Lastige vraag hier. Nu 3 maanden "uit elkaar", besluit van mijn ex. We woonden in het buitenland en ik heb geen andere keus gezien (ivm werk en sociaal leven) dan een maand geleden terug naar Nederland te gaan. Twee kinderen (14 en 10 jaar) die momenteel nog bij ex wonen in het buitenland, in elk geval tot de zomervakantie. Ik heb ze duidelijk uitgelegd dat ik ze niet in de steek laat, maar dat ik in Nederland ga zorgen voor werk (inkomen) en een huis. Jongste heeft aangegeven bij mij te willen wonen, oudste wil graag haar school afmaken waar ze nu zit. Zoals oudste zelf zei: ik kies niet vóór papa of tégen jou, ik kies voor mijn school. Mijn angst is dat de kinderen uit elkaar groeien als de ene hier en de andere dáár zit. De afstand nu (en straks) zorgt er ook automatisch voor dat de kinderen hun ouder-op-afstand (én dus ook de zus) niet heel regelmatig zullen kunnen zien. Hoe lossen we dit op?

Mijn vriend en ik zijn nu 15 maanden uit elkaar. Inmiddels is gebleken dat hij vrij snel een vriendin in Praag heeft gekregen. Zij woont daar momenteel nog en is inmiddels 20 weken zwanger. Onze kinderen van 4 en 6 hebben haar nu 3 keer gezien. Ze weten nog niet dat ze zwanger is. Mijn vriend heeft beloofd dat komend weekend te gaan vertellen. Zijn vriendin komt waarschijnlijk in juni bij hem wonen als ze 6 maanden zwanger is. Onze kinderen gaan haar in de meivakantie tijdens een vakantie naar Praag nog een keer zien alvorens ze deels bij haar gaan wonen (Wij hebben co-ouderschap) Het lijkt mij moeilijk voor ze om zoveel nieuwe gebeurtenissen in korte tijd mee te maken. Want nadat ze 3 maanden aan haar hebben kunnen wennen komt er ook een halfzusje bij. Mijn vraag is wat wijs is. Is het verstandig ze hier professioneel in te laten begeleiden? Of is het beter om af te wachten of ze hier problemen mee gaan ervaren? Helaas is het moeilijk hier een open gesprek met hun vader over te hebben. Hij voelt zich erg aangevallen en wil geen hulp

Hoi. Ik ben een moeder van 45 jaar oud en sinds december 2016 gescheiden. Ik heb een dochter van ruim 15 jaar. Net na de scheiding kwam ze naar mij toe. Mijn huwelijk zal al ruim 6 jaar niet goed en ik kwam mijn vriend tegen tijdens mijn huwelijk. Ik ben vreemd gegaan, mijn gevoel voor mijn ex-man was al jaren weg en mijn verliefdheid kon ik niet tegenhouden. Dat mijn dochter naar mij toe kwam, ging wat moeizaam, wat ik kan begrijpen. Wel merkte ik aan haar dat ze het niet fijn vond elke keer allemaal trappen op te moeten, er is geen lift in het appartement waar ik nu woon. Ze woonde altijd in een patiobungalow en dat was voor haar haar thuis. Haar vader wilde nooit scheiden, riep 'wat ik moest gaan doen op een flatje 4 hoog'. Dit heeft hij behoorlijk vaak geroepen en ik ben van mening dat dit zeker een reden is dat mijn dochter met tegenzin kwam. Uiteindelijk zie ik haar niet meer, al ruim een jaar niet meer. ik stuur mailtjes, geen antwoord.Wat kan ik doen? Ze woont bij haar vader en vriendin. Met ex-man geen contact meer, helaas.

Hallo, Mijn man is verliefd op een ander en wil bij mij weg. Er is geen ruzie (nooit geweest), wel een hoop verdriet bij mij. We hebben 3 top kinderen van 13 (tweeling)en 12, Nu kom ik van oorsprong uit Friesland waar ook mijn familie woont. En zou ik graag weer terug willen, dichter bij mijn familie. Dan zou ik de kinderen meenemen, en zien de kinderen hun vader nog maar een weekend in de 2 weken. Ik moet zo ie zo verhuizen want ons huis kan ik niet alleen betalen. Ik haal dan wel de kinderen uit hun vertrouwde omgeving in de buurt van Rotterdam. Maar ik maak me ook zorgen, gaan ze het daar ook weer naar hun zin krijgen? Doe ik hier wel goed aan? Graag hoor ik wat jullie ervaringen zijn.

Hoi allemaal! Sinds een paar jaar ben ik stiefmoeder van drie hele leuke jongens van 8,11 en 15. Heel blij ben ik dat het contact tussen hun vader (mijn vriend) en moeder goed is. Ook het contact tussen hun moeder en mij is prima! Waar het contact eerst (misschien ook wel logisch na een vrij heftige scheiding) nogal stroef verliep, gaat het nu heel goed. Zo goed dat ze steeds vaker met z'n vijven dingen samen ondernemen. Zelf kom ik uit een gezin waar mijn ouders een vechtscheiding hadden en er veel sprake was van ouderverstoting. Ieder kind gun ik dus heel erg twee ouders zoals de ouders van mijn stiefkinderen. Heel stom voel ik ook ergens een beetje jaloezie. Zo wordt mij niet gevraagd of ik ergens bij wil zijn of hoor ik het pas achteraf. Mijn vriend neemt het niet heel serieus want alles gaat toch prima zo? "Mag" ik als stiefouder wel iets met dit gevoel of moet ik het laten? Is het belangrijk dat ze dingen samen blijven doen? Gaan de jongens mij wel zien als aanvulling op hun leven als ik ook niet bij "het gezin" word betrokken? Liefs

Hallo,ik ben een jonge stiefmoeder van 3 kinderen van 12.11 en 7 jaar. Mij en mijn man is ter ore gekomen dat mijn stiefkinderen mij niet aardig vinden. Dit is helemaal niet te merken in omgang met elkaar en het is hier vrijwel altijd gezellig. Ik heb veel voor mijn stiefkinderen over en vind het belangrijk dat ze zich thuis voelen. Ook ben ik bijna nooit streng. Oke ik bemoei me wel eens ergens mee maar het is toch ook mijn huis vind ik dan.zelf heb ik een beetje het idee dat de kinderen dingen tegen hun moeder zeggen om andere redenen dat ze niet positief durven te zijn. Ik ben me van geen kwaad bewust eigenlijk wat ik nu verkeerd doe uit een gesprekje kwam ook weinig bijzonders uit dus dat hebben we al geprobeerd. Het vervelendste vind ik van dit alles dat ik niet weet hoe ik me nu moet gedragen in mijn eigen huis.ben sowiso van plan ze meer naar hun vader te verwijzen en dan maar wat minder te regelen. Hebben jullie tips?

Ik en mijn ex partner hebben een dochter van 6 jaar. We zijn nu 5 jaar gescheiden. De regeling is dat onze dochter bij mij woont maar om het weekend en om de woensdag bij mijn ex is(inclusief de nacht). Nu wil vader graag het weekend tot maandagochtend maar ik vind dit teveel voor onze dochter. Zij zou op school moeten schakelen, na school naar BSO en dan pas naar mij. En dan begint woensdag het weer opnieuw. We worden het niet eens. Wat is jullie advies?

Hallo allemaal, Mijn dochter van 13 gaat al een tijdje moeizaam naar haar vader. Dit is 1 keer in de 2 weken. Nu is ze er helemaal klaar mee en wil niet meer naar hem toe. Echter is ze boos op hem door meerdere dingen die haar dwars zitten, en wil hem niet meer spreken. Nu apte hij haar en daar stond in dat als ze niet met een hele goede rede hem opbelt om niet te hoeven komen verwacht hij haar gewoon. Alleen het punt is dat ik ze heen breng elke keer en ik haar echt niet mee ga krijgen. Ik en mijn dochter willen heel graag weten hoe we dit aan kunnen pakken, ik wil haar niet dwingen en dat gaat ook niet. Ze is een heerlijke puber en kan behoorlijke dwars zijn.