Samenwonen met vriend

Beste anoniem, Wat goed dat je advies vraagt op deze moeilijke vraag! In mijn oren klinkt het alsof de kinderen er geen moeite mee hebben dat jij en je vriend gaan samenwonen. Dit lijkt me prioriteit één. Ik begrijp ook dat vader het hier moeilijk mee heeft en dit ziet als de oorzaak van de scheiding, maar ook hij zal ergens moeten gaan inzien dat het momenteel, en zeker bij deze beslissing, niet om hem draait maar om het belang van de kinderen. Het klinkt namelijk niet zo alsof dit nu het geval is. Verder ken ik natuurlijk de details niet van de situatie en de scheiding, maar wellicht is een mediator een idee? Het is voor de kinderen natuurlijk ontzettend fijn en belangrijk dat hun ouders goed met elkaar kunnen communiceren. Dit zou een eventuele oplossing kunnen zijn om zaken goed uit te spreken. Wellicht is het wel fijn om eerst de reactie af te wachten op de mededeling dat jullie gaan samenwonen voor je zo een actie onderneemt. Daarnaast is het nu ook jouw leven en niet meer die van je ex-man, dus dit soort beslissingen mag je gewoon maken (zolang het niet tegen de zin van de kinderen is, is dat al mooi meegenomen). Ik denk dat het het proberen waard is om met de vader van jouw kinderen een open en eerlijk gesprek hierover te voeren en dat je het brengt als mededeling en niet als vraag. Misschien als hij het er moeilijk mee heeft is het wel fijn om hier even de tijd voor te nemen. Hoe dan ook zal het een moeilijk gesprek worden, maar ik zou inderdaad voornamelijk het belang van de kinderen benoemen, wat voornamelijk inhoudt: niet slecht praten over de andere ouder, veilige leefomgeving en goede communicatie tussen de ouders. Wellicht een gesprek met de kinderen erbij zodat vader ook kan horen wat de kinderen zelf fijn vinden, maar misschien is dit voor deze leeftijd nog wel een beetje teveel gevraagd. Heel veel sterkte in ieder geval met dit te communiceren! Liefs, Laila

Beste Anoniem, Wat goed dat je hier je vraag stelt. Ik kan me voorstellen dat er meer ouders zijn die hier tegen aan lopen. Het feit dat de kinderen al een plek hebben gekregen om mee te denken over hun eigen kamers is denk ik een hele goede stap geweest. Op deze manier wordt er samen met hun gebouwd aan een toekomst waar ze zelf een heel belangrijk onderdeel van uit maken. Wat fijn voor jou als ouder dat de kinderen het fijn vinden om bij je vriend te gaan slapen. Het lijkt mij dat dit als moeder een fijn gevoel moet zijn. De situatie van hun vader herken ik wel. In het begin had mijn vader ook moeite met de tijd die we doorbrachten bij de nieuwe vriend van mijn moeder. Ook werd mijn stiefvader gezien als de oorzaak van de scheiding. Ik denk dat ouders ook moeten wennen aan de situatie en het feit dat er een nieuw iemand in het leven van hun kinderen is die ook een ouderfiguur is of wordt. Nu, vier jaar later, is ook voor mijn vader de situatie te accepteren en kan ik ook normaal met hem kletsen over hoe het bij mijn moeder en stiefvader was. Als advies zou ik graag willen meegeven om het vertellen in twee stappen te doen. Aangezien je kinderen het naar hun zin lijken te hebben in het huis van je vriend zou ik een gesprek met ze hebben, waarbij je kunt zeggen dat je graag zou willen samenwonen en wat zij daar van vinden. Met de vader zou ik een apart gesprek te hebben waarbij je allebei met openheid en respect kunt praten over de situatie. Ik denk dat het logisch is dat hij er in het begin aan moet wennen, maar het heeft tijd nodig om bepaalde dingen een plekje te geven. Via de link https://training.villapinedo.nl/ zijn er trainingen beschikbaar. Module 3 gaat specifiek over communicatie tussen de ex-partners. Deze training zou kunnen helpen bij het gesprek of bij de communicatie in het algemeen! Ik hoop dat je iets hebt aan dit advies hebt! Mocht je nog andere vragen hebben dan kun je altijd nog een berichtje sturen. Liefs, Maureen

Lieve anoniem, Wat fijn om te horen dat de kinderen het zo naar hun zin hebben! Ben het ook helemaal eens met de voorgaande adviezen. Een advies nog als aanvulling vanuit mijn eigen ervaring als kind zijnde: ik vond het gevoel van 'de eerste plek' hebben en ook om te zien dat mijn vader serieus was met mijn toenmalige nieuwe stiefmoeder heel fijn! Tevens hebben beide partijen altijd neutraal over elkaar gesproken, wat maakte dat er over gesproken kon worden maar er ook een bepaald besluit was gemaakt waar je niet omheen kon. Tijdens mijn puberteit heb ik zelf een oordeel mogen vellen over mijn ouders waar ik heel blij mee ben en nu ik weet hoe moeilijk dit was voor mijn vader, hem heel dankbaar voor. De kinderen zijn natuurlijk nog heel jong en denk dat het voor hen heel fijn is dat zij kind kunnen blijven in deze situatie. Ik vond het ook heel fijn dat ik erop kon vertrouwen dat mijn ouders het beste met mij voor hadden. Denk dat ik het fijn zou vinden om betrokken te worden bij het hele samenwonen, maar ik vond het ook heel fijn dat mijn vader destijds echt ook voor mijn stiefmoeder koos. Als er een probleem was, loste hij dat met mij moeder op. Hiermee wil ik het belang nog eens benadrukken dat kinderen het fijn vinden als je het voor ze opneemt en je ook nodig hebben als rolmodel. Ik denk dat als de vader zich niet ook gaat aanpassen op een gegeven moment, de kinderen daar zelf wel over gaan vallen. Blijf zelf neutraal, dan kan dat je niet kwalijk worden genomen en kunnen de kinderen zelf bepalen later. Dat wilde ik nog vanuit mijn ervaring meegeven. Heel veel succes met alles. En misschien is het na een gesprek al wel helemaal opgelost! Liefs, Jamie

Hi Anoniem, Wat fijn om te horen dat de kinderen het zo fijn vinden bij jou en je vriend thuis. Ik snap dat het lastig is voor vader om te wennen aan de nieuwe situatie, maar het belangrijkste is dat de kinderen zich in beide huizen thuis voelen. Mijn ouders gingen ook scheiden omdat mijn moeder met een andere man wilde samenwonen. Eerst hebben we een tijdje zonder hem gewoond, maar dat was een klein huisje, dus voor ons was het fijner om gezamenlijk te wonen, dan konden we in een groter huis wonen. Ik vond het altijd erg fijn dat wij als kinderen (we waren met 4 kinderen) zelf onze kamer mochten uitzoeken (ik ben 3x verhuisd) en er in goed overleg konden uitkomen. Het is dan ook goed om te horen dat jouw kinderen zelf konden bedenken wat hun nieuwe kamer zou worden. En wat goed dat je in de buurt van vader blijft wonen! Wij zijn met mijn moeder en stiefgezin 3x verhuisd binnen Amsterdam, maar zijn altijd in de buurt gebleven van mijn vaders huis en dat heb ik altijd erg gewaardeerd! Wat betreft de communicatie: ik zou eerst aan de kinderen vragen hoe zij het bij de vriend thuis vinden en vervolgens vragen hoe ze het zouden vinden om daar te gaan wonen. Geef ze de tijd om hier over na te denken en om aan het idee te wennen, dit is best een grote verandering voor de kinderen en ze hoeven het natuurlijk niet dezelfde dag al te accepteren. Vraag ook welke wensen de kinderen hebben als zij daar eenmaal gaan wonen (maar zo te horen houd je daar al rekening mee, aangezien ze hun eigen kamers mochten uitzoeken!). Als jij en de kinderen het eens worden, zou ik het daarna communiceren met de vader. Laat in het gesprek blijken dat de kinderen het eens zijn met de verhuizing en dat je het fijn zou vinden als de vader aan de kinderen zich positief of zich in ieder geval niet negatief hier over uitlaat. En natuurlijk ook belangrijk om begrip te tonen aan de vader, dat je begrijpt dat het voor hem ook lastig is. Ik hoop dat je iets hebt aan mijn tips!