Moeizaam contact

Hallo anoniem, Dank voor uw vraag, wat fijn dat u hier terecht bent gekomen. Ik kan me goed voorstellen dat u in twijfel zit als uw zoon niet wil afspreken, maar over de telefoon wel reageert. Als ik uw verhaal lees rijst bij mij de vraag waardoor het onhoudbaar is geworden bij u thuis, dat hij bij uw ex is gaan wonen? Als u zegt 'hij is min of meer bij zijn vader afgezet' klinkt dat heel heftig en ontwrichtend. Als antwoord op uw vraag, ik denk dat het heel belangrijk is dat u contact blijft houden als hij daar goed op reageert. Elk kind vind het fijn (en heeft het nodig) om te weten dat zijn of haar ouders om hem geven en van hem/haar houden. Bij een scheiding kan de basis onzeker aanvoelen voor een kind; en kan de vraag ook zijn of de ouders nog wel evenveel van hun houden. Dat had ik in ieder geval wel bij mijn vader die elders ging wonen (ik was zelf ook 13). Door contact te houden ondanks zijn afwijzing naar u toe geeft u ook indirect aan dat het niet uit maakt hoe hij reageert/doet, dat u van hem houdt en dat dit onveranderd is en blijft, ondanks de situatie. Ik weet niet hoe uw zoon in elkaar steekt natuurlijk, maar het kan hem misschien wat vertrouwen (terug)geven. Wellicht kunt u als dit goed voelt open kaart met uw zoon spelen dat u graag wilt weten waarom hij u niet wilt zien (en dat deze vraag niet betekent dat hij u moet zien, maar dat u zich graag in hem wilt verplaatsen)? Ik hoop dat u hier iets aan heeft en als u er meer over kwijt wilt kunt u hier altijd terecht. Groet, Maria

Lieve anoniem, Bedankt voor je bericht, fijn, dat je ons forum hebt gevonden. Ik heb zelf mijn vader een hele tijd niet willen zien, en ook hij bleef me bellen en berichtjes sturen. Er is een periode geweest dat ik dit ontzettend vervelend vond, maar nu ben ik zo blij dat hij dat gedaan heeft! Toen ik er eenmaal weer klaar voor was, had ik door zijn standvastigheid ook het gevoel dat ik altijd bij hem terug kon komen, en dit was ontzettend fijn. Ik snap dat je wilt weten wat de reden is waarom je zoon je niet wil zien. Als kind vond ik dit zelf heel lastig om tegen mijn vader te zeggen. Ik heb toen op aanraden van een coach een brief aan hem geschreven, omdat ik dit makkelijker vond dan het hardop zeggen. Vervolgens heb ik aangegeven dat ik wilde dat hij de reden wist, maar er nog niet klaar voor was om met hem erover te praten. Een paar weken later ben ik zelf begonnen over de reden, en dit pakte hij heel goed op. Misschien kan je dit aan je zoon voorstellen? Wie weet vindt hij dit ook een fijne manier. Ik denk dat elk kind zich graag gewaardeerd voelt door zijn of haar ouders, en dat het gevoel dat je ouders van je houden het aller belangrijkste is. Dit aan je zoon laten weten, en het af en toe ook daadwerkelijk zeggen, lijkt me heel goed! Zolang hij goed blijft reageren op je berichtjes, zou ik hier zeker mee doorgaan. En ook als hij dit even niet kan waarderen kan af en toe laten weten dat je aan hem denkt en van hem houdt ook zeker geen kwaad (: Heel veel succes, en hopelijk weet je ons in het vervolg ook te vinden als je nog ergens tegenaan loopt! Liefs, Anne