Wat te doen?

Lieve (bonus)moeder, Dankjewel voor je berichtje op het forum. Fijn dat je deze vraag hier stelt. Ik kan me goed voorstellen dat jullie gezin in een lastige situatie zit doordat de moeder van de kinderen van je vriend het niks vindt dat jullie een nieuw samengesteld gezin proberen te vormen. Ik snap ook heel goed dat je de kinderen het liefst de waarheid wilt vertellen, omdat je weet dat hun vader heel veel van hun houdt en ook omdat jullie zo je best doen dat iedereen zich goed voelt. Misschien helpt het als ik wat deel van mijn ervaring hiermee, want ik herken delen van je bericht in mijn eigen situatie. Na de scheiding van mijn ouders probeerde mijn vader met zijn nieuwe vrouw, haar kinderen en mijn zusje en mij een samengesteld gezin te vormen. Dat deden ze oprecht met de beste bedoelingen: iedereen kreeg een eigen plekje en ze probeerden iedereen evenveel aandacht te geven. Het was mijn vaders keuze om te gaan scheiden, waardoor mijn moeder als alleenstaande achterbleef en toe keek hoe haar kinderen een deel van de week in een nieuw gezin met een nieuwe vrouw naast mijn vader gingen wonen. Zij vond dit erg moeilijk, was de scheiding nog aan het verwerken en heeft daarin ook zowel direct als indirect haar mening over gegeven, die ook bij mij als kind terecht kwam. Ik wist goed dat mijn moeder het erg moeilijk had en het nieuwe gezin van mijn vader als iets negatiefs zag, juist omdat het haar veel pijn deed. Doordat ik dit allemaal mee kreeg (en ik begrijp uit je verhaal de kinderen van je vriend ook) voel je je als kind "verscheurd" tussen je twee ouders en de twee gezinnen waarin je leeft. Verscheurd klinkt misschien best heftig, maar voor mij voelde het alsof ik met één voet bij mijn vaders nieuwe gezin stond en met de andere voet bij mijn moeder. Terwijl ik het liefst als ik bij mijn vader was met twee voeten er wilde staan en bij mijn moeder als ik daar was ook. Net zoals de oudste zoon van je vriend wilde ik op een gegeven moment mijn vader niet meer zien. Niet omdat ik niet van hem hield of omdat ik niet graag bij hem wilde zijn, maar puur omdat ik dan met twee voeten bij mijn moeder kon staan (de verdrietige, meer kwetsbare ouder op dat moment in mijn ogen). Ik maakte een keuze om me eindelijk niet meer "verscheurd" te voelen. De enige uitweg voor mij was toen om het andere gezin op te geven. Gelukkig tijdelijk, maar ik denk wel dat dit de ingrijpende gevolgen kunnen zijn van een loyaliteitsconflict. Dit gebeurde allemaal onder de ogen van o.a. mijn stiefmoeder en zij wees me er dan ook af en toe op dat mijn moeder niet het juiste deed. Mijn moeder die negatief sprak over ons samengestelde gezin, was natuurlijk ook niet het juiste. Ik mocht mijn stiefmoeder aan het begin ook wel, maar ik ben afstand van haar gaan nemen omdat ze zo over mijn moeder praatte (wat juist een breuk in het gezin veroorzaakte). Achteraf snap ik dat dit misschien wel met de beste bedoelingen was geweest, maar als kind neem je het gewoon automatisch voor je ouders op, wat er ook gebeurd. Dus ik begrijp echt dat je met de beste bedoelingen de kinderen wilt laten weten dat het gedrag van hun moeder niet positief is voor het contact met hun vader, maar ik denk dat dit (helaas) niet aan jou is om ze dat duidelijk te maken, omdat ik heb ervaren dat het averechts kan werken. Ik lees uit je berichtje dat je het erg met ze te doen hebt en dat je ze het liefst ook een fijne band gunt met hun vader die zoveel van ze houdt. Ik denk dat als je met die instelling met hun in contact staat, met daarbij wel respect voor het feit dat ze ook een moeder hebben die belangrijk voor ze is, dat dat al heel erg helpend is. Daarnaast zou ik, ook vooral aan je vriend, willen adviseren om niet op te geven. Toen ik het contact met mijn vader verbrak, heeft hij een tijdje niets laten horen om mij "ruimte te geven" en ik denk ook omdat hij boos was op mijn moeder. Lief bedoeld, maar deze radiostilte zorgde voor miscommunicatie en maakte het voor mij extra moeilijk het contact weer aan te gaan. Ik had zo gehoopt dat hij zich niet zou mengen in die woede en gewoon onvoorwaardelijk voor mij zou gaan en erboven zou staan. Een loyaliteitsconflict is echt een van de ergste dingen voor zowel een kind als ouders, maar voor een kind is wel enorm fijn als hij of zij weet dat de andere ouder er altijd voor je is en voor altijd van je houdt en dat ook laat zien. Dat had mij in ieder geval heel erg kunnen helpen. Jij (of hun vader) zou de kinderen ook kunnen wijzen op deze brief https://www.villapinedo.nl/open-brief-aan-alle-kinderen-van-gescheiden-ouders/ waarin staat dat ze van allebei hun ouders mógen houden. Ik vind zelf als kind van gescheiden ouders dat er zoveel herkenning in deze brief staat, dat het me veel inzichten geeft. Ik weet niet precies hoe het contact tussen je vriend en zijn ex-vrouw verloopt, maar wie weet kunnen ze beiden de brief aan alle gescheiden ouders lezen, wat zowel je vriend als de moeder bewust maakt dat ze naast exen, vooral ook óúders zijn van hun 3 kinderen https://www.villapinedo.nl/open-brief-aan-alle-gescheiden-ouders/. Wat jullie en de kinderen verder kan ondersteunen in dit proces is de online training van Villa Pinedo. Het hoofdstuk "Loyaliteit" geeft (bonus)ouders veel inzicht over wat er in een kind omgaat en handvatten over hoe je hier het best mee om kunt gaan. Via deze link vind je meer informatie https://training.villapinedo.nl/. Ik hoop dat je wat hebt aan mijn tips en het delen van mijn kijk hierop en ervaring hierover. Stuur gerust nog eens een berichtje als je nog een (andere) vraag hebt. Ik wens jullie veel sterkte en liefs, Demi