Wisselen

Beste Janneke,

Heel erg bedankt dat je met ons je verhaal en vraag deelt! Het doet mij goed om te lezen dat jullie als ouders goed met elkaar om kunnen gaan. Dat maakt al een wereld van verschil.

Zelf was ik net zo oud als jouw oudste toen mijn ouders uit elkaar gingen. Voor ons was het wisselmoment ook erg lastig. Je moet dan toch altijd, voor je gevoel, de andere ouder achterlaten. Soms moet je ook weer wennen aan het feit dat er andere regels gelden of dat dingen net anders gaan. Dit kan een drempel zijn en blijven, hoe goed jullie het als ouders ook doen.

Wat zou kunnen helpen, is om samen te onderzoeken wat het wisselmoment precies lastig maakt voor je zoon. Afhankelijk daarvan kunnen soms best eenvoudige oplossingen worden bedacht. Zo hadden wij bijvoorbeeld foto's van de andere ouder in huis hangen, zodat het afscheid nemen en het missen van elkaar ook een plekje mocht krijgen.

Wat bij ons ook hielp, was dat we na school eerst naar huis gingen voordat we wisselden. Daardoor konden we het verblijf bij de ene ouder rustig afsluiten en was er daarna meer ruimte om te wennen aan de overgang naar de andere ouder. Het wisselmoment voelde daardoor duidelijker en minder abrupt.

Het is heel treffend wat jouw zoon beschrijft: het kan lastig zijn om weg te gaan bij de ene ouder, terwijl je weet dat je het bij de andere ouder ook fijn gaat hebben. Soms laat dat juist zien hoeveel je van allebei je ouders houdt. Het hoeft dus niet meteen te betekenen dat er iets misgaat. Wel is het mooi dat hij dit met jullie deelt, zodat jullie samen kunnen kijken wat hem zou kunnen helpen.

Ik wens jullie veel succes!

Groetjes,

Anna

Hi Janneke,

Wat fijn om te lezen dat jullie als ouders nog zo goed met elkaar omgaan!

Als kind van gescheiden ouders herken ik wel dat een wisselmoment lastig kan zijn. Je kunt het bij beide ouders fijn hebben, en het kan op beide plekken als thuis voelen, dat maakt het moment toch moeilijk om weer weg te gaan. Je laat dan toch even een plek en ouder achter waar je het op dat moment naar je zin hebt.

Misschien kunnen jullie eens aan je zoon vragen wat de wisseldag voor hem iets fijner zou maken. Misschien helpt een vast ritueel? Samen iets lekkers eten als hij aankomt of juist eerst even rustig de tijd krijgen om te landen. Iets kleins om naar uit te kijken kan misschien ook helpen.

En misschien hoeft het gevoel ook niet helemaal opgelost te worden. Het mag natuurlijk ook gewoon even jammer zijn om bij de ene ouder weg te gaan, terwijl hij tegelijkertijd blij kan zijn om de andere ouder weer te zien.

Ik zou vooral eens aan hem vragen wat hij zelf denkt dat hem zou helpen. Misschien heeft hij daar zelf wel een heel simpel idee over.

Liefs Saar