Wat nu?

Beste Mieke, Bedankt voor je verhaal en het delen van jouw ervaringen. Wat vervelend dat de rechter niet de wens heeft ingewilligd van jouw zoon. Dat lijkt me heel vervelend voor hem. Mijn ouders hebben jarenlang (5 jaar) rechtszaken gevoerd tegen elkaar en mij hier heel erg in betrokken. Ik hoorde de kant van mijn moeder en alle negatieve dingen over mijn vader en andersom. Het doet zoveel pijn om negatieve dingen te horen over de ene ouder, want je blijft immers altijd 50% je vader en 50% je moeder, ook al wil je misschien op een punt, net zoals je zoon wat vaker bij je moeder zijn. Heeft u ons onderzoek gelezen over het hoorrecht van kinderen? Veel kinderen hebben het gevoel dat ze een keuze moeten maken tussen hun ouders en dragen veel verantwoordelijkheid tijdens rechtszaken of onenigheid tussen hun ouders. Ik heb mij heel erg verantwoordelijk gevoeld voor het geluk van mijn ouders, ik ben gaan mediaten en heb het contact verbroken met mijn moeder. Ik heb jarenlang geprobeerd om de rechtszaken te stoppen. Ze bleven maar ruzie maken en daardoor ben ik heel snel volwassen geworden, ik heb daardoor jarenlang therapie gevolgd. Ik had het destijds nodig gehad dat mijn ouders zelf afspraken en hun ruzies met elkaar bespraken. Zij zijn immers samen verantwoordelijk voor de omgangsregeling en verdeling van het geld. Ik had gewild dat mijn ouders dit samen zouden oppakken in plaats van mij in te zetten in de rechtszaken. Waarom moet een kind een brief schrijven naar de rechter? Als kind was ik zo opgelucht dat de rechtszaken eindelijk voorbij waren. Dus ik snap jouw zoon heel goed, dat hij niet opnieuw een brief wil schrijven. Later begreep ik dat mijn ouders vooral bang waren om mij kwijt te raken en vooral in een overlevingsstand zaten. Ik heb daar later veel met hun over kunnen praten en ik snap nu ook beter hun kant van het verhaal. Nu probeer ik de band afzonderlijk met beide ouders goed te houden. Ik kan mij zo voorstellen dat het heel pijnlijk is voor de vader van jouw zoon dat jouw zoon minder naar zijn vader wil gaan. Misschien zit de vader van jouw zoon ook wel in een overlevingsstand. Want als het andersom zou zijn, zou het u toch ook heel pijn doen? Ik had gewild dat mijn ouders vooral elkaars kant ook beter begrijpen en wat liever over elkaar zouden spreken. Mijn ouders kunnen tot op de dag van vandaag heel slecht met elkaar omgaan. Mijn grootste wens voor kinderen en voor mijzelf is dat ouders vooral elkaar wat beter begrijpen, zodat kinderen in de toekomst niet zo klem zitten tussen hun ouders. En als een kind aangeeft dat hij of zij wat minder vaak naar een andere ouder wil toegaan dat ouders dit samen proberen op te lossen voor het kind en als dit niet kan, dat het ook oké is en dat ouders samen met het kind een oplossing maken. U schrijft dat uw zoon last heeft van de drukte in het gezin van de vader, zouden hij en de vader misschien met zijn tweeën wat vaker iets leuks kunnen doen? Daar had ik zelf immers vaak behoefte aan. Ik hoop dat mijn verhaal u heeft geholpen. Mijn advies is vooral: focus u op de band die u met uw zoon heeft en misschien heeft hij behoefte om erover te praten met een buddy? Dat kan namelijk ook bij Villa Pinedo. Heel veel sterkte en succes! Groetjes Elisa