Mijn ex en ik hebben co-ouderschap over onze dochter. De laatste weken geeft mijn dochter aan dat ze vaker bij mij wil zijn en ziet ze op om naar haar vader te gaan. Zij geeft zelf aan niet te weten wat er is en het breekt mijn hart dat ze het moeilijk heeft. Wat kan ik doen om mijn dochter hierin het best te ondersteunen?

Hallo, Mijn kinderen gaan niet meer naar hun vader. Het contact tussen vader en kinderen loopt niet soepel. Vader wil wel graag contact, maar door alles wat er gebeurt is, staan de kinderen hier nog niet open voor. Met hulp van speltherapie is er even gezorgd voor geen omgang. Naast dat ik thuis nooit slecht praat over vader, of ze tegen hou om te gaan, wil ik ze ook niet meer dwingen. Wat is hierin wijsheid en hebben jullie nog tips?

Goedemiddag Onlangs ben ik gescheiden. Samen hebben we 3 kinderen (van 13,17 en 19 jaar). In mijn huwelijk is er dikwijls sprake geweest van huiselijk geweld, en vaak in de vorm van verbale en passieve agressie door mijn ex-man. Nu we zijn gescheiden zet hij dit gedrag voort op mijn kinderen. En dan vooral mijn dochter van 13 jaar. Graag zou ik advies willen en hulp hoe ik om kan gaan met mijn kinderen? Op welke manier kan ik hen het beste bijstaan? Dit agressieve gedrag van mijn. ex zie ik namelijk escaleren, zodanig dat mijn dochter niet meer naar haar vader wil gaan (Zoals deze week maar 2 daagjes en de rest van die week en de week erop is ze bij mij.

Ruim 2 jaar geleden kwam ik in een, niet door mij gewenste, scheiding terecht. Er was geen sprake van ruzie of een vechtscheiding. Wel was het zo dat mijn ex-echtgenote, naar later bleek, voor iemand anders koos. Voor onze beide dochters, nu 13-15 jaar oud, werd een plan opgesteld waarbij we hen ieder 50% van de week zouden verzorgen. Mijn oudste dochter koos echter vanaf het 1e moment ervoor om nauwelijks meer naar haar moeder te gaan. In het begin ging het nog maar al snel werd de verstandhouding tussen hen slechter. Dit is een aantal keer tot uitbarsting gekomen. Het gevolg: mijn oudste dochter wil eigenlijk geen contact meer met haar moeder. Ik vind dit, los van de scheiding, heel erg. Ik probeer haar te stimuleren wel naar haar moeder te gaan dan wel om ten minste contact te onderhouden. Ze wil niet. De huisarts is ingezet evenals een kindercoach en een POH-GGZ. Maar steeds kapt ze de hulp af. Haar gedrag is zeker niet beïnvloedt door mij, integendeel. Zoals ik zei probeer ik haar te stimuleren wel naar haar moeder te gaan of contact op te nemen. Ik word echter ten onrechte beschuldigd van het aanzetten tot ouderverstoting. Ik wil heel graag mijn oudste dochter helpen om open te staan voor het contact met haar moeder. Haar moeder wil dat uiteraard ook graag. Ik weet alleen niet meer hoe ik mijn oudste dochter zover kan krijgen. Hebben jullie ideeën of suggesties?

Hallo, Ik heb twee kinderen van 12 en 14 en ben inmiddels 3 jaar gescheiden. De relatie met mijn ex-partner was na de scheiding best goed. Helaas is dit de laatste paar maanden heel erg achteruit gegaan. Tijdens de wisselmomenten bleven we altijd even kletsen met elkaar. Nu kijken we elkaar niet eens meer aan. Uit zelfbescherming moet ik (er zijn veel nare dingen gebeurd) proberen zoveel mogelijk mijn ex te ontlopen, maar dat merken de kinderen natuurlijk. Ik ben heel erg zoekende naar wat ik mijn kinderen wel en niet kan vertellen. Ik wil het niet doodzwijgen en ze uitleg geven over de situatie. Maar wat kan ik ze dan wel en niet vertellen? Hebben jullie er ervaring mee dat je vader nare dingen heeft gedaan bij je moeder (of andersom), waardoor het contact tussen hun lastig is? En is het dan fijn als je moeder hier openheid over geeft? Wat kan ik wel en niet delen met ze en kan ik het überhaupt benoemen dat wij ruzie hebben? Ik hoop dat jullie mij wat tips kunnen geven, of jullie ervaring willen delen met mij. Alvast heel erg bedankt!

Hoe kan ik het contact met mijn kinderen herstellen? Ze woonden tot vorig jaar nog bij mij. Maar verblijven nu bij hun moeder zonder dat ik hierin op de hoogte ben gesteld. Sinds dien heb ik ze maar 1 x gezien. Wel is er af en toe app contact

Hallo! Ik merk dat mijn zoon van 10 nogal verschillende manieren heeft in de omgang met mij of zijn vader. Als hij bij mij is stuurt hij zijn vader appjes met "hij van je" met hartjes en kusjes, bel hij uit zichzelf. Nu is hij 3 weken bij zijn vader en ik hoor amper iets van hem. Hij reageert niet op mijn appjes (wat er niet heel veel zijn) en ik zie dat hij wel online is geweest. Waarom is dit? Ik vind het niet leuk, want ik mis hem ontzettend. Hij is normaal ook weinig positief over zijn vader. Ik stimuleer hem altijd om zijn vader te appen in de vakantie. Bijvoorbeeld als we aangekomen zijn op ons vakantieadres. Wat kan er aan de hand zijn?

Ik ben nu voor het eerst alleen met de kinderen voor 2 weken op vakantie. Hiervoor zijn zij 2 weken weg geweest met hun vader. Ik heb toen elke keer contact gezocht, met vragen hoe hebben de kids het, geef ze een knuffel, zou je wat foto’s kunnen sturen, als de kinderen willen bellen mag dat altijd.., maar nu ben ik weg en heb ik nog geen enkel bericht van hun vader, de kids vragen zelf ook niet erom. Ik zou graag advies willen over het volgende. Moet ik uit mij zelf foto’s doorsturen? Moet ik de kinderen verplicht hun vader laten bellen? Ik weet het even niet. Het verbaast mijn persoonlijk dat hij nog geen 1x om zijn kinderen heeft gevraagd en dat de kids ook niet vragen om hun vader. Hopelijk hebben jullie advies hierin.

Ik ben trotse moeder van noah 7, en kaj 4. Van hun papa ben ik gescheiden eind 2020. 2 jaar geleden kreeg ik een relatie met robin, hij en zijn dochter romy (5 jaar) wonen een jaar bij ons. Helaas heeft hij de relatie verbroken. Ik heb er veel verdriet van want wilde samen verder, maar omdat ik niet lekker in mijn vel zit wil hij dat niet. Hoe gaan we dit aan onze kinderen vertellen? En hij wil contact houden voor de kinderen, dit wil ik wel maar vind ik voor mezelf heel moeilijk..

Goedemiddag, Mijn vraag gaat over hoe je de kinderen steunt als ze eigenlijk niet meer of veel minder naar hun vader willen gaan. De scheurtjes in loyaliteit beginnen te komen, ze benoemen dat hij niet veel (leuks) met hun doet, maar wel met de nieuwe partner, hij heeft het co-ouderschap opgezegd waardoor ze hem al een tijd ook veel minder zien. En inmiddels willen ze niet iedere keer meer heen, ook de vakantieperiode waarin ze ineens dan twee weken daar zijn zorgt voor veel twijfelen, huilen, etc. Ik zie hun zorgen ook, maar ik wil hun vader niet naar hun toe "afkraken" (ook al vind ik het niet kunnen hoe hij zich gedraagt), maar ik wil hun ook niet dwingen er naartoe te gaan en hun eigen gevoelens negeren. Ik weet niet wat ik moet zeggen als ze komen uithuilen bij me. Wie heeft er tips, do's and don'ts? Groetjes Esther