecht praat over de andere ouder; deel je gevoelens met anderen! Houd het niet voor jezelf, want je bent niet alleen. Spreek je ouders erop aan als ze slecht over elkaar praten en vertel wat het met jou doet. Het in een brief schrijven kan ook prettig zijn. Je ouders hebben dan meer tijd om het te begrijpen. Als je het niet met je ouders kunt delen, bedenk dan bij wie je het wel kwijt kunt. Misschien je beste vriend of vriendin, een leraar op school of je broer of zus.

Mocht je niemand kunnen bedenken waarmee je kunt of wil praten zijn er altijd nog genoeg Buddy’s van Villa Pinedo, die begrijpen je altijd!

Verhaal lezen